ایّوب 39
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1«آیا وقت زاییدن بز کوهی را می‌دانی؟ یا زمان وضع حمل آهو را نشان می‌دهی؟
1Knowest thou the time when the wild goats bring forth among the rocks, or hast thou observed the hinds when they fawn?
2آیا ماههایی را که کامل می‌سازندحساب توانی کرد؟ یا زمان زاییدن آنهارامی دانی؟
2Hast thou numbered the months of their conceiving, or knowest thou the time when they bring forth?
3خم شده، بچه های خود را می‌زایند واز دردهای خود فارغ می‌شوند.
3They bow themselves to bring forth young, and they cast them, and send forth roarings.
4بچه های آنهاقوی شده، در بیابان نمو می‌کنند، می‌روند و نزدآنها برنمی گردند.
4Their young are weaned and go to feed: they go forth, and return not to them.
5کیست که خر وحشی را رهاکرده، آزاد ساخت. و کیست که بندهای گورخر راباز نمود.
5Who hath sent out the wild ass free, and who hath loosed his bonds?
6که من بیابان را خانه او ساختم، وشوره زار را مسکن او گردانیدم.
6To whom I have given a house in the wilderness, and his dwellings in the barren land.
7به غوغای شهراستهزاء می‌کند و خروش رمه بان را گوش نمی گیرد.
7He scorneth the multitude of the city, he heareth not the cry of the driver.
8دایره کوهها چراگاه او است و هرگونه سبزه را می‌طلبد.
8He looketh round about the mountains of his pasture, and seeketh for every green thing.
9آیا گاو وحشی راضی شود که تو را خدمت نماید، یا نزد آخور تو منزل گیرد؟
9Shall the rhinoceros be willing to serve thee, or will he stay at thy crib?
10آیا گاو وحشی را به ریسمانش به شیار توانی بست؟ یا وادیها را از عقب تو مازو خواهد نمود؟
10Canst thou bind the rhinoceros with thy thong to plough, or will he break the clods of the valleys after thee?
11آیا از اینکه قوتش عظیم است بر او اعتمادخواهی کرد؟ و کار خود را به او حواله خواهی نمود؟
11Wilt thou have confidence in his great strength, and leave thy labours to him?
12آیا براو توکل خواهی کرد که محصولت را باز آورد و آن را به خرمنگاهت جمع کند؟
12Wilt thou trust him that he will render thee the seed, and gather it into thy barnfloor?
13«بال شترمرغ به شادی متحرک می‌شود واما پر و بال او مثل لقلق نیست.
13The wing of the ostrich is like the wings of the heron, and of the hawk.
14زیرا که تخمهای خود را به زمین وامی گذارد و بر روی خاک آنها را گرم می‌کند
14When she leaveth her eggs on the earth, thou perhaps wilt warm them in the dust.
15و فراموش می‌کند که پا آنها را می‌افشرد، و وحوش صحرا آنها راپایمال می‌کنند.
15She forgetteth that the foot may tread upon them, or that the beasts of the field may break them.
16با بچه های خود سختی می کند که گویا از آن او نیستند، محنت او باطل است و متاسف نمی شود.
16She is hardened against her young ones, as though they were not hers, she hath laboured in vain, no fear constraining her.
17زیرا خدا او را ازحکمت محروم ساخته، و از فطانت او را نصیبی نداده است.
17For God hath deprived her of wisdom, neither hath he given her understanding.
18هنگامی که به بلندی پرواز می‌کنداسب و سوارش را استهزا می‌نماید.
18When time shall be, she setteth up her wings on high: she scorneth the horse and his rider.
19«آیا تو اسب را قوت داده و گردن او را به یال ملبس گردانیده‌ای؟
19Wilt thou give strength to the horse, or clothe his neck with neighing?
20آیا او را مثل ملخ به جست وخیز آورده‌ای؟ خروش شیهه او مهیب است.
20Wilt thou lift him up like the locusts? the glory of his nostrils is terror.
21در وادی پا زده، از قوت خود وجدمی نماید و به مقابله مسلحان بیرون می‌رود.
21He breaketh up the earth with his hoof, he pranceth boldly, he goeth forward to meet armed men.
22برخوف استهزاء کرده، هراسان نمی شود، و از دم شمشیر برنمی گردد.
22He despiseth fear, he turneth not his back to the sword,
23ترکش بر او چکچک می‌کند، و نیزه درخشنده و مزراق
23Above him shall the quiver rattle, the spear and shield shall glitter.
24با خشم وغیض زمین را می‌نوردد. و چون کرنا صدا می‌کندنمی ایستد،
24Chasing and raging he swalloweth the ground, neither doth he make account when the noise of the trumpet soundeth.
25وقتی که کرنا نواخته شود هه هه می‌گوید و جنگ را از دور استشمام می‌کند، وخروش سرداران و غوغا را.
25When he heareth the trumpet he saith: Ha, ha: he smelleth the battle afar off, the encouraging of the captains, and the shouting of the army.
26آیا از حکمت توشاهین می‌پرد؟ و بالهای خود را بطرف جنوب پهن می‌کند؟
26Doth the hawk wax feathered by thy wisdom, spreading her wings to the south?
27آیا از فرمان تو عقاب صعودمی نماید و آشیانه خود را به‌جای بلند می‌سازد؟
27Will the eagle mount up at thy command, and make her nest in high places?
28بر صخره ساکن شده، ماوا می‌سازد. بر صخره تیز و بر ملاذ منیع.
28She abideth among the rocks, and dwelleth among cragged flints, and stony hills, where there is no access.
29از آنجا خوراک خود را به نظر می‌آورد و چشمانش از دور می‌نگرد.
29From thence she looketh for the prey, and her eyes behold afar off.
30بچه هایش خون را می‌مکند و جایی که کشتگانند او آنجا است.»
30Her young ones shall suck up blood: and wheresoever the carcass shall be, she is immediately there.
no verse 31 in this text
31And the Lord went on, and said to Job:
no verse 32 in this text
32Shall he that contendeth with God be so easily silenced? surely he that reproveth God, ought to answer him.
no verse 33 in this text
33Then Job answered the Lord, and said:
no verse 34 in this text
34What can I answer, who hath spoken inconsiderately? I will lay my hand upon my mouth.
no verse 35 in this text
35One thing I have spoken, which I wish I had not said: and another, to which I will add no more.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.