Jó 29
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Jó retomou o seu discurso e disse:
1و ایوب باز مثل خود را آورده، گفت:
2“Ah, quem me dera ser como nos meses passados, como nos dias em que Deus me guardava;
2«کاش که من مثل ماههای پیش می‌بودم و مثل روزهایی که خدا مرا در آنها نگاه می‌داشت.
3quando a sua lâmpada brilhava sobre a minha cabeça, e pela sua luz eu caminhava pelas trevas;
3هنگامی که چراغ او بر سر من می‌تابید، و با نور او به تاریکی راه می‌رفتم.
4como eu era no meu vigor, quando a amizade de Deus estava na minha tenda,
4چنانکه در روزهای کامرانی خود می‌بودم، هنگامی که سر خدا بر خیمه من می‌ماند.
5quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo, e os meus filhos estavam ao meu redor,
5وقتی که قادر مطلق هنوز با من می‌بود، و فرزندانم به اطراف من می‌بودند.
6quando os meus passos eram lavados com manteiga, e a rocha me derramava correntes de azeite,
6حینی که قدمهای خود را باکره می‌شستم و صخره، نهرهای روغن را برای من می ریخت.
7quando eu saía para a porta da cidade, quando eu preparava o meu assento na praça.
7چون به دروازه شهر بیرون می‌رفتم وکرسی خود را در چهار سوق حاضر می‌ساختم.
8Os jovens me viam e se escondiam. Os idosos se levantavam e ficavam de pé.
8جوانان مرا دیده، خود را مخفی می‌ساختند، وپیران برخاسته، می‌ایستادند.
9Os príncipes se abstinham de falar, e punham a mão sobre a boca.
9سروران از سخن‌گفتن بازمی ایستادند، و دست به دهان خودمی گذاشتند.
10A voz dos nobres se calava, e a sua língua se apegava ao céu da boca.
10آواز شریفان ساکت می‌شد وزبان به کام ایشان می‌چسبید.
11Pois quando o ouvido me ouvia, ele me abençoava, e quando o olho me via, ele me aprovava,
11زیرا گوشی که مرا می‌شنید، مرا خوشحال می‌خواند و چشمی که مرا می‌دید، برایم شهادت می‌داد.
12porque eu livrava o pobre que clamava, e também o órfão, que não tinha quem o ajudasse.
12زیرافقیری که استغاثه می‌کرد او را می‌رهانیدم، ویتیمی که نیز معاون نداشت.
13A bênção daquele que estava prestes a perecer vinha sobre mim, e eu fazia o coração da viúva cantar de alegria.
13برکت شخصی که در هلاکت بود، به من می‌رسید و دل بیوه‌زن راخوش می‌ساختم.
14Eu me vestia de retidão, e ela me cobria. A minha justiça era como um manto e um diadema.
14عدالت را پوشیدم و مراملبس ساخت، و انصاف من مثل ردا و تاج بود.
15Eu era olhos para o cego, e pés para o coxo.
15من به جهت کوران چشم بودم، و به جهت لنگان پای.
16Eu era um pai para os necessitados. Eu investigava a causa daquele que eu não conhecia.
16برای مسکینان پدر بودم، و دعوایی را که نمی دانستم، تفحص می‌کردم.
17Eu quebrava os queixos do injusto e arrancava a presa dos seus dentes.
17دندانهای آسیای شریر را می‌شکستم و شکار را ازدندانهایش می‌ربودم.
18Então eu dizia: 'Morrerei na minha própria casa, contarei os meus dias como a areia.
18«و می‌گفتم، در آشیانه خود جان خواهم سپرد و ایام خویش را مثل عنقا طویل خواهم ساخت.
19A minha raiz se estende até as águas. O orvalho repousa a noite toda sobre o meu ramo.
19ریشه من به سوی آبها کشیده خواهدگشت، و شبنم بر شاخه هایم ساکن خواهد شد.
20A minha glória é renovada em mim. O meu arco se renova na minha mão.'
20جلال من در من تازه خواهد شد، و کمانم دردستم نو خواهد ماند.
21“Os homens me ouviam, esperavam, e guardavam silêncio para ouvir o meu conselho.
21مرا می‌شنیدند و انتظارمی کشیدند، و برای مشورت من ساکت می‌ماندند.
22Depois das minhas palavras, eles não falavam mais. O meu discurso caía sobre eles.
22بعد از کلام من دیگر سخن نمی گفتند و قول من بر ایشان فرو می‌چکید.
23Eles esperavam por mim como pela chuva. Suas bocas bebiam como da chuva de primavera.
23و برای من مثل باران انتظار می‌کشیدند و دهان خویش را مثل باران آخرین باز می‌کردند.
24Eu sorria para eles quando não tinham confiança. Eles não rejeitavam a luz do meu rosto.
24اگر بر ایشان می‌خندیدم باور نمی کردند، و نور چهره مرا تاریک نمی ساختند.
25Eu escolhia o caminho deles, e me assentava como chefe. Eu vivia como um rei no exército, como quem consola os enlutados.
25راه را برای ایشان اختیار کرده، به ریاست می‌نشستم، و در میان لشکر، مثل پادشاه ساکن می‌بودم، و مثل کسی‌که نوحه‌گران را تسلی می‌بخشد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.