Ijob 30
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
1А сада смеју ми се млађи од мене, којима отаца не бих хтео метнути са псима стада свог.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2А на шта би ми и била сила руку њихових? У њима беше пропала старост.
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3Од сиромаштва и глади самоћаваху бежећи од сува, мрачна, пуста и опустошена места;
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4Који браху лободу по честама, и смреково корење беше им храна.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
5Између људи беху изгоњени и викаше се за њима као за лупежом.
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6Живљаху по страшним увалама, по јамама у земљи и у камену.
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
7По грмовима рикаху, под трњем се скупљаху.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8Беху људи никакви и без имена, мање вредни него земља.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
9И њима сам сада песма, и постах им прича.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
10Гаде се на ме, иду далеко од мене и не устежу се пљувати ми у лице.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
11Јер је Бог одапео моју тетиву и муке ми задао те збацише узду преда мном.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
12С десне стране устајаху момци, поткидаху ми ноге, и насипају пут к мени да ме упропасте.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13Раскопаше моју стазу, умножише ми муке, не треба нико да им помаже.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
14Као широким проломом навиру, и наваљују преко развалина.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
15Страхоте навалише на ме, и као ветар терају душу моју, и као облак прође срећа моја.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16И сада се душа моја разлива у мени, стигоше ме дани мучни.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17Ноћу пробада ми кости у мени, и жиле моје не одмарају се.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
18Од тешке силе променило се одело моје, и као огрлица у кошуље моје стеже ме.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
19Бацио ме је у блато, те сам као прах и пепео.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20Вичем к Теби, а Ти ме не слушаш; стојим пред Тобом, а Ти не гледаш на ме.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21Претворио си ми се у љута непријатеља; силом руке своје супротиш ми се.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22Подижеш ме у ветар, посађујеш ме на њ, и растапаш у мени све добро.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
23Јер знам да ћеш ме одвести на смрт и у дом одређени свима живима.
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
24Али неће пружити руке своје у гроб; кад их стане потирати, они неће викати.
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
25Нисам ли плакао ради оног који беше у злу? Није ли душа моја жалосна бивала ради убогог?
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26Кад се добру надах, дође ми зло; и кад се надах светлости, дође мрак.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
27Утроба је моја узаврела, и не може да се умири, задесише ме дани мучни.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
28Ходим црн, не од сунца, устајем и вичем у збору.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29Брат постах змајевима и друг совама.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
30Поцрнела је кожа на мени и кости моје посахнуше од жеге.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
31Гусле се моје претворише у запевку, и свирала моја у плач.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.