ایّوب 3
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1و بعد از آن ایوب دهان خود را باز کرده، روز خود را نفرین کرد.
1Потом отвори уста своја Јов и стаде клети дан свој.
2و ایوب متکلم شده، گفت:
2И проговоривши Јов рече:
3«روزی که در آن متولد شدم، هلاک شود و شبی که گفتند مردی در رحم قرار گرفت،
3Не било дана у који се родих, и ноћи у којој рекоше: Роди се детић!
4آن روز تاریکی شود. و خدا از بالا بر آن اعتنانکند و روشنایی بر او نتابد.
4Био тај дан тама, не гледао га Бог озго, и не осветљавала га светлост!
5تاریکی و سایه موت، آن را به تصرف آورند. ابر بر آن ساکن شود. کسوفات روز آن را بترساند.
5Мрак га запрзнио и сен смртни, облак га обастирао, био страшан као најгори дани!
6و آن شب را ظلمت غلیظ فرو‌گیرد و در میان روزهای سال شادی نکند، و به شماره ماهها داخل نشود.
6Ноћ ону освојила тама, не радовала се међу данима годишњим, не бројала се у месеце!
7اینک آن شب نازاد باشد. و آواز شادمانی در آن شنیده نشود.
7Гле, ноћ она била пуста, певања не било у њој!
8لعنت کنندگان روز، آن را نفرین نمایند، که در برانگیزانیدن لویاتان ماهر می‌باشند.
8Клели је који куну дане, који су готови пробудити крокодила!
9ستارگان شفق آن، تاریک گردد و انتظار نوربکشد و نباشد، و مژگان سحر را نبیند،
9Потамнеле звезде у сумрачје њено, чекала видело и не дочекала га, и не видела зори трепавица;
10چونکه درهای رحم مادرم را نبست، و مشقت را ازچشمانم مستور نساخت.
10Што ми није затворила врата од утробе и није сакрила муку од мојих очију.
11«چرا از رحم مادرم نمردم؟ و چون از شکم بیرون آمدم چرا جان ندادم؟
11Зашто не умрех у утроби? Не издахнух излазећи из утробе?
12چرا زانوها مراقبول کردند، و پستانها تا مکیدم؟
12Зашто ме прихватише колена? Зашто сисе, да сем?
13زیرا تا بحال می‌خوابیدم و آرام می‌شدم. در خواب می‌بودم واستراحت می‌یافتم.
13Јер бих сада лежао и почивао; спавао бих, и био бих миран,
14با پادشاهان و مشیران جهان، که خرابه‌ها برای خویشتن بنا نمودند،
14С царевима и саветницима земаљским, који зидаше себи пустолине,
15یابا سروران که طلا داشتند، و خانه های خود را ازنقره پر ساختند.
15Или с кнезовима, који имаше злата, и куће своје пунише сребра.
16یا مثل سقط پنهان شده نیست می‌بودم، مثل بچه هایی که روشنایی را ندیدند.
16Или зашто не бих као недоношче сакривено, као дете које не угледа видела?
17در آنجا شریران از شورش باز می‌ایستند، و درآنجا خستگان می‌آرامند،
17Онде безбожници престају досађивати, и онде почивају изнемогли,
18در آنجا اسیران دراطمینان با هم ساکنند، و آواز کارگذاران رانمی شنوند.
18И сужњи се одмарају и не чују глас настојников.
19کوچک و بزرگ در آنجا یک‌اند. وغلام از آقایش آزاد است.
19Мали и велики онде је, и роб слободан од свог господара.
20چرا روشنی به مستمند داده شود؟ و زندگی به تلخ جانان؟
20Зашто се даје видело невољнику и живот онима који су тужног срца,
21که انتظار موت را می‌کشند و یافت نمی شود، و برای آن حفره می‌زنند بیشتر از گنجها.
21Који чекају смрт а ње нема, и траже је већма него закопано благо,
22که شادی وابتهاج می‌نمایند و مسرور می‌شوند چون قبر رامی یابند؟
22Који играју од радости и веселе се кад нађу гроб?
23چرا نور داده می‌شود به کسی‌که راهش مستور است، که خدا اطرافش را مستورساخته است؟
23Човеку, коме је пут сакривен и ког је Бог затворио одсвуда?
24زیرا که ناله من، پیش از خوراکم می‌آید و نعره من، مثل آب ریخته می‌شود،
24Јер пре јела мог долази уздах мој, и као вода разлива се јаук мој.
25زیرا ترسی که از آن می‌ترسیدم، بر من واقع شد. و آنچه از آن بیم داشتم بر من رسید.
25Јер чега се бојах дође на мене, и чега се страшах задеси ме.
26مطمئن و آرام نبودم و راحت نداشتم وپریشانی بر من آمد.»
26Не почивах нити имах мира нити се одмарах, и опет дође страхота.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.