ایّوب 3
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1و بعد از آن ایوب دهان خود را باز کرده، روز خود را نفرین کرد.
1После того открыл Иов уста свои и проклял день свой.
2و ایوب متکلم شده، گفت:
2И начал Иов и сказал:
3«روزی که در آن متولد شدم، هلاک شود و شبی که گفتند مردی در رحم قرار گرفت،
3погибни день, в который я родился, и ночь, в которую сказано: зачался человек!
4آن روز تاریکی شود. و خدا از بالا بر آن اعتنانکند و روشنایی بر او نتابد.
4День тот да будет тьмою; да не взыщет его Бог свыше, и да не воссияет над ним свет!
5تاریکی و سایه موت، آن را به تصرف آورند. ابر بر آن ساکن شود. کسوفات روز آن را بترساند.
5Да омрачит его тьма и тень смертная, да обложит его туча, да страшатся его, как палящего зноя!
6و آن شب را ظلمت غلیظ فرو‌گیرد و در میان روزهای سال شادی نکند، و به شماره ماهها داخل نشود.
6Ночь та,- да обладает ею мрак, да не сочтется она в днях года, да не войдет в число месяцев!
7اینک آن شب نازاد باشد. و آواز شادمانی در آن شنیده نشود.
7О! ночь та - да будет она безлюдна; да не войдет в нее веселье!
8لعنت کنندگان روز، آن را نفرین نمایند، که در برانگیزانیدن لویاتان ماهر می‌باشند.
8Да проклянут ее проклинающие день, способные разбудить левиафана!
9ستارگان شفق آن، تاریک گردد و انتظار نوربکشد و نباشد، و مژگان سحر را نبیند،
9Да померкнут звезды рассвета ее: пусть ждет она света, и он не приходит, и да не увидит она ресниц денницы
10چونکه درهای رحم مادرم را نبست، و مشقت را ازچشمانم مستور نساخت.
10за то, что не затворила дверей чрева матери моей и не сокрыла горести от очей моих!
11«چرا از رحم مادرم نمردم؟ و چون از شکم بیرون آمدم چرا جان ندادم؟
11Для чего не умер я, выходя из утробы, и не скончался, когда вышел из чрева?
12چرا زانوها مراقبول کردند، و پستانها تا مکیدم؟
12Зачем приняли меня колени? зачем было мне сосать сосцы?
13زیرا تا بحال می‌خوابیدم و آرام می‌شدم. در خواب می‌بودم واستراحت می‌یافتم.
13Теперь бы лежал я и почивал; спал бы, и мне было бы покойно
14با پادشاهان و مشیران جهان، که خرابه‌ها برای خویشتن بنا نمودند،
14с царями и советниками земли, которые застраивали для себя пустыни,
15یابا سروران که طلا داشتند، و خانه های خود را ازنقره پر ساختند.
15или с князьями, у которых было золото, и которые наполняли дома свои серебром;
16یا مثل سقط پنهان شده نیست می‌بودم، مثل بچه هایی که روشنایی را ندیدند.
16или, как выкидыш сокрытый, я не существовал бы, как младенцы, не увидевшие света.
17در آنجا شریران از شورش باز می‌ایستند، و درآنجا خستگان می‌آرامند،
17Там беззаконные перестают наводить страх, и там отдыхают истощившиеся в силах.
18در آنجا اسیران دراطمینان با هم ساکنند، و آواز کارگذاران رانمی شنوند.
18Там узники вместе наслаждаются покоем и не слышат криков приставника.
19کوچک و بزرگ در آنجا یک‌اند. وغلام از آقایش آزاد است.
19Малый и великий там равны, и раб свободен от господина своего.
20چرا روشنی به مستمند داده شود؟ و زندگی به تلخ جانان؟
20На что дан страдальцу свет, и жизнь огорченным душою,
21که انتظار موت را می‌کشند و یافت نمی شود، و برای آن حفره می‌زنند بیشتر از گنجها.
21которые ждут смерти, и нет ее, которые вырыли бы ее охотнее, нежели клад,
22که شادی وابتهاج می‌نمایند و مسرور می‌شوند چون قبر رامی یابند؟
22обрадовались бы до восторга, восхитились бы, что нашли гроб?
23چرا نور داده می‌شود به کسی‌که راهش مستور است، که خدا اطرافش را مستورساخته است؟
23На что дан свет человеку, которого путь закрыт, и которого Бог окружил мраком?
24زیرا که ناله من، پیش از خوراکم می‌آید و نعره من، مثل آب ریخته می‌شود،
24Вздохи мои предупреждают хлеб мой, и стоны мои льются, как вода,
25زیرا ترسی که از آن می‌ترسیدم، بر من واقع شد. و آنچه از آن بیم داشتم بر من رسید.
25ибо ужасное, чего я ужасался, то и постигло меня; и чего я боялся, то и пришло ко мне.
26مطمئن و آرام نبودم و راحت نداشتم وپریشانی بر من آمد.»
26Нет мне мира, нет покоя, нет отрады: постигло несчастье.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.