Giobbe 30
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Ma ora, quelli che son minori d'età di me si ridono di me, I cui padri io non avrei degnato mettere Co' cani della mia graggia.
1А сада смеју ми се млађи од мене, којима отаца не бих хтео метнути са псима стада свог.
2Ed anche, che mi avrebbe giovato la forza delle lor mani? La vecchiezza era perduta per loro.
2А на шта би ми и била сила руку њихових? У њима беше пропала старост.
3Di bisogno e di fame, Vivevano in disparte, e solitari; Fuggivano in luoghi aridi, tenebrosi, desolati, e deserti.
3Од сиромаштва и глади самоћаваху бежећи од сува, мрачна, пуста и опустошена места;
4Coglievano la malva presso agli arboscelli, E le radici de' ginepri, per iscaldarsi.
4Који браху лободу по честама, и смреково корење беше им храна.
5Erano scacciati d'infra la gente ; Ei si gridava dietro a loro, come dietro ad un ladro.
5Између људи беху изгоњени и викаше се за њима као за лупежом.
6Dimoravano ne' dirupi delle valli, Nelle grotte della terra e delle rocce.
6Живљаху по страшним увалама, по јамама у земљи и у камену.
7Ruggivano fra gli arboscelli; Si adunavano sotto a' cardi.
7По грмовима рикаху, под трњем се скупљаху.
8Erano gente da nulla, senza nome, Scacciata dal paese.
8Беху људи никакви и без имена, мање вредни него земља.
9Ed ora io son la lor canzone, E il soggetto de' lor ragionamenti.
9И њима сам сада песма, и постах им прича.
10Essi mi abbominano, si allontanano da me, E non si rattengono di sputarmi nel viso.
10Гаде се на ме, иду далеко од мене и не устежу се пљувати ми у лице.
11Perciocchè Iddio ha sciolto il mio legame, e mi ha afflitto; Laonde essi hanno scosso il freno, per non riverir più la mia faccia.
11Јер је Бог одапео моју тетиву и муке ми задао те збацише узду преда мном.
12I giovanetti si levano contro a me dalla man destra, mi spingono i piedi, E si appianano le vie contro a me, per traboccarmi in ruina;
12С десне стране устајаху момци, поткидаху ми ноге, и насипају пут к мени да ме упропасте.
13Hanno tagliato il mio cammino, si avanzano alla mia perdizione, Niuno li aiuta;
13Раскопаше моју стазу, умножише ми муке, не треба нико да им помаже.
14Sono entrati come per una larga rottura, Si sono rotolati sotto le ruine.
14Као широким проломом навиру, и наваљују преко развалина.
15Spaventi si son volti contro a me, Perseguitano l'anima mia come il vento; E la mia salvezza è passata via come una nuvola.
15Страхоте навалише на ме, и као ветар терају душу моју, и као облак прође срећа моја.
16Ed ora l'anima mia si versa sopra me, I giorni dell'afflizione mi hanno aggiunto.
16И сада се душа моја разлива у мени, стигоше ме дани мучни.
17Di notte egli mi trafigge l'ossa addosso; E le mie arterie non hanno alcuna posa.
17Ноћу пробада ми кости у мени, и жиле моје не одмарају се.
18La mia vesta è tutta cangiata, per la quantità della marcia delle piaghe , E mi stringe come la scollatura del mio saio.
18Од тешке силе променило се одело моје, и као огрлица у кошуље моје стеже ме.
19Egli mi ha gittato nel fango, E paio polvere e cenere.
19Бацио ме је у блато, те сам као прах и пепео.
20Io grido a te, e tu non mi rispondi; Io mi presento davanti a te , e tu non poni mente a me.
20Вичем к Теби, а Ти ме не слушаш; стојим пред Тобом, а Ти не гледаш на ме.
21Tu ti sei mutato in crudele inverso me; Tu mi contrasti con la forza delle tue mani.
21Претворио си ми се у љута непријатеља; силом руке своје супротиш ми се.
22Tu mi hai levato ad alto; tu mi fai cavalcar sopra il vento, E fai struggere in me ogni virtù.
22Подижеш ме у ветар, посађујеш ме на њ, и растапаш у мени све добро.
23Io so certamente che tu mi ridurrai alla morte, Ed alla casa assegnata ad ogni vivente.
23Јер знам да ћеш ме одвести на смрт и у дом одређени свима живима.
24Pur non istenderà egli la mano nell'avello; Quelli che vi son dentro gridano essi, quando egli distrugge?
24Али неће пружити руке своје у гроб; кад их стане потирати, они неће викати.
25Non piangeva io per cagion di colui che menava dura vita? L'anima mia non si addolorava ella per i bisognosi?
25Нисам ли плакао ради оног који беше у злу? Није ли душа моја жалосна бивала ради убогог?
26Perchè, avendo io sperato il bene, il mal sia venuto? Ed avendo aspettata la luce, sia giunta la caligine?
26Кад се добру надах, дође ми зло; и кад се надах светлости, дође мрак.
27Le mie interiora bollono, e non hanno alcuna posa; I giorni dell'afflizione mi hanno incontrato.
27Утроба је моја узаврела, и не може да се умири, задесише ме дани мучни.
28Io vo bruno attorno, non già del sole; Io mi levo in pien popolo, e grido.
28Ходим црн, не од сунца, устајем и вичем у збору.
29Io son diventato fratello degli sciacalli, E compagno delle ulule.
29Брат постах змајевима и друг совама.
30La mia pelle mi si è imbrunita addosso, E le mie ossa son calcinate d'arsura.
30Поцрнела је кожа на мени и кости моје посахнуше од жеге.
31E la mia cetera si è mutata in duolo, E il mio organo in voce di pianto.
31Гусле се моје претворише у запевку, и свирала моја у плач.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.