ایّوب 17

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

Louis Segond 1910

1«روح من تلف شده، و روزهایم تمام گردیده، و قبر برای من حاضر است.

1Mon souffle se perd, Mes jours s’éteignent, Le sépulcre m’attend.

2به درستی که استهزاکنندگان نزد منند، و چشم من در منازعت ایشان دائم می‌ماند.

2Je suis environné de moqueurs, Et mon œil doit contempler leurs insultes.

3الان گرو بده و به جهت من نزد خود ضامن باش. والا کیست که به من دست دهد؟

3Sois auprès de toi-même ma caution; Autrement, qui répondrait pour moi?

4چونکه دل ایشان را از حکمت منع کرده‌ای، بنابراین ایشان را بلند نخواهی ساخت.

4Car tu as fermé leur cœur à l’intelligence; Aussi ne les laisseras-tu pas triompher.

5کسی‌که دوستان خود را به تاراج تسلیم کند، چشمان فرزندانش تار خواهد شد.

5On invite ses amis au partage du butin, Et l’on a des enfants dont les yeux se consument.

6مرا نزدامت‌ها مثل ساخته است، و مثل کسی‌که بر رویش آب دهان اندازند شده‌ام.

6Il m’a rendu la fable des peuples, Et ma personne est un objet de mépris.

7چشم من از غصه کاهیده شده است، و تمامی اعضایم مثل سایه گردیده.

7Mon œil est obscurci par la douleur; Tous mes membres sont comme une ombre.

8راستان به‌سبب این، حیران می‌مانند وصالحان خویشتن را بر ریاکاران برمی انگیزانند.

8Les hommes droits en sont stupéfaits, Et l’innocent se soulève contre l’impie.

9لیکن مرد عادل به طریق خود متمسک می‌شود، و کسی‌که دست پاک دارد، در قوت ترقی خواهدنمود.

9Le juste néanmoins demeure ferme dans sa voie, Celui qui a les mains pures se fortifie de plus en plus.

10«اما همه شما برگشته، الان بیایید و در میان شما حکیمی نخواهم یافت.

10Mais vous tous, revenez à vos mêmes discours, Et je ne trouverai pas un sage parmi vous.

11روزهای من گذشته، و قصدهای من و فکرهای دلم منقطع شده است.

11Quoi! Mes jours sont passés, mes projets sont anéantis, Les projets qui remplissaient mon cœur…

12شب را به روز تبدیل می‌کنند و باوجود تاریکی می‌گویند روشنایی نزدیک است.

12Et ils prétendent que la nuit c’est le jour, Que la lumière est proche quand les ténèbres sont là!

13وقتی که امید دارم هاویه خانه من می‌باشد، وبستر خود را در تاریکی می‌گسترانم،

13C’est le séjour des morts que j’attends pour demeure, C’est dans les ténèbres que je dresserai ma couche;

14و به هلاکت می‌گویم تو پدر من هستی و به کرم که تومادر و خواهر من می‌باشی.

14Je crie à la fosse: Tu es mon père! Et aux vers: Vous êtes ma mère et ma sœur!

15پس امید من کجااست؟ و کیست که امید مرا خواهد دید؟

15Mon espérance, où donc est-elle? Mon espérance, qui peut la voir?

16تابندهای هاویه فرو می‌رود، هنگامی که با هم درخاک نزول (نماییم ).»

16Elle descendra vers les portes du séjour des morts, Quand nous irons ensemble reposer dans la poussière.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.