ایّوب 14
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1قلیل الایام و پر از زحمات است.
1Человек, рожденный женою, краткодневен и пресыщен печалями:
2مثل گل می‌روید و بریده می‌شود. و مثل سایه می‌گریزد و نمی ماند.
2как цветок, он выходит и опадает; убегает, как тень, и не останавливается.
3و آیا بر چنین شخص چشمان خود را می‌گشایی و مرا با خود به محاکمه می‌آوری؟
3И на него-то Ты отверзаешь очи Твои, и меня ведешь на суд с Тобою?
4کیست که چیز طاهر را ازچیز نجس بیرون آورد؟ هیچکس نیست.
4Кто родится чистым от нечистого? Ни один.
5چونکه روزهایش مقدر است و شماره ماههایش نزد توست و حدی از برایش گذاشته‌ای که از آن تجاوز نتواند نمود.
5Если дни ему определены, и число месяцев его у Тебя, если Ты положил ему предел, которого он не перейдет,
6از او رو بگردان تاآرام گیرد. و مثل مزدور روزهای خود را به انجام رساند.
6то уклонись от него: пусть он отдохнет, доколе не окончит, как наемник, дня своего.
7«زیرا برای درخت امیدی است که اگر بریده شود باز خواهد رویید، و رمونهایش نابودنخواهد شد.
7Для дерева есть надежда, что оно, если и будет срублено, снова оживет, и отрасли от него выходить не перестанут:
8اگر‌چه ریشه‌اش در زمین کهنه شود، و تنه آن در خاک بمیرد.
8если и устарел в земле корень его, и пень его замер в пыли,
9لیکن از بوی آب، رمونه می‌کند و مثل نهال نو، شاخه‌ها می‌آورد.
9но, лишь почуяло воду, оно дает отпрыски и пускает ветви, как бы вновь посаженное.
10اما مرد می‌میرد و فاسد می‌شود و آدمی چون جان را سپارد کجا است؟
10А человек умирает и распадается; отошел, и где он?
11چنانکه آبها از دریازایل می‌شود، و نهرها ضایع و خشک می‌گردد.
11Уходят воды из озера, и река иссякает и высыхает:
12همچنین انسان می‌خوابد و برنمی خیزد، تانیست شدن آسمانها بیدار نخواهند شد و ازخواب خود برانگیخته نخواهند گردید.
12так человек ляжет и не станет; до скончания неба он не пробудится и не воспрянет от сна своего.
13کاش که مرا در هاویه پنهان کنی؛ و تا غضبت فرو نشیند، مرا مستور سازی؛ و برایم زمانی تعیین نمایی تا مرا به یاد آوری.
13О, если бы Ты в преисподней сокрыл меня и укрывал меня, пока пройдет гнев Твой, положил мне срок и потом вспомнил обо мне!
14اگر مرد بمیرد باردیگر زنده شود؛ در تمامی روزهای مجاهده خودانتظار خواهم کشید، تا وقت تبدیل من برسد.
14Когда умрет человек, то будет ли он опять жить? Во все дни определенного мне времени я ожидал бы, пока придет мне смена.
15تو ندا خواهی کرد و من جواب خواهم داد، و به صنعت دست خود مشتاق خواهی شد.
15Воззвал бы Ты, и я дал бы Тебе ответ, и Ты явил бы благоволение творению рук Твоих;
16اما الان قدمهای مرا می‌شماری و آیا برگناه من پاسبانی نمی کنی؟
16ибо тогда Ты исчислял бы шаги мои и не подстерегал бы греха моего;
17معصیت من در کیسه مختوم است. و خطای مرا مسدود ساخته‌ای.
17в свитке было бы запечатано беззаконие мое, и Ты закрыл бы вину мою.
18به درستی کوهی که می‌افتد فانی می‌شود وصخره از مکانش منتقل می‌گردد.
18Но гора падая разрушается, и скала сходит с места своего;
19آب سنگهارا می‌ساید، و سیلهایش خاک زمین را می‌برد. همچنین امید انسان را تلف می‌کنی،
19вода стирает камни; разлив ее смывает земную пыль: так и надежду человека Ты уничтожаешь.
20بر او تا به ابد غلبه می‌کنی، پس می‌رود. روی او را تغییرمی دهی و او را رها می‌کنی.
20Теснишь его до конца, и он уходит; изменяешь ему лице и отсылаешь его.
21پسرانش به عزت می‌رسند و او نمی داند. یا به ذلت می‌افتند و ایشان را به نظر نمی آورد.
21В чести ли дети его - он не знает, унижены ли - он не замечает;
22برای خودش فقط جسد اواز درد بی‌تاب می‌شود. و برای خودش جان اوماتم می‌گیرد.»
22но плоть его на нем болит, и душа его в нем страдает.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.