Jó 29
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Jó retomou o seu discurso e disse:
1Још настави Јов беседу своју и рече:
2“Ah, quem me dera ser como nos meses passados, como nos dias em que Deus me guardava;
2О да бих био као пређашњих месеца, као оних дана кад ме Бог чуваше,
3quando a sua lâmpada brilhava sobre a minha cabeça, e pela sua luz eu caminhava pelas trevas;
3Кад светљаше свећом својом над главом мојом, и при виделу Његовом хођах по мраку,
4como eu era no meu vigor, quando a amizade de Deus estava na minha tenda,
4Како бејах за младости своје, кад тајна Божија беше у шатору мом,
5quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo, e os meus filhos estavam ao meu redor,
5Кад још беше Свемогући са мном, и деца моја око мене,
6quando os meus passos eram lavados com manteiga, e a rocha me derramava correntes de azeite,
6Кад се траг мој обливаше маслом, и стена ми точаше уље потоцима,
7quando eu saía para a porta da cidade, quando eu preparava o meu assento na praça.
7Кад излажах на врата кроз град, и на улици намештах себи столицу:
8Os jovens me viam e se escondiam. Os idosos se levantavam e ficavam de pé.
8Младићи видећи ме уклањаху се, а старци устајаху и стајаху,
9Os príncipes se abstinham de falar, e punham a mão sobre a boca.
9Кнезови престајаху говорити и метаху руку на уста своја,
10A voz dos nobres se calava, e a sua língua se apegava ao céu da boca.
10Управитељи устезаху глас свој и језик им пријањаше за грло.
11Pois quando o ouvido me ouvia, ele me abençoava, e quando o olho me via, ele me aprovava,
11Јер које ме ухо чујаше, називаше ме блаженим; и које ме око виђаше, сведочаше ми
12porque eu livrava o pobre que clamava, e também o órfão, que não tinha quem o ajudasse.
12Да избављам сиромаха који виче, и сироту и који нема никог да му помогне;
13A bênção daquele que estava prestes a perecer vinha sobre mim, e eu fazia o coração da viúva cantar de alegria.
13Благослов оног који пропадаше долажаше на ме, и удовици срце распевах;
14Eu me vestia de retidão, e ela me cobria. A minha justiça era como um manto e um diadema.
14У правду се облачих и она ми беше одело, као плашт и као венац беше ми суд мој.
15Eu era olhos para o cego, e pés para o coxo.
15Око бејах слепом и нога хромом.
16Eu era um pai para os necessitados. Eu investigava a causa daquele que eu não conhecia.
16Отац бејах убогима, и разбирах за распру за коју не знах.
17Eu quebrava os queixos do injusto e arrancava a presa dos seus dentes.
17И разбијах кутњаке неправеднику, и из зуба му истрзах грабеж.
18Então eu dizia: 'Morrerei na minha própria casa, contarei os meus dias como a areia.
18Зато говорах: У свом ћу гнезду умрети, и биће ми дана као песка.
19A minha raiz se estende até as águas. O orvalho repousa a noite toda sobre o meu ramo.
19Корен мој пружаше се крај воде, роса биваше по сву ноћ на мојим гранама.
20A minha glória é renovada em mim. O meu arco se renova na minha mão.'
20Слава моја подмлађиваше се у мене, и лук мој у руци мојој понављаше се.
21“Os homens me ouviam, esperavam, e guardavam silêncio para ouvir o meu conselho.
21Слушаху ме и чекаху, и ћутаху на мој савет.
22Depois das minhas palavras, eles não falavam mais. O meu discurso caía sobre eles.
22После мојих речи нико не проговараше, тако их натапаше беседа моја.
23Eles esperavam por mim como pela chuva. Suas bocas bebiam como da chuva de primavera.
23Јер ме чекаху као дажд, и уста своја отвараху као на позни дажд.
24Eu sorria para eles quando não tinham confiança. Eles não rejeitavam a luz do meu rosto.
24Кад бих се насмејао на њих, не вероваху, и сјајност лица мог не разгоњаху.
25Eu escolhia o caminho deles, e me assentava como chefe. Eu vivia como um rei no exército, como quem consola os enlutados.
25Кад бих отишао к њима, седах у зачеље, и бејах као цар у војсци, кад теши жалосне.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.