ایّوب 31
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1«با چشمان خود عهد بسته‌ام، پس چگونه بر دوشیزه‌ای نظر افکنم؟
1I made a covenant with my eyes, that I would not so much as think upon a virgin.
2زیراقسمت خدا از اعلی چیست؟ و نصیب قادرمطلق، از اعلی علیین؟
2For what part should God from above have in me, and what inheritance the Almighty from on high?
3آیا آن برای شریران هلاکت نیست؟ و به جهت عاملان بدی مصیبت نی؟
3Is not destruction to the wicked, and aversion to them that work iniquity?
4آیا او راههای مرا نمی بیند؟ و جمیع قدمهایم را نمی شمارد؟
4Doth not he consider my ways, and number all my steps?
5اگر با دروغ راه می‌رفتم یا پایهایم با فریب می‌شتابید،
5If I have walked in vanity, and my foot hath made haste to deceit:
6مرا به میزان عدالت بسنجد، تا خدا کاملیت مرا بداند.
6Let him weigh me in a just balance, and let God know my simplicity.
7اگرقدمهایم از طریق آواره گردیده، و قلبم در‌پی چشمانم رفته، و لکه‌ای به‌دستهایم چسبیده باشد،
7If my step hath turned out of the way, and if my heart hath followed my eyes, and if a spot hath cleaved to my hands:
8پس من کشت کنم و دیگری بخورد، ومحصول من از ریشه‌کنده شود.
8Then let me sow and let another eat: and let my offspring be rooted out.
9اگر قلبم به زنی فریفته شده، یا نزد در همسایه خود در کمین نشسته باشم،
9If my heart hath been deceived upon a woman, and if I have laid wait at my friend’s door:
10پس زن من برای شخصی دیگرآسیا کند، و دیگران بر او خم شوند.
10Let my wife be the harlot of another, and let other men lie with her.
11زیرا که آن قباحت می‌بود و تقصیری سزاوار حکم داوران.
11For this is a heinous crime, and a most grievous iniquity.
12چونکه این آتشی می‌بود که تا ابدون می‌سوزانید، و تمامی محصول مرا از ریشه می‌کند.
12It is a fire that devoureth even to destruction, and rooteth up all things that spring.
13اگر دعوی بنده و کنیز خود را ردمی کردم، هنگامی که بر من مدعی می‌شدند.
13If I have despised to abide judgment with my manservant, or my maidservant, when they had any controversy against me:
14پس چون خدا به ضد من برخیزد چه خواهم کرد؟ و هنگامی که تفتیش نماید به او چه جواب خواهم داد؟
14For what shall I do when God shall rise to judge? and when he shall examine, what shall I answer him?
15آیا آن کس که مرا در رحم آفریداو را نیز نیافرید؟ و آیا کس واحد، ما را در رحم نسرشت؟
15Did not he that made me in the womb make him also: and did not one and the same form me in the womb?
16«اگر مراد مسکینان را از ایشان منع نموده باشم، و چشمان بیوه‌زنان را تار گردانیده،
16If I have denied to the poor what they desired, and have made the eyes of the widow wait:
17اگرلقمه خود را به تنهایی خورده باشم، و یتیم از آن تناول ننموده،
17If I have eaten my morsel alone, and the fatherless hath not eaten thereof:
18و حال آنکه او از جوانیم با من مثل پدر پرورش می‌یافت، و از بطن مادرم بیوه‌زن را رهبری می‌نمودم.
18(For from my infancy mercy grew up with me: and it came out with me from my mother’s womb:)
19اگر کسی را از برهنگی هلاک دیده باشم، و مسکین را بدون پوشش،
19If I have despised him that was perishing for want of clothing, and the poor man that had no covering:
20اگر کمرهای او مرا برکت نداده باشد، و از پشم گوسفندان من گرم نشده،
20If his sides have not blessed me, and if he were not warmed with the fleece of my sheep:
21اگر دست خود را بر یتیم بلند کرده باشم، هنگامی که اعانت خود را دردروازه می‌دیدم،
21If I have lifted up my hand against the fatherless, even when I saw myself superior in the gate:
22پس بازوی من از کتفم بیفتد، و ساعدم از قلم آن شکسته شود.
