ایّوب 31
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
World English Bible
1«با چشمان خود عهد بسته‌ام، پس چگونه بر دوشیزه‌ای نظر افکنم؟
1“I made a covenant with my eyes; how then should I look lustfully at a young woman?
2زیراقسمت خدا از اعلی چیست؟ و نصیب قادرمطلق، از اعلی علیین؟
2For what is the portion from God above, and the heritage from the Almighty on high?
3آیا آن برای شریران هلاکت نیست؟ و به جهت عاملان بدی مصیبت نی؟
3Is it not calamity to the unrighteous, and disaster to the workers of iniquity?
4آیا او راههای مرا نمی بیند؟ و جمیع قدمهایم را نمی شمارد؟
4Doesn’t he see my ways, and count all my steps?
5اگر با دروغ راه می‌رفتم یا پایهایم با فریب می‌شتابید،
5“If I have walked with falsehood, and my foot has hurried to deceit
6مرا به میزان عدالت بسنجد، تا خدا کاملیت مرا بداند.
6(let me be weighed in an even balance, that God may know my integrity);
7اگرقدمهایم از طریق آواره گردیده، و قلبم در‌پی چشمانم رفته، و لکه‌ای به‌دستهایم چسبیده باشد،
7if my step has turned out of the way, if my heart walked after my eyes, if any defilement has stuck to my hands,
8پس من کشت کنم و دیگری بخورد، ومحصول من از ریشه‌کنده شود.
8then let me sow, and let another eat. Yes, let the produce of my field be rooted out.
9اگر قلبم به زنی فریفته شده، یا نزد در همسایه خود در کمین نشسته باشم،
9“If my heart has been enticed to a woman, and I have laid wait at my neighbor’s door,
10پس زن من برای شخصی دیگرآسیا کند، و دیگران بر او خم شوند.
10then let my wife grind for another, and let others sleep with her.
11زیرا که آن قباحت می‌بود و تقصیری سزاوار حکم داوران.
11For that would be a heinous crime. Yes, it would be an iniquity to be punished by the judges,
12چونکه این آتشی می‌بود که تا ابدون می‌سوزانید، و تمامی محصول مرا از ریشه می‌کند.
12for it is a fire that consumes to destruction, and would root out all my increase.
13اگر دعوی بنده و کنیز خود را ردمی کردم، هنگامی که بر من مدعی می‌شدند.
13“If I have despised the cause of my male servant or of my female servant, when they contended with me,
14پس چون خدا به ضد من برخیزد چه خواهم کرد؟ و هنگامی که تفتیش نماید به او چه جواب خواهم داد؟
14what then will I do when God rises up? When he visits, what will I answer him?
15آیا آن کس که مرا در رحم آفریداو را نیز نیافرید؟ و آیا کس واحد، ما را در رحم نسرشت؟
15Didn’t he who made me in the womb make him? Didn’t one fashion us in the womb?
16«اگر مراد مسکینان را از ایشان منع نموده باشم، و چشمان بیوه‌زنان را تار گردانیده،
16“If I have withheld the poor from their desire, or have caused the eyes of the widow to fail,
17اگرلقمه خود را به تنهایی خورده باشم، و یتیم از آن تناول ننموده،
17or have eaten my morsel alone, and the fatherless has not eaten of it
18و حال آنکه او از جوانیم با من مثل پدر پرورش می‌یافت، و از بطن مادرم بیوه‌زن را رهبری می‌نمودم.
18(no, from my youth he grew up with me as with a father, I have guided her from my mother’s womb);
19اگر کسی را از برهنگی هلاک دیده باشم، و مسکین را بدون پوشش،
19if I have seen any perish for want of clothing, or that the needy had no covering;
20اگر کمرهای او مرا برکت نداده باشد، و از پشم گوسفندان من گرم نشده،
20if his heart hasn’t blessed me, if he hasn’t been warmed with my sheep’s fleece;
21اگر دست خود را بر یتیم بلند کرده باشم، هنگامی که اعانت خود را دردروازه می‌دیدم،
21if I have lifted up my hand against the fatherless, because I saw my help in the gate;
22پس بازوی من از کتفم بیفتد، و ساعدم از قلم آن شکسته شود.
