โยบ 3
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Lutherbibel 1912
1หลังจากนั้น โยบก็เริ่มพูดและสาปแช่งวันที่ตนเกิด
1Darnach tat Hiob seinen Mund auf und verfluchte seinen Tag.
2โยบกล่าวว่า
2Und Hiob sprach:
3“ขอให้วันที่ผมเกิดสูญสิ้นไป รวมทั้งคืนที่พูดว่า ‘มีเด็กชายก่อกำเนิดในครรภ์แล้ว’
3Der Tag müsse verloren sein, darin ich geboren bin, und die Nacht, welche sprach: Es ist ein Männlein empfangen!
4ขอให้วันนั้นมืดมิด ขอพระเจ้าเบื้องบนอย่าใส่ใจวันนั้น และอย่าให้แสงส่องถึง
4Derselbe Tag müsse finster sein, und Gott von obenherab müsse nicht nach ihm fragen; kein Glanz müsse über ihn scheinen!
5ขอให้ความมืดและเงาแห่งความตายยึดวันนั้นเป็นของตน ขอให้เมฆปกคลุมวันนั้น ขอให้ทุกสิ่งที่ทำให้กลางวันดำมืดทำให้วันนั้นหวาดกลัว
5Finsternis und Dunkel müssen ihn überwältigen, und dicke Wolken müssen über ihm bleiben, und der Dampf am Tage mache ihn gräßlich!
6ส่วนคืนนั้น ขอให้ความมืดทึบคว้าตัวมันไว้ อย่าให้มันชื่นชมยินดีร่วมกับวันอื่นๆ ในปี อย่าให้นับคืนนั้นรวมเข้าในเดือนใด
6Die Nacht müsse Dunkel einnehmen; sie müsse sich nicht unter den Tagen des Jahres freuen noch in die Zahl der Monden kommen!
7ขอให้คืนนั้นเป็นหมัน อย่าให้มีเสียงยินดีในคืนนั้น
7Siehe, die Nacht müsse einsam sein und kein Jauchzen darin sein!
8ขอให้ผู้สาปแช่งวันสาปแช่งมัน ผู้พร้อมจะปลุกเลวีอาธานให้ตื่น
8Es müssen sie verfluchen die Verflucher des Tages und die da bereit sind, zu erregen den Leviathan!
9ขอให้ดาวยามพลบค่ำของคืนนั้นมืดดับ ขอให้มันรอแสงสว่างโดยไม่มีแสงมา อย่าให้มันเห็นเปลือกตาของรุ่งอรุณ
9Ihre Sterne müssen finster sein in ihrer Dämmerung; sie hoffe aufs Licht, und es komme nicht, und müsse nicht sehen die Wimpern der Morgenröte,
10เพราะคืนนั้นไม่ได้ปิดประตูครรภ์แม่ผม ไม่ได้ซ่อนความทุกข์ให้พ้นจากตาผม
10darum daß sie nicht verschlossen hat die Tür des Leibes meiner Mutter und nicht verborgen das Unglück vor meinen Augen!
11“ทำไมผมไม่ตายตั้งแต่อยู่ในครรภ์? ทำไมไม่สิ้นลมหายใจเมื่อแม่คลอดผม?
11Warum bin ich nicht gestorben von Mutterleib an? Warum bin ich nicht verschieden, da ich aus dem Leibe kam?
12ทำไมจึงมีตักรองรับตัวผมไว้? ทำไมมีเต้านมให้ผมดูดกิน?
12Warum hat man mich auf den Schoß gesetzt? Warum bin ich mit Brüsten gesäugt?
13ถ้าเป็นอย่างนั้น ตอนนี้ผมคงนอนสงบนิ่ง คงหลับและได้พักผ่อน
13So läge ich doch nun und wäre still, schliefe und hätte Ruhe
14อยู่กับกษัตริย์และที่ปรึกษาแห่งแผ่นดิน ผู้สร้างสถานที่รกร้างขึ้นใหม่เพื่อตนเอง
14mit den Königen und Ratsherren auf Erden, die das Wüste bauen,
15หรืออยู่กับเจ้าผู้ครองนครที่มีทองคำ ผู้สะสมเงินไว้เต็มบ้าน
15oder mit den Fürsten, die Gold haben und deren Häuser voll Silber sind.
16หรือผมคงไม่เคยมีตัวตน เหมือนทารกแท้งที่ซ่อนไว้ เหมือนเด็กที่ไม่เคยเห็นแสง
16Oder wie eine unzeitige Geburt, die man verborgen hat, wäre ich gar nicht, wie Kinder, die das Licht nie gesehen haben.
17ที่นั่น คนชั่วเลิกก่อความเดือดร้อน ที่นั่น คนเหนื่อยล้าได้พัก
17Daselbst müssen doch aufhören die Gottlosen mit Toben; daselbst ruhen doch, die viel Mühe gehabt haben.
18ที่นั่น นักโทษอยู่ร่วมกันอย่างสงบ ไม่ได้ยินเสียงผู้บังคับใช้แรงงาน
18Da haben doch miteinander Frieden die Gefangenen und hören nicht die Stimme des Drängers.
19ทั้งผู้ต่ำต้อยและผู้ยิ่งใหญ่อยู่ที่นั่น คนรับใช้เป็นอิสระจากนาย
19Da sind beide, klein und groß, und der Knecht ist frei von seinem Herrn.
20“ทำไมจึงให้แสงแก่คนทุกข์ยาก ให้ชีวิตแก่คนที่ขมขื่นในใจ
20Warum ist das Licht gegeben dem Mühseligen und das Leben den betrübten Herzen
21ผู้ปรารถนาความตาย แต่ความตายไม่มา ผู้ขุดค้นหามันยิ่งกว่าขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่
21(die des Todes warten, und er kommt nicht, und grüben ihn wohl aus dem Verborgenen,
22ผู้ยินดีเป็นล้นพ้น และดีใจเมื่อพบหลุมศพ?
22die sich sehr freuten und fröhlich wären, wenn sie ein Grab bekämen),
23ทำไมจึงให้แสงแก่คนที่มองไม่เห็นทางของตน คนที่พระเจ้าล้อมรั้วกักไว้?
23dem Manne, dessen Weg verborgen ist und vor ihm von Gott verzäunt ward?
24ผมถอนหายใจก่อนกินอาหาร เสียงคร่ำครวญหลั่งไหลเหมือนน้ำ
24Denn wenn ich essen soll, muß ich seufzen, und mein Heulen fährt heraus wie Wasser.
25สิ่งที่ผมกลัวเกิดขึ้นกับผมแล้ว สิ่งที่ผมหวาดหวั่นมาถึงแล้ว
25Denn was ich gefürchtet habe ist über mich gekommen, und was ich sorgte, hat mich getroffen.
26ผมไม่ได้อยู่สบาย ไม่สงบ ไม่ได้พัก มีแต่ความทุกข์เข้ามา”
26War ich nicht glückselig? War ich nicht fein stille? Hatte ich nicht gute Ruhe? Und es kommt solche Unruhe!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.