22Let my shoulder fall from its joint, and let my arm with its bones be broken.
23زیرا که هلاکت از خدا برای من ترس می‌بود و به‌سبب کبریایی او توانایی نداشتم.
23For I have always feared God as waves swelling over me, and his weight I was not able to bear.
24اگر طلا را امیدخود می‌ساختم و به زر خالص می‌گفتم تو اعتمادمن هستی،
24If I have thought gold my strength, and have said to fine gold: My confidence:
25اگر از فراوانی دولت خویش شادی می‌نمودم، و از اینکه دست من بسیار کسب نموده بود،
25If I have rejoiced over my great riches, and because my hand had gotten much.
26اگر چون آفتاب می‌تابید بر آن نظرمی کردم و بر ماه، هنگامی که با درخشندگی سیرمی کرد.
26If I beheld the sun when it shined, and the moon going in brightness:
27و دل من خفیه فریفته می‌شد و دهانم دستم را می‌بوسید.
27And my heart in secret hath rejoiced, and I have kissed my hand with my mouth:
28این نیز گناهی مستوجب قصاص می‌بود زیرا خدای متعال را منکرمی شدم.
28Which is a very great iniquity, and a denial against the most high God.
29اگر از مصیبت دشمن خود شادی می‌کردم یا حینی که بلا به او عارض می‌شد وجدمی نمودم،
29If I have been glad at the downfall of him that hated me, and have rejoiced that evil had found him.
30و حال آنکه زبان خود را از گناه ورزیدن بازداشته، بر جان او لعنت را سوال ننمودم.
30For I have not given my mouth to sin, by wishing a curse to his soul.
31اگر اهل خیمه من نمی گفتند: کیست که از گوشت او سیر نشده باشد،
31If the men of my tabernacle have not said: Who will give us of his flesh that we may be filled?
32غریب درکوچه شب را به‌سر نمی برد و در خود را به روی مسافر می‌گشودم.
32The stranger did not stay without, my door was open to the traveller.
33اگر مثل آدم، تقصیر خود رامی پوشانیدم و عصیان خویش را در سینه خودمخفی می‌ساختم،
33If as a man I have hid my sin, and have concealed my iniquity in my bosom.
34از این جهت که از انبوه کثیرمی ترسیدم و اهانت قبایل مرا هراسان می‌ساخت، پس ساکت مانده، از در خود بیرون نمی رفتم.
34If I have been afraid at a very great multitude, and the contempt of kinsmen hath terrified me: and I have not rather held my peace, and not gone out of the door.
35کاش کسی بود که مرا می‌شنید، اینک امضای من حاضر است. پس قادر مطلق مرا جواب دهد. و اینک کتابتی که مدعی من نوشته است.
35Who would grant me a hearer, that the Almighty may hear my desire; and that he himself that judgeth would write a book,
36یقین که آن را بر دوش خود برمی داشتم و مثل تاج برخود می‌بستم.
36That I may carry it on my shoulder, and put it about me as a crown?
37شماره قدمهای خود را برای اوبیان می‌کردم و مثل امیری به او تقرب می‌جستم.
37At every step of mine I would pronounce it, and offer it as to a prince.
38اگر زمین من بر من فریاد می‌کرد و مرزهایش با هم گریه می‌کردند،
38If my land cry against me, and with it the furrows thereof mourn:
39اگر محصولاتش را بدون قیمت می‌خوردم و جان مالکانش را تلف می‌نمودم،
39If I have eaten the fruits thereof without money, and have afflicted the soul of the tillers thereof:
40پس خارها به عوض گندم وکرکاس به عوض جو بروید.» سخنان ایوب تمام شد.
40Let thistles grow up to me instead of wheat, and thorns instead of barley.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.