Ijob 30
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
1«و اما الان کسانی که از من خردسالترندبر من استهزا میکنند، که کراهت میداشتم از اینکه پدران ایشان را با سگان گله خود بگذارم.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2قوت دستهای ایشان نیز برای من چه فایده داشت؟ کسانی که توانایی ایشان ضایع شده بود،
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3از احتیاج و قحطی بیتاب شده، زمین خشک را در ظلمت خرابی و ویرانی میخاییدند.
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4خبازی را در میان بوتهها میچیدند، و ریشه شورگیاه نان ایشان بود.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
5از میان (مردمان ) رانده میشدند. از عقب ایشان مثل دزدان، هیاهومی کردند.
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6در گریوه های وادیها ساکن میشدند. در حفره های زمین و در صخرهها.
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
7در میان بوتهها عرعر میکردند، زیر خارها با هم جمع میشدند.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8ابنای احمقان و ابنای مردم بینام، بیرون از زمین رانده میگردیدند.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
9و اما الان سرود ایشان شدهام و از برای ایشان ضربالمثل گردیدهام.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
10مرا مکروه داشته، از من دورمی شوند، و از آب دهان بر رویم انداختن، بازنمی ایستند.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
11چونکه زه را بر من باز کرده، مرامبتلا ساخت. پس لگام را پیش رویم رها کردند.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
12از طرف راست من انبوه عوام الناس برخاسته، پاهایم را از پیش در میبرند، و راههای هلاکت خویش را بر من مهیا میسازند.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13راه مرا خراب کرده، به اذیتم اقدام مینمایند، و خود معاونی ندارند.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
14گویا از ثلمه های وسیع میآیند، و ازمیان خرابهها بر من هجوم میآورند.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
15ترسها برمن برگشته، آبروی مرا مثل باد تعاقب میکنند، و فیروزی من مثل ابر میگذرد.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16و الان جانم بر من ریخته شده است، و روزهای مصیبت، مرا گرفتارنموده است.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17شبانگاه استخوانهایم در اندرون من سفته میشود، و پیهایم آرام ندارد.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
18ازشدت سختی لباسم متغیر شده است، و مرا مثل گریبان پیراهنم تنگ میگیرد.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
19مرا در گل انداخته است، که مثل خاک و خاکستر گردیدهام.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20«نزد تو تضرع مینمایم و مرا مستجاب نمی کنی، و برمی خیزم و بر من نظر نمی اندازی.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21خویشتن را متبدل ساخته، بر من بیرحم شدهای، با قوت دست خود به من جفا مینمایی.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22مرا به باد برداشته، برآن سوار گردانیدی، و مرادر تندباد پراکنده ساختی.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
23زیرا میدانم که مرابه موت باز خواهی گردانید، و به خانهای که برای همه زندگان معین است.
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
24یقین بر توده ویران دست خود را دراز نخواهد کرد، و چون کسی دربلا گرفتار شود، آیا به این سبب استغاثه نمی کند؟
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
25آیا برای هر مستمندی گریه نمی کردم، و دلم به جهت مسکین رنجیده نمی شد.
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26لکن چون امید نیکویی داشتم بدی آمد، و چون انتظار نورکشیدم ظلمت رسید.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
27احشایم میجوشد وآرام نمی گیرد، و روزهای مصیبت مرا درگرفته است.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
28ماتمکنان بیآفتاب گردش میکنم و درجماعت برخاسته، تضرع مینمایم.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29برادرشغالان شدهام، و رفیق شترمرغ گردیدهام.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
30پوست من سیاه گشته، از من میریزد، واستخوانهایم از حرارت سوخته گردیده است.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
31بربط من به نوحه گری مبدل شده و نای من به آواز گریه کنندگان.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.