Jó 10
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1“Minha alma está cansada da minha vida. Darei livre curso à minha queixa. Falarei na amargura da minha alma.
1Додијао је души мојој живот мој; пустићу од себе тужњаву своју, говорићу у јаду душе своје.
2Direi a Deus: ‘Não me condenes. Mostra-me por que contendes comigo.
2Рећи ћу Богу: Немој ме осудити; кажи ми зашто се преш са мном.
3Parece-te bem que me oprimas, que desprezes a obra das tuas mãos, e sorrias para o conselho dos ímpios?
3Је ли Ти мило да чиниш силу, да одбацујеш дело руку својих и савет безбожнички обасјаваш?
4Tens tu olhos de carne? Ou vês como o homem vê?
4Јесу ли у Тебе очи телесне? Видиш ли као што види човек?
5São os teus dias como os dias dos mortais, ou os teus anos como os anos do homem,
5Јесу ли дани твоји као дани човечији, и године твоје као век људски,
6para que investigues a minha iniquidade, e procures o meu pecado?
6Те истражујеш моје безакоње и за грех мој разбираш?
7Embora saibas que não sou ímpio, não há ninguém que possa me livrar das tuas mãos.
7Ти знаш да нисам крив, и нема никога ко би избавио из Твоје руке.
8“‘Tuas mãos me formaram e me modelaram por completo; contudo, tu me destróis.
8Твоје су ме руке створиле и начиниле, и Ти ме одсвуда потиреш.
9Lembra-te, eu te peço, de que me moldaste como o barro. E agora me farás voltar ao pó?
9Опомени се да си ме као од кала начинио, и опет ћеш ме у прах обратити.
10Não me derramaste como leite, e me coalhaste como queijo?
10Ниси ли ме као млеко слио и као сир усирио ме?
11Tu me vestiste de pele e carne, e me teceste com ossos e tendões.
11Навукао си на ме кожу и месо, и костима и жилама сплео си ме.
12Tu me concedeste vida e amor leal. O teu cuidado preservou o meu espírito.
12Животом и милошћу даривао си ме; и старање Твоје чувало је дух мој.
13Contudo, escondeste estas coisas no teu coração; eu sei que isto estava contigo:
13И сакрио си то у срцу свом; али знам да је у Тебе.
14se eu pecar, tu me observas, e não me absolverás da minha iniquidade.
14Ако сам згрешио, опазио си ме, и ниси ме опростио безакоња мог.
15Se eu for ímpio, ai de mim! Se eu for justo, ainda assim não levantarei a minha cabeça, estando farto de desonra, e consciente da minha aflição.
15Ако сам скривио, тешко мени! Ако ли сам прав, не могу подигнути главе, пун срамоте и видећи муку своју.
16Se a minha cabeça se erguer, tu me caças como a um leão; e de novo mostras o teu poder contra mim.
16И ако се подигне, гониш ме као лав, и опет чиниш чудеса на мени.
17Tu renovas as tuas testemunhas contra mim, e aumentas a tua indignação sobre mim. Mudanças e guerras me acompanham.
17Понављаш сведочанства своја против мене, и умножаваш гнев свој на ме; војске једне за другом излазе на ме.
18“‘Por que, então, me tiraste do ventre? Quem dera eu tivesse expirado, e nenhum olho me tivesse visto.
18Зашто си ме извадио из утробе? О да умрех! Да ме ни око не виде!
19Eu deveria ter sido como se nunca tivesse existido; deveria ter sido levado do ventre para a sepultura.
19Био бих као да никада нисам био; из утробе у гроб био бих однесен.
20Não são poucos os meus dias? Para! Deixa-me em paz, para que eu encontre um pouco de conforto,
20Није ли мало дана мојих? Престани дакле и окани ме се да се мало опоравим,
21antes que eu vá para o lugar de onde não voltarei, para a terra de escuridão e da sombra da morte;
21Пре него отидем одакле се нећу вратити, у земљу тамну и у сен смртни,
22a terra escura como a meia-noite, da sombra da morte, sem ordem alguma, onde a luz é como a meia-noite.’”
22У земљу тамну као мрак и у сен смртни, где нема промене и где је видело као тама.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.