ایّوب 7
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1«آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟ و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟
1The life of man upon earth is a warfare, and his days are like the days of a hireling.
2مثل غلام که برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری که منتظر مزد خویش است،
2As a servant longeth for the shade, as the hireling looketh for the end of his work;
3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقت برای من معین گشته.
3So I also have had empty months, and have numbered to myself wearisome nights.
4چون می‌خوابم می‌گویم: کی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح ازپهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم.
4If I lie down to sleep, I shall say: When shall arise? and again I shall look for the evening, and shall be filled with sorrows even till darkness.
5جسدم ازکرمها و پاره های خاک ملبس است، و پوستم تراکیده و مقروح می‌شود.
5My flesh is clothed with rottenness and the filth of dust, my skin is withered and drawn together.
6روزهایم از ماکوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود.
6My days have passed more swiftly than the web is cut by the weaver, and are consumed without any hope.
7به یاد آور که زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید.
7Remember that my life is but wind, and my eyes shall not return to see good things.
8چشم کسی‌که مرامی بیند دیگر به من نخواهد نگریست، وچشمانت برای من نگاه خواهد کرد و نخواهم بود.
8Nor shall the sight of man behold me: thy eyes are upon me, and I shall be no more.
9مثل ابر که پراکنده شده، نابود می‌شود. همچنین کسی‌که به گور فرو می‌رود، برنمی آید.
9As a cloud is consumed, and passeth away: so he that shall go down to hell shall not come up.
10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مکانش باز او را نخواهد شناخت.
10Nor shall he return my more into his house, neither shall his place know him any more.
11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شکایت خواهم کرد.
11Wherefore I will not spare my month, I will speak in the affliction of my spirit: I will talk with the bitterness of my soul.
12آیا من دریا هستم یا نهنگم که بر من کشیکچی قرار می‌دهی؟
12Am I a sea, or a whale, that thou hast enclosed me in a prison?
13چون گفتم که تخت خوابم مراتسلی خواهد داد و بسترم شکایت مرا رفع خواهد کرد،
13If I say: My bed shall comfort me, and I shall be relieved speaking with myself on my couch:
14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رویاها مرا هراسان ساختی.
14Thou wilt frighten me with dreams and terrify me with visions.
15به حدی که جانم خفه شدن را اختیار کرد و مرگ رابیشتر از این استخوانهایم.
15So that my soul rather chooseth hanging, and my bones death.
16کاهیده می‌شوم ونمی خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترک کن زیراروزهایم نفسی است.
16I have done with hope, I shall now live no longer: spare me, for my days are nothing.
17«انسان چیست که او را عزت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟
17What is a man that thou shouldst magnify him? or why dost thou set thy heart upon him?
18و هر بامداد از اوتفقد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟
18Thou visitest him early in the morning, and thou provest him suddenly.
19تا به کی چشم خود را از من برنمی گردانی؟ مرا واگذار تاآب دهان خود را فرو برم.
19How long wilt thou not spare me, nor suffer me to swallow down my spittle?
20من گناه کردم، اما با تو‌ای پاسبان بنی آدم چه کنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حدی که برای خود بار سنگین شده‌ام؟
20I have sinned: what shall I do to thee, O keeper of men? why hast thou set me opposite to thee, and I am become burdensome to myself?
21و چرا گناهم رانمی آمرزی، و خطایم را دور نمی سازی؟ زیرا که الان در خاک خواهم خوابید، و مرا تفحص خواهی کرد و نخواهم بود.»
21Why dost thou not remove my sin, and why dost thou not take away my iniquity? Behold now I shall sleep in the dust: and if thou seek me in the morning, I shall not be.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.