ایّوب 37
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1«از این نیز دل می‌لرزد و از جای خودمتحرک می‌گردد.
1И од тога дрхће срце моје, и одскаче са свог места.
2گوش داده، صدای آواز او را بشنوید، و زمزمه‌ای را که از دهان وی صادر می‌شود،
2Слушајте добро громовни глас Његов и говор што излази из уста Његових.
3آن را در زیر تمامی آسمانهامی فرستد، و برق خویش را تا کرانهای زمین.
3Под сва небеса пушта га, и светлост своју до крајева земаљских.
4بعد از آن صدای غرش می‌کند و به آواز جلال خویش رعد می‌دهد و چون آوازش شنیده شدآنها را تاخیر نمی نماید.
4За њом риче гром, грми гласом величанства свог, нити шта одгађа кад се чује глас Његов.
5خدا از آواز خودرعدهای عجیب می‌دهد. اعمال عظیمی که ماآنها را ادراک نمی کنیم به عمل می‌آورد،
5Дивно Бог грми гласом својим, чини ствари велике, да их не можемо разумети.
6زیرابرف را می‌گوید: بر زمین بیفت. و همچنین بارش باران را و بارش بارانهای زورآور خویش را.
6Говори снегу: Падни на земљу; и дажду ситном и дажду силном.
7دست هر انسان را مختوم می‌سازد تا جمیع مردمان اعمال او را بدانند.
7Запечаћава руку сваком човеку, да позна све посленике своје.
8آنگاه وحوش به ماوای خود می‌روند و در بیشه های خویش آرام می‌گیرند.
8Тада звер улази у јаму, и остаје на својој ложи.
9از برجهای جنوب گردباد می‌آید و ازبرجهای شمال برودت.
9С југа долази олуја, и са севера зима.
10از نفخه خدا یخ بسته می‌شود و سطح آبها منجمد می‌گردد.
10Од дихања Божијег постаје лед, и широке воде стискају се.
11ابرها رانیز به رطوبت سنگین می‌سازد و سحاب، برق خود را پراکنده می‌کند.
11И да се натапа земља, натерује облак, и расипа облак светлошћу својом.
12و آنها به دلالت او به هر سو منقلب می‌شوند تا هرآنچه به آنها امرفرماید بر روی تمامی ربع مسکون به عمل آورند.
12И он се обрће и тамо и амо по вољи Његовој да чини све што му заповеди по васиљеној.
13خواه آنها را برای تادیب بفرستد یا به جهت زمین خود یا برای رحمت.
13Чини да се нађе или за кар или за земљу или за доброчинство.
14«ای ایوب این را استماع نما. بایست و دراعمال عجیب خدا تامل کن.
14Чуј то, Јове, стани и гледај чудеса Божија.
15آیا مطلع هستی وقتی که خدا عزم خود را به آنها قرار می‌دهد وبرق، ابرهای خود را درخشان می‌سازد؟
15Знаш ли како их Он уређује и како сија светлошћу из облака свог?
16آیا تواز موازنه ابرها مطلع هستی؟ یا از اعمال عجیبه اوکه در علم، کامل است.
16Знаш ли како висе облаци? Знаш ли чудеса Оног који је савршен у сваком знању?
17که چگونه رختهای توگرم می‌شود هنگامی که زمین از باد جنوبی ساکن می‌گردد.
17Како ти се хаљине угреју кад умири земљу с југа?
18آیا مثل او می‌توانی فلک رابگسترانی که مانند آینه ریخته شده مستحکم است؟
18Јеси ли ти с Њим разапињао небеса, која стоје тврдо као саливено огледало?
19ما را تعلیم بده که با وی چه توانیم گفت، زیرا به‌سبب تاریکی سخن نیکو نتوانیم آورد.
19Научи нас шта ћемо Му рећи; не можемо од таме говорити по реду.
20آیا چون سخن گویم به او خبر داده می‌شود یاانسان سخن گوید تا هلاک گردد.
20Хоће ли Му ко приповедити шта бих ја говорио? Ако ли би ко говорио, заиста, био бих прождрт.
21و حال آفتاب را نمی توان دید هرچند در سپهر درخشان باشد تاباد وزیده آن را پاک کند.
21Али сада не могу људи гледати у светлост кад сјаји на небу, пошто ветар прође и очисти га;
22درخشندگی طلایی از شمال می‌آید و نزد خدا جلال مهیب است.
22Са севера долази као злато; али је у Богу страшнија слава.
23قادر مطلق را ادراک نمی توانیم کرد، او در قوت وراستی عظیم است و در عدالت کبیر که بی‌انصافی نخواهد کرد.
23Свемогућ је, не можемо Га стигнути; велике је силе, али судом и великом правдом никога не мучи.
24لهذا مردمان از او می‌ترسند، امااو بر جمیع دانادلان نمی نگرد.»
24Зато Га се боје људи; Не може Га видети никакав мудрац.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.