Jó 30
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1“Mas agora os que são mais jovens do que eu zombam de mim, cujos pais eu considerava indignos de colocar com os cães do meu rebanho.
1«و اما الان کسانی که از من خردسالترندبر من استهزا می‌کنند، که کراهت می‌داشتم از اینکه پدران ایشان را با سگان گله خود بگذارم.
2De que me serve a força das suas mãos, homens em quem o vigor da idade pereceu?
2قوت دستهای ایشان نیز برای من چه فایده داشت؟ کسانی که توانایی ایشان ضایع شده بود،
3Eles estão abatidos pela miséria e pela fome. Eles roem a terra seca, na escuridão da ruína e da desolação.
3از احتیاج و قحطی بی‌تاب شده، زمین خشک را در ظلمت خرابی و ویرانی می‌خاییدند.
4Eles colhem ervas salgadas junto aos arbustos. As raízes da giesta são a sua comida.
4خبازی را در میان بوته‌ها می‌چیدند، و ریشه شورگیاه نان ایشان بود.
5Eles são expulsos do meio dos homens. Gritam atrás deles como atrás de um ladrão,
5از میان (مردمان ) رانده می‌شدند. از عقب ایشان مثل دزدان، هیاهومی کردند.
6de modo que vivem em vales assustadores, e em buracos da terra e das rochas.
6در گریوه های وادیها ساکن می‌شدند. در حفره های زمین و در صخره‌ها.
7Eles zurram entre os arbustos. Eles se reúnem debaixo das urtigas.
7در میان بوته‌ها عرعر می‌کردند، زیر خارها با هم جمع می‌شدند.
8Eles são filhos de insensatos, sim, filhos de homens perversos. Eles foram expulsos da terra a chicotadas.
8ابنای احمقان و ابنای مردم بی‌نام، بیرون از زمین رانده می‌گردیدند.
9“Agora eu me tornei a canção deles. Sim, sou um provérbio para eles.
9و اما الان سرود ایشان شده‌ام و از برای ایشان ضرب‌المثل گردیده‌ام.
10Eles me abominam, mantêm-se afastados de mim, e não hesitam em cuspir no meu rosto.
10مرا مکروه داشته، از من دورمی شوند، و از آب دهان بر رویم انداختن، بازنمی ایستند.
11Pois ele desatou a sua corda, e me afligiu; e eles lançaram fora o freio diante de mim.
11چونکه زه را بر من باز کرده، مرامبتلا ساخت. پس لگام را پیش رویم رها کردند.
12À minha direita levanta-se a ralé. Eles empurram os meus pés. Eles constroem seus caminhos de destruição contra mim.
12از طرف راست من انبوه عوام الناس برخاسته، پاهایم را از پیش در می‌برند، و راههای هلاکت خویش را بر من مهیا می‌سازند.
13Eles arruínam o meu caminho. Eles promovem a minha destruição sem a ajuda de ninguém.
13راه مرا خراب کرده، به اذیتم اقدام می‌نمایند، و خود معاونی ندارند.
14Como por uma larga brecha eles vêm. Eles rolam para dentro em meio à ruína.
14گویا از ثلمه های وسیع می‌آیند، و ازمیان خرابه‌ها بر من هجوم می‌آورند.
15Terrores se voltaram contra mim. Eles perseguem a minha honra como o vento. O meu bem-estar passou como uma nuvem.
15ترسها برمن برگشته، آبروی مرا مثل باد تعاقب می‌کنند، و فیروزی من مثل ابر می‌گذرد.
16“Agora a minha alma se derrama dentro de mim. Dias de aflição se apoderaram de mim.
16و الان جانم بر من ریخته شده است، و روزهای مصیبت، مرا گرفتارنموده است.
17Durante a noite os meus ossos são perfurados em mim, e as dores que me roem não descansam.
17شبانگاه استخوانهایم در اندرون من سفته می‌شود، و پیهایم آرام ندارد.
18A minha roupa está desfigurada por grande força. Ela me aperta como a gola da minha túnica.
18ازشدت سختی لباسم متغیر شده است، و مرا مثل گریبان پیراهنم تنگ می‌گیرد.
19Ele me lançou na lama. Eu me tornei como pó e cinza.
19مرا در گل انداخته است، که مثل خاک و خاکستر گردیده‌ام.
20Eu clamo a ti, e tu não me respondes. Eu me levanto, e tu ficas olhando para mim.
20«نزد تو تضرع می‌نمایم و مرا مستجاب نمی کنی، و برمی خیزم و بر من نظر نمی اندازی.
21Tu te tornaste cruel para comigo. Com a força da tua mão tu me persegues.
21خویشتن را متبدل ساخته، بر من بیرحم شده‌ای، با قوت دست خود به من جفا می‌نمایی.
22Tu me levantas ao vento, e me arrastas com ele. Tu me dissolves na tempestade.
22مرا به باد برداشته، برآن سوار گردانیدی، و مرادر تندباد پراکنده ساختی.
23Pois eu sei que tu me levarás à morte, à casa destinada a todos os viventes.
23زیرا می‌دانم که مرابه موت باز خواهی گردانید، و به خانه‌ای که برای همه زندگان معین است.
24“Contudo, não estende a mão aquele que está caindo? Ou na sua calamidade não clama por socorro?
24یقین بر توده ویران دست خود را دراز نخواهد کرد، و چون کسی دربلا گرفتار شود، آیا به این سبب استغاثه نمی کند؟
25Não chorei eu por aquele que estava em apuros? Não se entristeceu a minha alma pelo necessitado?
25آیا برای هر مستمندی گریه نمی کردم، و دلم به جهت مسکین رنجیده نمی شد.
26Quando eu esperava o bem, então veio o mal. Quando eu aguardava a luz, veio a escuridão.
26لکن چون امید نیکویی داشتم بدی آمد، و چون انتظار نورکشیدم ظلمت رسید.
27O meu coração está perturbado, e não descansa. Dias de aflição vieram sobre mim.
27احشایم می‌جوشد وآرام نمی گیرد، و روزهای مصیبت مرا درگرفته است.
28Eu ando de luto, sem o sol. Eu me levanto na congregação, e clamo por socorro.
28ماتم‌کنان بی‌آفتاب گردش می‌کنم و درجماعت برخاسته، تضرع می‌نمایم.
29Eu sou irmão dos chacais, e companheiro dos avestruzes.
29برادرشغالان شده‌ام، و رفیق شترمرغ گردیده‌ام.
30A minha pele escurece e cai de mim. Os meus ossos estão queimados pelo calor.
30پوست من سیاه گشته، از من می‌ریزد، واستخوانهایم از حرارت سوخته گردیده است.
31Por isso a minha harpa se tornou em lamento, e a minha flauta na voz dos que choram.
31بربط من به نوحه گری مبدل شده و نای من به آواز گریه کنندگان.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.