ایّوب 4
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1و الیفاز تیمانی در جواب گفت:
1Тада одговори Елифас Теманац и рече:
2«اگر کسی جرات کرده، با تو سخن گوید، آیا تورا ناپسند می‌آید؟ لیکن کیست که بتواند از سخن‌گفتن بازایستد؟
2Ако ти проговоримо, да ти неће бити досадно? Али ко би се могао уздржати да не говори?
3اینک بسیاری را ادب آموخته‌ای و دستهای ضعیف را تقویت داده‌ای.
3Гле, учио си многе, и руке изнемогле крепио си;
4سخنان تو لغزنده را قایم داشت، و تو زانوهای لرزنده را تقویت دادی.
4Речи су твоје подизале оног који падаше, и утврђивао си колена која клецаху.
5لیکن الان به تو رسیده است و ملول شده‌ای، تو را لمس کرده است وپریشان گشته‌ای.
5А сада кад дође на тебе, клонуо си; кад се тебе дотаче, смео си се.
6آیا توکل تو بر تقوای تونیست؟ و امید تو بر کاملیت رفتار تو نی؟
6Није ли побожност твоја била уздање твоје? И доброта путева твојих надање твоје?
7الان فکر کن! کیست که بی‌گناه هلاک شد؟ و راستان درکجا تلف شدند؟
7Опомени се, ко је прав погинуо, и где су праведни истребљени?
8چنانکه من دیدم آنانی که شرارت را شیار می‌کنند و شقاوت را می‌کارندهمان را می‌دروند.
8Како сам ја видео, који ору муку и сеју невољу, то и жању.
9از نفخه خدا هلاک می‌شوندو از باد غضب او تباه می‌گردند.
9Од дихања Божијег гину, и од даха ноздрва Његових нестаје их.
10غرش شیر ونعره سبع و دندان شیربچه‌ها شکسته می‌شود.
10Рика лаву, и глас љутом лаву и зуби лавићима сатиру се.
11شیر نر از نابودن شکار هلاک می‌شود وبچه های شیر ماده پراکنده می‌گردند.
11Лав гине немајући лова, и лавићи расипају се.
12«سخنی به من در خفا رسید، و گوش من آواز نرمی از آن احساس نمود.
12Још дође тајно до мене реч, и ухо моје дочу је мало.
13در تفکرها ازرویاهای شب، هنگامی که خواب سنگین بر مردم غالب شود،
13У мислима о ноћним утварама, кад тврд сан пада на људе,
14خوف و لرز بر من مستولی شد که جمیع استخوانهایم را به جنبش آورد.
14Страх подузе ме и дрхат, од ког устрепташе све кости моје,
15آنگاه روحی از پیش روی من گذشت، و مویهای بدنم برخاست.
15И дух прође испред мене, и длаке на телу мом накострешише се.
16در آنجا ایستاد، اما سیمایش راتشخیص ننمودم. صورتی در‌پیش نظرم بود. خاموشی بود و آوازی شنیدم
16Стаде, али му не познах лица; прилика беше пред очима мојим, и ћутећи чух глас:
17که آیا انسان به حضور خدا عادل شمرده شود؟ و آیا مرد در نظرخالق خود طاهر باشد؟
17Еда ли је човек праведнији од Бога? Еда ли је човек чистији од Творца свог?
18اینک بر خادمان خوداعتماد ندارد، و به فرشتگان خویش، حماقت نسبت می‌دهد.
18Гле, слугама својим не верује, и у анђела својих налази недостатака;
19پس چند مرتبه زیاده به ساکنان خانه های گلین، که اساس ایشان در غبار است، که مثل بید فشرده می‌شوند!
19А камоли у оних који стоје у кућама земљаним, којима је темељ на праху и сатиру се брже него мољац.
20از صبح تا شام خردمی شوند، تا به ابد هلاک می‌شوند و کسی آن را به‌خاطر نمی آورد.
20Од јутра до вечера сатру се, и нестане их навек да нико и не опази.
21آیا طناب خیمه ایشان ازایشان کنده نمی شود؟ پس بدون حکمت می‌میرند.
21Слава њихова не пролази ли с њима? Умиру, али не у мудрости.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.