ایّوب 3
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Berean Standard Bible
1و بعد از آن ایوب دهان خود را باز کرده، روز خود را نفرین کرد.
1After this, Job opened his mouth and cursed the day of his birth.
2و ایوب متکلم شده، گفت:
2And this is what he said:
3«روزی که در آن متولد شدم، هلاک شود و شبی که گفتند مردی در رحم قرار گرفت،
3“May the day of my birth perish, and the night it was said, ‘A boy is conceived.’
4آن روز تاریکی شود. و خدا از بالا بر آن اعتنانکند و روشنایی بر او نتابد.
4If only that day had turned to darkness! May God above disregard it; may no light shine upon it.
5تاریکی و سایه موت، آن را به تصرف آورند. ابر بر آن ساکن شود. کسوفات روز آن را بترساند.
5May darkness and gloom reclaim it, and a cloud settle over it; may the blackness of the day overwhelm it.
6و آن شب را ظلمت غلیظ فرو‌گیرد و در میان روزهای سال شادی نکند، و به شماره ماهها داخل نشود.
6If only darkness had taken that night away! May it not appear among the days of the year; may it never be entered in any of the months.
7اینک آن شب نازاد باشد. و آواز شادمانی در آن شنیده نشود.
7Behold, may that night be barren; may no joyful voice come into it.
8لعنت کنندگان روز، آن را نفرین نمایند، که در برانگیزانیدن لویاتان ماهر می‌باشند.
8May it be cursed by those who curse the day — those prepared to rouse Leviathan.
9ستارگان شفق آن، تاریک گردد و انتظار نوربکشد و نباشد، و مژگان سحر را نبیند،
9May its morning stars grow dark; may it wait in vain for daylight; may it not see the breaking of dawn.
10چونکه درهای رحم مادرم را نبست، و مشقت را ازچشمانم مستور نساخت.
10For that night did not shut the doors of the womb to hide the sorrow from my eyes.
11«چرا از رحم مادرم نمردم؟ و چون از شکم بیرون آمدم چرا جان ندادم؟
11Why did I not perish at birth; why did I not die as I came from the womb?
12چرا زانوها مراقبول کردند، و پستانها تا مکیدم؟
12Why were there knees to receive me, and breasts that I should be nursed?
13زیرا تا بحال می‌خوابیدم و آرام می‌شدم. در خواب می‌بودم واستراحت می‌یافتم.
13For now I would be lying down in peace; I would be asleep and at rest
14با پادشاهان و مشیران جهان، که خرابه‌ها برای خویشتن بنا نمودند،
14with kings and counselors of the earth, who built for themselves cities now in ruins,
15یابا سروران که طلا داشتند، و خانه های خود را ازنقره پر ساختند.
15or with princes who had gold, who filled their houses with silver.
16یا مثل سقط پنهان شده نیست می‌بودم، مثل بچه هایی که روشنایی را ندیدند.
16Or why was I not hidden like a stillborn child, like an infant who never sees daylight?
17در آنجا شریران از شورش باز می‌ایستند، و درآنجا خستگان می‌آرامند،
17There the wicked cease from raging, and there the weary find rest.
18در آنجا اسیران دراطمینان با هم ساکنند، و آواز کارگذاران رانمی شنوند.
18The captives enjoy their ease; they do not hear the voice of the oppressor.
19کوچک و بزرگ در آنجا یک‌اند. وغلام از آقایش آزاد است.
19Both small and great are there, and the slave is freed from his master.
20چرا روشنی به مستمند داده شود؟ و زندگی به تلخ جانان؟
20Why is light given to the miserable, and life to the bitter of soul,
21که انتظار موت را می‌کشند و یافت نمی شود، و برای آن حفره می‌زنند بیشتر از گنجها.
21who long for death that does not come, and search for it like hidden treasure,
22که شادی وابتهاج می‌نمایند و مسرور می‌شوند چون قبر رامی یابند؟
22who rejoice and greatly exult when they can find the grave?
23چرا نور داده می‌شود به کسی‌که راهش مستور است، که خدا اطرافش را مستورساخته است؟
23Why is life given to a man whose way is hidden, whom God has hedged in?
24زیرا که ناله من، پیش از خوراکم می‌آید و نعره من، مثل آب ریخته می‌شود،
24I sigh when food is put before me, and my groans pour out like water.
25زیرا ترسی که از آن می‌ترسیدم، بر من واقع شد. و آنچه از آن بیم داشتم بر من رسید.
25For the thing I feared has overtaken me, and what I dreaded has befallen me.
26مطمئن و آرام نبودم و راحت نداشتم وپریشانی بر من آمد.»
26I am not at ease or quiet; I have no rest, for trouble has come.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.