Jó 30
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1“Mas agora os que são mais jovens do que eu zombam de mim, cujos pais eu considerava indignos de colocar com os cães do meu rebanho.
1А сада смеју ми се млађи од мене, којима отаца не бих хтео метнути са псима стада свог.
2De que me serve a força das suas mãos, homens em quem o vigor da idade pereceu?
2А на шта би ми и била сила руку њихових? У њима беше пропала старост.
3Eles estão abatidos pela miséria e pela fome. Eles roem a terra seca, na escuridão da ruína e da desolação.
3Од сиромаштва и глади самоћаваху бежећи од сува, мрачна, пуста и опустошена места;
4Eles colhem ervas salgadas junto aos arbustos. As raízes da giesta são a sua comida.
4Који браху лободу по честама, и смреково корење беше им храна.
5Eles são expulsos do meio dos homens. Gritam atrás deles como atrás de um ladrão,
5Између људи беху изгоњени и викаше се за њима као за лупежом.
6de modo que vivem em vales assustadores, e em buracos da terra e das rochas.
6Живљаху по страшним увалама, по јамама у земљи и у камену.
7Eles zurram entre os arbustos. Eles se reúnem debaixo das urtigas.
7По грмовима рикаху, под трњем се скупљаху.
8Eles são filhos de insensatos, sim, filhos de homens perversos. Eles foram expulsos da terra a chicotadas.
8Беху људи никакви и без имена, мање вредни него земља.
9“Agora eu me tornei a canção deles. Sim, sou um provérbio para eles.
9И њима сам сада песма, и постах им прича.
10Eles me abominam, mantêm-se afastados de mim, e não hesitam em cuspir no meu rosto.
10Гаде се на ме, иду далеко од мене и не устежу се пљувати ми у лице.
11Pois ele desatou a sua corda, e me afligiu; e eles lançaram fora o freio diante de mim.
11Јер је Бог одапео моју тетиву и муке ми задао те збацише узду преда мном.
12À minha direita levanta-se a ralé. Eles empurram os meus pés. Eles constroem seus caminhos de destruição contra mim.
12С десне стране устајаху момци, поткидаху ми ноге, и насипају пут к мени да ме упропасте.
13Eles arruínam o meu caminho. Eles promovem a minha destruição sem a ajuda de ninguém.
13Раскопаше моју стазу, умножише ми муке, не треба нико да им помаже.
14Como por uma larga brecha eles vêm. Eles rolam para dentro em meio à ruína.
14Као широким проломом навиру, и наваљују преко развалина.
15Terrores se voltaram contra mim. Eles perseguem a minha honra como o vento. O meu bem-estar passou como uma nuvem.
15Страхоте навалише на ме, и као ветар терају душу моју, и као облак прође срећа моја.
16“Agora a minha alma se derrama dentro de mim. Dias de aflição se apoderaram de mim.
16И сада се душа моја разлива у мени, стигоше ме дани мучни.
17Durante a noite os meus ossos são perfurados em mim, e as dores que me roem não descansam.
17Ноћу пробада ми кости у мени, и жиле моје не одмарају се.
18A minha roupa está desfigurada por grande força. Ela me aperta como a gola da minha túnica.
18Од тешке силе променило се одело моје, и као огрлица у кошуље моје стеже ме.
19Ele me lançou na lama. Eu me tornei como pó e cinza.
19Бацио ме је у блато, те сам као прах и пепео.
20Eu clamo a ti, e tu não me respondes. Eu me levanto, e tu ficas olhando para mim.
20Вичем к Теби, а Ти ме не слушаш; стојим пред Тобом, а Ти не гледаш на ме.
21Tu te tornaste cruel para comigo. Com a força da tua mão tu me persegues.
21Претворио си ми се у љута непријатеља; силом руке своје супротиш ми се.
22Tu me levantas ao vento, e me arrastas com ele. Tu me dissolves na tempestade.
22Подижеш ме у ветар, посађујеш ме на њ, и растапаш у мени све добро.
23Pois eu sei que tu me levarás à morte, à casa destinada a todos os viventes.
23Јер знам да ћеш ме одвести на смрт и у дом одређени свима живима.
24“Contudo, não estende a mão aquele que está caindo? Ou na sua calamidade não clama por socorro?
24Али неће пружити руке своје у гроб; кад их стане потирати, они неће викати.
25Não chorei eu por aquele que estava em apuros? Não se entristeceu a minha alma pelo necessitado?
25Нисам ли плакао ради оног који беше у злу? Није ли душа моја жалосна бивала ради убогог?
26Quando eu esperava o bem, então veio o mal. Quando eu aguardava a luz, veio a escuridão.
26Кад се добру надах, дође ми зло; и кад се надах светлости, дође мрак.
27O meu coração está perturbado, e não descansa. Dias de aflição vieram sobre mim.
27Утроба је моја узаврела, и не може да се умири, задесише ме дани мучни.
28Eu ando de luto, sem o sol. Eu me levanto na congregação, e clamo por socorro.
28Ходим црн, не од сунца, устајем и вичем у збору.
29Eu sou irmão dos chacais, e companheiro dos avestruzes.
29Брат постах змајевима и друг совама.
30A minha pele escurece e cai de mim. Os meus ossos estão queimados pelo calor.
30Поцрнела је кожа на мени и кости моје посахнуше од жеге.
31Por isso a minha harpa se tornou em lamento, e a minha flauta na voz dos que choram.
31Гусле се моје претворише у запевку, и свирала моја у плач.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.