ایّوب 7
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Clementine Vulgate, 1598
1«آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟ و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟
1[Militia est vita hominis super terram, et sicut dies mercenarii dies ejus.
2مثل غلام که برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری که منتظر مزد خویش است،
2Sicut servus desiderat umbram, et sicut mercenarius præstolatur finem operis sui,
3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقت برای من معین گشته.
3sic et ego habui menses vacuos, et noctes laboriosas enumeravi mihi.
4چون می‌خوابم می‌گویم: کی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح ازپهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم.
4Si dormiero, dicam: Quando consurgam? et rursum expectabo vesperam, et replebor doloribus usque ad tenebras.
5جسدم ازکرمها و پاره های خاک ملبس است، و پوستم تراکیده و مقروح می‌شود.
5Induta est caro mea putredine, et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est.
6روزهایم از ماکوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود.
6Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur, et consumpti sunt absque ulla spe.
7به یاد آور که زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید.
7Memento quia ventus est vita mea, et non revertetur oculus meus ut videat bona.
8چشم کسی‌که مرامی بیند دیگر به من نخواهد نگریست، وچشمانت برای من نگاه خواهد کرد و نخواهم بود.
8Nec aspiciet me visus hominis; oculi tui in me, et non subsistam.
9مثل ابر که پراکنده شده، نابود می‌شود. همچنین کسی‌که به گور فرو می‌رود، برنمی آید.
9Sicut consumitur nubes, et pertransit, sic qui descenderit ad inferos, non ascendet.
10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مکانش باز او را نخواهد شناخت.
10Nec revertetur ultra in domum suam, neque cognoscet eum amplius locus ejus.
11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شکایت خواهم کرد.
11Quapropter et ego non parcam ori meo: loquar in tribulatione spiritus mei; confabulabor cum amaritudine animæ meæ.
12آیا من دریا هستم یا نهنگم که بر من کشیکچی قرار می‌دهی؟
12Numquid mare ego sum, aut cetus, quia circumdedisti me carcere?
13چون گفتم که تخت خوابم مراتسلی خواهد داد و بسترم شکایت مرا رفع خواهد کرد،
13Si dixero: Consolabitur me lectulus meus, et relevabor loquens mecum in strato meo:
14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رویاها مرا هراسان ساختی.
14terrebis me per somnia, et per visiones horrore concuties.
15به حدی که جانم خفه شدن را اختیار کرد و مرگ رابیشتر از این استخوانهایم.
15Quam ob rem elegit suspendium anima mea, et mortem ossa mea.
16کاهیده می‌شوم ونمی خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترک کن زیراروزهایم نفسی است.
16Desperavi: nequaquam ultra jam vivam: parce mihi, nihil enim sunt dies mei.
17«انسان چیست که او را عزت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟
17Quid est homo, quia magnificas eum? aut quid apponis erga eum cor tuum?
18و هر بامداد از اوتفقد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟
18Visitas eum diluculo, et subito probas illum.
19تا به کی چشم خود را از من برنمی گردانی؟ مرا واگذار تاآب دهان خود را فرو برم.
19Usquequo non parcis mihi, nec dimittis me ut glutiam salivam meam?
20من گناه کردم، اما با تو‌ای پاسبان بنی آدم چه کنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حدی که برای خود بار سنگین شده‌ام؟
20Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum? quare posuisti me contrarium tibi, et factus sum mihimetipsi gravis?
21و چرا گناهم رانمی آمرزی، و خطایم را دور نمی سازی؟ زیرا که الان در خاک خواهم خوابید، و مرا تفحص خواهی کرد و نخواهم بود.»
21Cur non tollis peccatum meum, et quare non aufers iniquitatem meam? ecce nunc in pulvere dormiam, et si mane me quæsieris, non subsistam.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.