ایّوب 14
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Louis Segond 1910
1قلیل الایام و پر از زحمات است.
1L’homme né de la femme! Sa vie est courte, sans cesse agitée.
2مثل گل می‌روید و بریده می‌شود. و مثل سایه می‌گریزد و نمی ماند.
2Il naît, il est coupé comme une fleur; Il fuit et disparaît comme une ombre.
3و آیا بر چنین شخص چشمان خود را می‌گشایی و مرا با خود به محاکمه می‌آوری؟
3Et c’est sur lui que tu as l’œil ouvert! Et tu me fais aller en justice avec toi!
4کیست که چیز طاهر را ازچیز نجس بیرون آورد؟ هیچکس نیست.
4Comment d’un être souillé sortira-t-il un homme pur? Il n’en peut sortir aucun.
5چونکه روزهایش مقدر است و شماره ماههایش نزد توست و حدی از برایش گذاشته‌ای که از آن تجاوز نتواند نمود.
5Si ses jours sont fixés, si tu as compté ses mois, Si tu en as marqué le terme qu’il ne saurait franchir,
6از او رو بگردان تاآرام گیرد. و مثل مزدور روزهای خود را به انجام رساند.
6Détourne de lui les regards, et donne-lui du relâche, Pour qu’il ait au moins la joie du mercenaire à la fin de sa journée.
7«زیرا برای درخت امیدی است که اگر بریده شود باز خواهد رویید، و رمونهایش نابودنخواهد شد.
7Un arbre a de l’espérance: Quand on le coupe, il repousse, Il produit encore des rejetons;
8اگر‌چه ریشه‌اش در زمین کهنه شود، و تنه آن در خاک بمیرد.
8Quand sa racine a vieilli dans la terre, Quand son tronc meurt dans la poussière,
9لیکن از بوی آب، رمونه می‌کند و مثل نهال نو، شاخه‌ها می‌آورد.
9Il reverdit à l’approche de l’eau, Il pousse des branches comme une jeune plante.
10اما مرد می‌میرد و فاسد می‌شود و آدمی چون جان را سپارد کجا است؟
10Mais l’homme meurt, et il perd sa force; L’homme expire, et où est-il?
11چنانکه آبها از دریازایل می‌شود، و نهرها ضایع و خشک می‌گردد.
11Les eaux des lacs s’évanouissent, Les fleuves tarissent et se dessèchent;
12همچنین انسان می‌خوابد و برنمی خیزد، تانیست شدن آسمانها بیدار نخواهند شد و ازخواب خود برانگیخته نخواهند گردید.
12Ainsi l’homme se couche et ne se relèvera plus, Il ne se réveillera pas tant que les cieux subsisteront, Il ne sortira pas de son sommeil.
13کاش که مرا در هاویه پنهان کنی؛ و تا غضبت فرو نشیند، مرا مستور سازی؛ و برایم زمانی تعیین نمایی تا مرا به یاد آوری.
13Oh! Si tu voulais me cacher dans le séjour des morts, M’y tenir à couvert jusqu’à ce que ta colère fût passée, Et me fixer un terme auquel tu te souviendras de moi!
14اگر مرد بمیرد باردیگر زنده شود؛ در تمامی روزهای مجاهده خودانتظار خواهم کشید، تا وقت تبدیل من برسد.
14Si l’homme une fois mort pouvait revivre, J’aurais de l’espoir tout le temps de mes souffrances, Jusqu’à ce que mon état vînt à changer.
15تو ندا خواهی کرد و من جواب خواهم داد، و به صنعت دست خود مشتاق خواهی شد.
15Tu appellerais alors, et je te répondrais, Tu languirais après l’ouvrage de tes mains.
16اما الان قدمهای مرا می‌شماری و آیا برگناه من پاسبانی نمی کنی؟
16Mais aujourd’hui tu comptes mes pas, Tu as l’œil sur mes péchés;
17معصیت من در کیسه مختوم است. و خطای مرا مسدود ساخته‌ای.
17Mes transgressions sont scellées en un faisceau, Et tu imagines des iniquités à ma charge.
18به درستی کوهی که می‌افتد فانی می‌شود وصخره از مکانش منتقل می‌گردد.
18La montagne s’écroule et périt, Le rocher disparaît de sa place,
19آب سنگهارا می‌ساید، و سیلهایش خاک زمین را می‌برد. همچنین امید انسان را تلف می‌کنی،
19La pierre est broyée par les eaux, Et la terre emportée par leur courant; Ainsi tu détruis l’espérance de l’homme.
20بر او تا به ابد غلبه می‌کنی، پس می‌رود. روی او را تغییرمی دهی و او را رها می‌کنی.
20Tu es sans cesse à l’assaillir, et il s’en va; Tu le défigures, puis tu le renvoies.
21پسرانش به عزت می‌رسند و او نمی داند. یا به ذلت می‌افتند و ایشان را به نظر نمی آورد.
21Que ses fils soient honorés, il n’en sait rien; Qu’ils soient dans l’abaissement, il l’ignore.
22برای خودش فقط جسد اواز درد بی‌تاب می‌شود. و برای خودش جان اوماتم می‌گیرد.»
22C’est pour lui seul qu’il éprouve de la douleur en son corps, C’est pour lui seul qu’il ressent de la tristesse en son âme.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.