ایّوب 3
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Lutherbibel 1912
1و بعد از آن ایوب دهان خود را باز کرده، روز خود را نفرین کرد.
1Darnach tat Hiob seinen Mund auf und verfluchte seinen Tag.
2و ایوب متکلم شده، گفت:
2Und Hiob sprach:
3«روزی که در آن متولد شدم، هلاک شود و شبی که گفتند مردی در رحم قرار گرفت،
3Der Tag müsse verloren sein, darin ich geboren bin, und die Nacht, welche sprach: Es ist ein Männlein empfangen!
4آن روز تاریکی شود. و خدا از بالا بر آن اعتنانکند و روشنایی بر او نتابد.
4Derselbe Tag müsse finster sein, und Gott von obenherab müsse nicht nach ihm fragen; kein Glanz müsse über ihn scheinen!
5تاریکی و سایه موت، آن را به تصرف آورند. ابر بر آن ساکن شود. کسوفات روز آن را بترساند.
5Finsternis und Dunkel müssen ihn überwältigen, und dicke Wolken müssen über ihm bleiben, und der Dampf am Tage mache ihn gräßlich!
6و آن شب را ظلمت غلیظ فرو‌گیرد و در میان روزهای سال شادی نکند، و به شماره ماهها داخل نشود.
6Die Nacht müsse Dunkel einnehmen; sie müsse sich nicht unter den Tagen des Jahres freuen noch in die Zahl der Monden kommen!
7اینک آن شب نازاد باشد. و آواز شادمانی در آن شنیده نشود.
7Siehe, die Nacht müsse einsam sein und kein Jauchzen darin sein!
8لعنت کنندگان روز، آن را نفرین نمایند، که در برانگیزانیدن لویاتان ماهر می‌باشند.
8Es müssen sie verfluchen die Verflucher des Tages und die da bereit sind, zu erregen den Leviathan!
9ستارگان شفق آن، تاریک گردد و انتظار نوربکشد و نباشد، و مژگان سحر را نبیند،
9Ihre Sterne müssen finster sein in ihrer Dämmerung; sie hoffe aufs Licht, und es komme nicht, und müsse nicht sehen die Wimpern der Morgenröte,
10چونکه درهای رحم مادرم را نبست، و مشقت را ازچشمانم مستور نساخت.
10darum daß sie nicht verschlossen hat die Tür des Leibes meiner Mutter und nicht verborgen das Unglück vor meinen Augen!
11«چرا از رحم مادرم نمردم؟ و چون از شکم بیرون آمدم چرا جان ندادم؟
11Warum bin ich nicht gestorben von Mutterleib an? Warum bin ich nicht verschieden, da ich aus dem Leibe kam?
12چرا زانوها مراقبول کردند، و پستانها تا مکیدم؟
12Warum hat man mich auf den Schoß gesetzt? Warum bin ich mit Brüsten gesäugt?
13زیرا تا بحال می‌خوابیدم و آرام می‌شدم. در خواب می‌بودم واستراحت می‌یافتم.
13So läge ich doch nun und wäre still, schliefe und hätte Ruhe
14با پادشاهان و مشیران جهان، که خرابه‌ها برای خویشتن بنا نمودند،
14mit den Königen und Ratsherren auf Erden, die das Wüste bauen,
15یابا سروران که طلا داشتند، و خانه های خود را ازنقره پر ساختند.
15oder mit den Fürsten, die Gold haben und deren Häuser voll Silber sind.
16یا مثل سقط پنهان شده نیست می‌بودم، مثل بچه هایی که روشنایی را ندیدند.
16Oder wie eine unzeitige Geburt, die man verborgen hat, wäre ich gar nicht, wie Kinder, die das Licht nie gesehen haben.
17در آنجا شریران از شورش باز می‌ایستند، و درآنجا خستگان می‌آرامند،
17Daselbst müssen doch aufhören die Gottlosen mit Toben; daselbst ruhen doch, die viel Mühe gehabt haben.
18در آنجا اسیران دراطمینان با هم ساکنند، و آواز کارگذاران رانمی شنوند.
18Da haben doch miteinander Frieden die Gefangenen und hören nicht die Stimme des Drängers.
19کوچک و بزرگ در آنجا یک‌اند. وغلام از آقایش آزاد است.
19Da sind beide, klein und groß, und der Knecht ist frei von seinem Herrn.
20چرا روشنی به مستمند داده شود؟ و زندگی به تلخ جانان؟
20Warum ist das Licht gegeben dem Mühseligen und das Leben den betrübten Herzen
21که انتظار موت را می‌کشند و یافت نمی شود، و برای آن حفره می‌زنند بیشتر از گنجها.
21(die des Todes warten, und er kommt nicht, und grüben ihn wohl aus dem Verborgenen,
22که شادی وابتهاج می‌نمایند و مسرور می‌شوند چون قبر رامی یابند؟
22die sich sehr freuten und fröhlich wären, wenn sie ein Grab bekämen),
23چرا نور داده می‌شود به کسی‌که راهش مستور است، که خدا اطرافش را مستورساخته است؟
23dem Manne, dessen Weg verborgen ist und vor ihm von Gott verzäunt ward?
24زیرا که ناله من، پیش از خوراکم می‌آید و نعره من، مثل آب ریخته می‌شود،
24Denn wenn ich essen soll, muß ich seufzen, und mein Heulen fährt heraus wie Wasser.
25زیرا ترسی که از آن می‌ترسیدم، بر من واقع شد. و آنچه از آن بیم داشتم بر من رسید.
25Denn was ich gefürchtet habe ist über mich gekommen, und was ich sorgte, hat mich getroffen.
26مطمئن و آرام نبودم و راحت نداشتم وپریشانی بر من آمد.»
26War ich nicht glückselig? War ich nicht fein stille? Hatte ich nicht gute Ruhe? Und es kommt solche Unruhe!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.