Jó 3
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Depois disso, Jó abriu a boca e amaldiçoou o dia do seu nascimento.
1Потом отвори уста своја Јов и стаде клети дан свој.
2Jó respondeu:
2И проговоривши Јов рече:
3“Pereça o dia em que nasci, e a noite que disse: ‘Foi concebido um menino.’
3Не било дана у који се родих, и ноћи у којој рекоше: Роди се детић!
4Que aquele dia seja trevas. Que Deus, lá do alto, não o busque, e que a luz não brilhe sobre ele.
4Био тај дан тама, не гледао га Бог озго, и не осветљавала га светлост!
5Que as trevas e a sombra da morte o reivindiquem para si. Que uma nuvem pouse sobre ele. Que tudo o que escurece o dia o aterrorize.
5Мрак га запрзнио и сен смртни, облак га обастирао, био страшан као најгори дани!
6Quanto àquela noite, que densas trevas se apoderem dela. Que ela não se alegre entre os dias do ano. Que não entre no número dos meses.
6Ноћ ону освојила тама, не радовала се међу данима годишњим, не бројала се у месеце!
7Eis que seja estéril aquela noite. Que nenhuma voz de alegria entre nela.
7Гле, ноћ она била пуста, певања не било у њој!
8Amaldiçoem-na aqueles que amaldiçoam o dia, que estão prontos para despertar o leviatã.
8Клели је који куну дане, који су готови пробудити крокодила!
9Que as estrelas do seu crepúsculo se escureçam. Que ela espere pela luz, mas não tenha nenhuma, e não veja as pálpebras da manhã,
9Потамнеле звезде у сумрачје њено, чекала видело и не дочекала га, и не видела зори трепавица;
10porque não fechou as portas do ventre da minha mãe, nem escondeu o sofrimento dos meus olhos.
10Што ми није затворила врата од утробе и није сакрила муку од мојих очију.
11“Por que não morri desde o ventre? Por que não expirei quando minha mãe me deu à luz?
11Зашто не умрех у утроби? Не издахнух излазећи из утробе?
12Por que os joelhos me receberam? Ou por que os seios, para que eu mamasse?
12Зашто ме прихватише колена? Зашто сисе, да сем?
13Pois agora eu estaria deitado e quieto. Eu teria dormido, e então estaria em repouso,
13Јер бих сада лежао и почивао; спавао бих, и био бих миран,
14com os reis e conselheiros da terra, que construíram para si lugares desolados;
14С царевима и саветницима земаљским, који зидаше себи пустолине,
15ou com os príncipes que tinham ouro, que encheram suas casas de prata;
15Или с кнезовима, који имаше злата, и куће своје пунише сребра.
16ou, como um aborto oculto, eu não teria existido, como as crianças que nunca viram a luz.
16Или зашто не бих као недоношче сакривено, као дете које не угледа видела?
17Ali os ímpios deixam de perturbar. Ali os cansados estão em repouso.
17Онде безбожници престају досађивати, и онде почивају изнемогли,
18Ali os prisioneiros estão tranquilos juntos. Eles não ouvem a voz do feitor.
18И сужњи се одмарају и не чују глас настојников.
19O pequeno e o grande lá estão. O servo está livre do seu senhor.
19Мали и велики онде је, и роб слободан од свог господара.
20“Por que se dá luz ao que está em miséria, e vida aos amargurados de alma,
20Зашто се даје видело невољнику и живот онима који су тужног срца,
21que anseiam pela morte, mas ela não vem; e cavam por ela mais do que por tesouros escondidos,
21Који чекају смрт а ње нема, и траже је већма него закопано благо,
22que se alegram sobremaneira, e exultam, quando conseguem encontrar o túmulo?
22Који играју од радости и веселе се кад нађу гроб?
23Por que se dá luz ao homem cujo caminho está oculto, a quem Deus cercou?
23Човеку, коме је пут сакривен и ког је Бог затворио одсвуда?
24Pois o meu suspiro vem antes de eu comer. Meus gemidos se derramam como água.
24Јер пре јела мог долази уздах мој, и као вода разлива се јаук мој.
25Pois aquilo que eu temo vem sobre mim, e o que me apavora vem a mim.
25Јер чега се бојах дође на мене, и чега се страшах задеси ме.
26Não tenho paz, não estou quieto, nem tenho descanso; mas vem a aflição.”
26Не почивах нити имах мира нити се одмарах, и опет дође страхота.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.