22then let my shoulder fall from the shoulder blade, and my arm be broken from the bone.
23زیرا که هلاکت از خدا برای من ترس می‌بود و به‌سبب کبریایی او توانایی نداشتم.
23For calamity from God is a terror to me. Because of his majesty, I can do nothing.
24اگر طلا را امیدخود می‌ساختم و به زر خالص می‌گفتم تو اعتمادمن هستی،
24“If I have made gold my hope, and have said to the fine gold, ‘You are my confidence;’
25اگر از فراوانی دولت خویش شادی می‌نمودم، و از اینکه دست من بسیار کسب نموده بود،
25If I have rejoiced because my wealth was great, and because my hand had gotten much;
26اگر چون آفتاب می‌تابید بر آن نظرمی کردم و بر ماه، هنگامی که با درخشندگی سیرمی کرد.
26if I have seen the sun when it shined, or the moon moving in splendor,
27و دل من خفیه فریفته می‌شد و دهانم دستم را می‌بوسید.
27and my heart has been secretly enticed, and my hand threw a kiss from my mouth;
28این نیز گناهی مستوجب قصاص می‌بود زیرا خدای متعال را منکرمی شدم.
28this also would be an iniquity to be punished by the judges, for I would have denied the God who is above.
29اگر از مصیبت دشمن خود شادی می‌کردم یا حینی که بلا به او عارض می‌شد وجدمی نمودم،
29“If I have rejoiced at the destruction of him who hated me, or lifted up myself when evil found him
30و حال آنکه زبان خود را از گناه ورزیدن بازداشته، بر جان او لعنت را سوال ننمودم.
30(I have certainly not allowed my mouth to sin by asking his life with a curse);
31اگر اهل خیمه من نمی گفتند: کیست که از گوشت او سیر نشده باشد،
31if the men of my tent have not said, ‘Who can find one who has not been filled with his meat?’
32غریب درکوچه شب را به‌سر نمی برد و در خود را به روی مسافر می‌گشودم.
32(the foreigner has not camped in the street, but I have opened my doors to the traveler);
33اگر مثل آدم، تقصیر خود رامی پوشانیدم و عصیان خویش را در سینه خودمخفی می‌ساختم،
33if like Adam I have covered my transgressions, by hiding my iniquity in my heart,
34از این جهت که از انبوه کثیرمی ترسیدم و اهانت قبایل مرا هراسان می‌ساخت، پس ساکت مانده، از در خود بیرون نمی رفتم.
34because I feared the great multitude, and the contempt of families terrified me, so that I kept silence, and didn’t go out of the door—
35کاش کسی بود که مرا می‌شنید، اینک امضای من حاضر است. پس قادر مطلق مرا جواب دهد. و اینک کتابتی که مدعی من نوشته است.
35oh that I had one to hear me! Behold, here is my signature! Let the Almighty answer me! Let the accuser write my indictment!
36یقین که آن را بر دوش خود برمی داشتم و مثل تاج برخود می‌بستم.
36Surely I would carry it on my shoulder, and I would bind it to me as a crown.
37شماره قدمهای خود را برای اوبیان می‌کردم و مثل امیری به او تقرب می‌جستم.
37I would declare to him the number of my steps. I would go near to him like a prince.
38اگر زمین من بر من فریاد می‌کرد و مرزهایش با هم گریه می‌کردند،
38If my land cries out against me, and its furrows weep together;
39اگر محصولاتش را بدون قیمت می‌خوردم و جان مالکانش را تلف می‌نمودم،
39if I have eaten its fruits without money, or have caused its owners to lose their life,
40پس خارها به عوض گندم وکرکاس به عوض جو بروید.» سخنان ایوب تمام شد.
40let briers grow instead of wheat, and stinkweed instead of barley.” The words of Job are ended.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.