Giobbe 4
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1ED Elifaz Temanita rispose, e disse:
1Тада одговори Елифас Теманац и рече:
2Se noi imprendiamo a parlarti, ti sarà egli molesto? Ma pur chi potrebbe rattener le parole?
2Ако ти проговоримо, да ти неће бити досадно? Али ко би се могао уздржати да не говори?
3Ecco, tu correggevi molti, E rinforzavi le mani rimesse.
3Гле, учио си многе, и руке изнемогле крепио си;
4I tuoi ragionamenti ridirizzavano quelli che vacillavano, E tu raffermavi le ginocchia che piegavano.
4Речи су твоје подизале оног који падаше, и утврђивао си колена која клецаху.
5Ma ora che il male ti è avvenuto, tu te ne affanni; Ora ch'è giunto fino a te, tu ne sei smarrito.
5А сада кад дође на тебе, клонуо си; кад се тебе дотаче, смео си се.
6La tua pietà non è ella stata la tua speranza, E l'integrità delle tue vie la tua aspettazione?
6Није ли побожност твоја била уздање твоје? И доброта путева твојих надање твоје?
7Deh! rammemorati, quale innocente perì mai, Ed ove furono gli uomini diritti mai distrutti?
7Опомени се, ко је прав погинуо, и где су праведни истребљени?
8Siccome io ho veduto che quelli che arano l'iniquità, E seminano la perversità, la mietono.
8Како сам ја видео, који ору муку и сеју невољу, то и жању.
9Essi periscono per l'alito di Dio, E son consumati dal soffiar delle sue nari.
9Од дихања Божијег гину, и од даха ноздрва Његових нестаје их.
10Il ruggito del leone, e il grido del fier leone son ribattuti ; E i denti de' leoncelli sono stritolati.
10Рика лаву, и глас љутом лаву и зуби лавићима сатиру се.
11Il vecchio leone perisce per mancamento di preda, E i figli della leonessa son dissipati.
11Лав гине немајући лова, и лавићи расипају се.
12Or mi è stata di nascosto significata una parola, E l'orecchio mio ne ha ritenuto un poco.
12Још дође тајно до мене реч, и ухо моје дочу је мало.
13Fra le immaginazioni delle visioni notturne, Quando il più profondo sonno cade sopra gli uomini,
13У мислима о ноћним утварама, кад тврд сан пада на људе,
14Mi è venuto uno spavento ed un tremito, Che ha spaventate tutte quante le mie ossa.
14Страх подузе ме и дрхат, од ког устрепташе све кости моје,
15Ed uno spirito è passato davanti a me, Che mi ha fatto arricciare i peli della mia carne;
15И дух прође испред мене, и длаке на телу мом накострешише се.
16Egli si è fermato, ed io non ho riconosciuto il suo aspetto; Una sembianza è stata davanti agli occhi miei, Ed io ho udita una voce sommessa che diceva:
16Стаде, али му не познах лица; прилика беше пред очима мојим, и ћутећи чух глас:
17L'uomo sarebbe egli giustificato da Dio? L'uomo sarebbe egli giudicato puro dal suo fattore?
17Еда ли је човек праведнији од Бога? Еда ли је човек чистији од Творца свог?
18Ecco, egli non si fida ne' suoi servitori, E scorge della temerità ne' suoi Angeli.
18Гле, слугама својим не верује, и у анђела својих налази недостатака;
19Quanto più in coloro che abitano in case di fango, Il cui fondamento è nella polvere, E che son ridotti in polvere, esposti a' vermi?
19А камоли у оних који стоје у кућама земљаним, којима је темељ на праху и сатиру се брже него мољац.
20Dalla mattina alla sera sono stritolati, E periscono in perpetuo, senza che alcuno vi ponga mente.
20Од јутра до вечера сатру се, и нестане их навек да нико и не опази.
21L'eccellenza ch'era in loro non si diparte ella? Muoiono, ma non con sapienza.
21Слава њихова не пролази ли с њима? Умиру, али не у мудрости.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.