ایّوب 37
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1«از این نیز دل میلرزد و از جای خودمتحرک میگردد.
1А від сього тремтить серце в менї й зрушилось із місця свого.
2گوش داده، صدای آواز او را بشنوید، و زمزمهای را که از دهان وی صادر میشود،
2Слухайте, слухайте грому; се голос, що виходить із уст його.
3آن را در زیر تمامی آسمانهامی فرستد، و برق خویش را تا کرانهای زمین.
3По під усїм небом реве він, блиск його — на всю землю.
4بعد از آن صدای غرش میکند و به آواز جلال خویش رعد میدهد و چون آوازش شنیده شدآنها را تاخیر نمی نماید.
4Ззаду його гуде голос; грімить він голосом величі своєї й не зʼупиняє його, коли голос його почуто.
5خدا از آواز خودرعدهای عجیب میدهد. اعمال عظیمی که ماآنها را ادراک نمی کنیم به عمل میآورد،
5Гласом своїм грімить Бог предивно, творить дїла великі, нам недослїдимі.
6زیرابرف را میگوید: بر زمین بیفت. و همچنین بارش باران را و بارش بارانهای زورآور خویش را.
6Він каже снїгові: Окрий землю! Ливень і дощ в його волї.
7دست هر انسان را مختوم میسازد تا جمیع مردمان اعمال او را بدانند.
7Людям печатає руки, щоб усї взнали дїло його.
8آنگاه وحوش به ماوای خود میروند و در بیشه های خویش آرام میگیرند.
8Зьвір утїкає в свій сховок і держиться в своїх леговищах.
9از برجهای جنوب گردباد میآید و ازبرجهای شمال برودت.
9Буря приходить з полудня, з півночі ж — студень.
10از نفخه خدا یخ بسته میشود و سطح آبها منجمد میگردد.
10Від подиху Божого стає лід, і поверхність води стинається.
11ابرها رانیز به رطوبت سنگین میسازد و سحاب، برق خود را پراکنده میکند.
11Вогкостю наповняє він хмяри, а облаки сиплють сьвітло його,
12و آنها به دلالت او به هر سو منقلب میشوند تا هرآنچه به آنها امرفرماید بر روی تمامی ربع مسکون به عمل آورند.
12І пускаються вони в напрямі намірів його, щоб виконати те, що він приказує їм, на поверхнї заселеної землї,
13خواه آنها را برای تادیب بفرستد یا به جهت زمین خود یا برای رحمت.
13Він велить їм ійти або на скараннє, або на благословеннє, або на помилуваннє.
14«ای ایوب این را استماع نما. بایست و دراعمال عجیب خدا تامل کن.
14Слухай же сього, Иове; стій і роздумуй чудні дїла Божі.
15آیا مطلع هستی وقتی که خدا عزم خود را به آنها قرار میدهد وبرق، ابرهای خود را درخشان میسازد؟
15Знаєш же, як він послугуєсь ними, та як із хмари сьвітло викликає?
16آیا تواز موازنه ابرها مطلع هستی؟ یا از اعمال عجیبه اوکه در علم، کامل است.
16Розумієш же рівновагу хмар, се чудне дїло (Бога) найзвершеннїйшого в знаннї?
17که چگونه رختهای توگرم میشود هنگامی که زمین از باد جنوبی ساکن میگردد.
17Як нагрівається одїж твоя, коли він спокійно дихне від полудня?
18آیا مثل او میتوانی فلک رابگسترانی که مانند آینه ریخته شده مستحکم است؟
18Або може то ти напинав з ним небеса, тверді, як дзеркало лите?
19ما را تعلیم بده که با وی چه توانیم گفت، زیرا بهسبب تاریکی سخن نیکو نتوانیم آورد.
19Навчи нас, що сказати йому? Ми бо в тій темряві нїчого поняти не можем.
20آیا چون سخن گویم به او خبر داده میشود یاانسان سخن گوید تا هلاک گردد.
20Чи буде йому звіщено, що я говорю? Хиба ж сказав хто, що сказане доходить до його?
21و حال آفتاب را نمی توان دید هرچند در سپهر درخشان باشد تاباد وزیده آن را پاک کند.
21Тепер не видко ясного сьвітла зпоза хмар, але повіє вітер, і проясниться.
22درخشندگی طلایی از شمال میآید و نزد خدا جلال مهیب است.
22Сьвітла погода приходить із півночі, а кругом Бога страшна величність.
23قادر مطلق را ادراک نمی توانیم کرد، او در قوت وراستی عظیم است و در عدالت کبیر که بیانصافی نخواهد کرد.
23Вседержитель! Ми розумом дослїдити не можем його. Він великий силою, судом і повнотою правосуду. Він же нїкого й не пригнїтає.
24لهذا مردمان از او میترسند، امااو بر جمیع دانادلان نمی نگرد.»
24То нехай впокоряються перед ним люде, й нехай дрожать перед ним усї, що в серцї мають себе за мудрих!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.