ایّوب 37
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Clementine Vulgate, 1598
1«از این نیز دل می‌لرزد و از جای خودمتحرک می‌گردد.
1[Super hoc expavit cor meum, et emotum est de loco suo.
2گوش داده، صدای آواز او را بشنوید، و زمزمه‌ای را که از دهان وی صادر می‌شود،
2Audite auditionem in terrore vocis ejus, et sonum de ore illius procedentem.
3آن را در زیر تمامی آسمانهامی فرستد، و برق خویش را تا کرانهای زمین.
3Subter omnes cælos ipse considerat, et lumen illius super terminos terræ.
4بعد از آن صدای غرش می‌کند و به آواز جلال خویش رعد می‌دهد و چون آوازش شنیده شدآنها را تاخیر نمی نماید.
4Post eum rugiet sonitus; tonabit voce magnitudinis suæ: et non investigabitur, cum audita fuerit vox ejus.
5خدا از آواز خودرعدهای عجیب می‌دهد. اعمال عظیمی که ماآنها را ادراک نمی کنیم به عمل می‌آورد،
5Tonabit Deus in voce sua mirabiliter, qui facit magna et inscrutabilia;
6زیرابرف را می‌گوید: بر زمین بیفت. و همچنین بارش باران را و بارش بارانهای زورآور خویش را.
6qui præcipit nivi ut descendat in terram, et hiemis pluviis, et imbri fortitudinis suæ;
7دست هر انسان را مختوم می‌سازد تا جمیع مردمان اعمال او را بدانند.
7qui in manu omnium hominum signat, ut noverint singuli opera sua.
8آنگاه وحوش به ماوای خود می‌روند و در بیشه های خویش آرام می‌گیرند.
8Ingredietur bestia latibulum, et in antro suo morabitur.
9از برجهای جنوب گردباد می‌آید و ازبرجهای شمال برودت.
9Ab interioribus egredietur tempestas, et ab Arcturo frigus.
10از نفخه خدا یخ بسته می‌شود و سطح آبها منجمد می‌گردد.
10Flante Deo, concrescit gelu, et rursum latissimæ funduntur aquæ.
11ابرها رانیز به رطوبت سنگین می‌سازد و سحاب، برق خود را پراکنده می‌کند.
11Frumentum desiderat nubes, et nubes spargunt lumen suum.
12و آنها به دلالت او به هر سو منقلب می‌شوند تا هرآنچه به آنها امرفرماید بر روی تمامی ربع مسکون به عمل آورند.
12Quæ lustrant per circuitum, quocumque eas voluntas gubernantis duxerit, ad omne quod præceperit illis super faciem orbis terrarum:
13خواه آنها را برای تادیب بفرستد یا به جهت زمین خود یا برای رحمت.
13sive in una tribu, sive in terra sua, sive in quocumque loco misericordiæ suæ eas jusserit inveniri.
14«ای ایوب این را استماع نما. بایست و دراعمال عجیب خدا تامل کن.
14Ausculta hæc, Job: sta, et considera mirabilia Dei.
15آیا مطلع هستی وقتی که خدا عزم خود را به آنها قرار می‌دهد وبرق، ابرهای خود را درخشان می‌سازد؟
15Numquid scis quando præceperit Deus pluviis, ut ostenderent lucem nubium ejus?
16آیا تواز موازنه ابرها مطلع هستی؟ یا از اعمال عجیبه اوکه در علم، کامل است.
16Numquid nosti semitas nubium magnas, et perfectas scientias?
17که چگونه رختهای توگرم می‌شود هنگامی که زمین از باد جنوبی ساکن می‌گردد.
17Nonne vestimenta tua calida sunt, cum perflata fuerit terra austro?
18آیا مثل او می‌توانی فلک رابگسترانی که مانند آینه ریخته شده مستحکم است؟
18Tu forsitan cum eo fabricatus es cælos, qui solidissimi quasi ære fusi sunt.
19ما را تعلیم بده که با وی چه توانیم گفت، زیرا به‌سبب تاریکی سخن نیکو نتوانیم آورد.
19Ostende nobis quid dicamus illi: nos quippe involvimur tenebris.
20آیا چون سخن گویم به او خبر داده می‌شود یاانسان سخن گوید تا هلاک گردد.
20Quis narrabit ei quæ loquor? etiam si locutus fuerit homo, devorabitur.
21و حال آفتاب را نمی توان دید هرچند در سپهر درخشان باشد تاباد وزیده آن را پاک کند.
21At nunc non vident lucem: subito aër cogetur in nubes, et ventus transiens fugabit eas.
22درخشندگی طلایی از شمال می‌آید و نزد خدا جلال مهیب است.
22Ab aquilone aurum venit, et ad Deum formidolosa laudatio.
23قادر مطلق را ادراک نمی توانیم کرد، او در قوت وراستی عظیم است و در عدالت کبیر که بی‌انصافی نخواهد کرد.
23Digne eum invenire non possumus: magnus fortitudine, et judicio, et justitia: et enarrari non potest.
24لهذا مردمان از او می‌ترسند، امااو بر جمیع دانادلان نمی نگرد.»
24Ideo timebunt eum viri, et non audebunt contemplari omnes qui sibi videntur esse sapientes.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.