Job 17
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Louis Segond 1910
1Mijn geest gebroken, mijn dagen geblust, Mij rest slechts het graf!
1Mon souffle se perd, Mes jours s’éteignent, Le sépulcre m’attend.
2Ben ik niet het mikpunt van spot, Verkwijnt niet mijn oog door de bittere verwijten?
2Je suis environné de moqueurs, Et mon œil doit contempler leurs insultes.
3Stel Uzelf bij U tot borg voor mijl; Wie anders zou voor mij handslag geven?
3Sois auprès de toi-même ma caution; Autrement, qui répondrait pour moi?
4Want hùn hart hebt Gij voor inzicht gesloten, En daarom steken zij de hand niet uit;
4Car tu as fermé leur cœur à l’intelligence; Aussi ne les laisseras-tu pas triompher.
5Men beklaagt het lot van zijn vrienden Terwijl de ogen versmachten van de eigen kinderen;
5On invite ses amis au partage du butin, Et l’on a des enfants dont les yeux se consument.
6Men heeft mij tot spreekwoord gemaakt bij de mensen, Ik ben een, wien men in het aangezicht spuwt!
6Il m’a rendu la fable des peuples, Et ma personne est un objet de mépris.
7Mijn oog is dof van verdriet, Mijn leden zijn tot een schaduw vervluchtigd!
7Mon œil est obscurci par la douleur; Tous mes membres sont comme une ombre.
8De braven ontstellen ervan, De onschuldige is jaloers op den boze:
8Les hommes droits en sont stupéfaits, Et l’innocent se soulève contre l’impie.
9Moet de rechtvaardige toch zijn weg maar bewandelen, Wie rein van handen is, zijn kracht nog verdubbelen?
9Le juste néanmoins demeure ferme dans sa voie, Celui qui a les mains pures se fortifie de plus en plus.
10En daarom, hoe gij u allen wendt of keert, Een wijze vind ik onder u niet;
10Mais vous tous, revenez à vos mêmes discours, Et je ne trouverai pas un sage parmi vous.
11Mijn levensdagen zijn voorbij, Mijn plannen, mijn hartewensen vernield!
11Quoi! Mes jours sont passés, mes projets sont anéantis, Les projets qui remplissaient mon cœur…
12Men maakt een dag van de nacht, Van duisternis het morgenlicht!
12Et ils prétendent que la nuit c’est le jour, Que la lumière est proche quand les ténèbres sont là!
13Kan ik nog hopen? Het dodenrijk is mijn huis, In de duisternis heb ik mijn leger gespreid;
13C’est le séjour des morts que j’attends pour demeure, C’est dans les ténèbres que je dresserai ma couche;
14Tot het graf geroepen: Gij zijt mijn vader, Tot de wormen: Gij zijt mijn moeder en zusters!
14Je crie à la fosse: Tu es mon père! Et aux vers: Vous êtes ma mère et ma sœur!
15Waar is mijn hoop, Mijn geluk, wie kan het ontdekken:
15Mon espérance, où donc est-elle? Mon espérance, qui peut la voir?
16Zullen ze met mij in het dodenrijk dalen, Zinken wij samen neer in het stof?
16Elle descendra vers les portes du séjour des morts, Quand nous irons ensemble reposer dans la poussière.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.