Job 3
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Louis Segond 1910
1Daarna opende Job zijn mond, om zijn geboorte dag te verwensen
1Après cela, Job ouvrit la bouche et maudit le jour de sa naissance.
2En Job hief aan en sprak:
2Il prit la parole et dit:
3De dag verga, waarop ik geboren werd; De nacht, die sprak: Er is een knaapje ontvangen!
3Périsse le jour où je suis né, Et la nuit qui dit: Un enfant mâle est conçu!
4Die dag: hij worde duisternis, God in den hoge zij er niet om bekommerd; Geen lichtglans moge hem bestralen,
4Ce jour! Qu’il se change en ténèbres, Que Dieu n’en ait point souci dans le ciel, Et que la lumière ne rayonne plus sur lui!
5Maar duisternis en schaduw des doods hem bedekken; Mogen wolken zich boven hem samenpakken, En zonsverduistering hem verschrikken!
5Que l’obscurité et l’ombre de la mort s’en emparent, Que des nuées établissent leur demeure au-dessus de lui, Et que de noirs phénomènes l’épouvantent!
6Die nacht: het donker rove hem weg, Hij telle niet mee onder de dagen van het jaar, En trede niet op in het getal van de maanden. Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
6Cette nuit! Que les ténèbres en fassent leur proie, Qu’elle disparaisse de l’année, Qu’elle ne soit plus comptée parmi les mois!
7Ja, troosteloos blijve die nacht, Geen juichtoon dringe tot hem door;
7Que cette nuit devienne stérile, Que l’allégresse en soit bannie!
8Laat de dagbeheksers hem vervloeken, Gereed, om Liwjatan tegen hem op te hitsen:
8Qu’elle soit maudite par ceux qui maudissent les jours, Par ceux qui savent exciter le léviathan!
9Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
9Que les étoiles de son crépuscule s’obscurcissent, Qu’elle attende en vain la lumière, Et qu’elle ne voie point les paupières de l’aurore!
10Want hij sloot mij de deuren niet dicht van de schoot, Hij verborg niet het leed voor mijn ogen!
10Car elle n’a pas fermé le sein qui me conçut, Ni dérobé la souffrance à mes regards.
11Waarom stierf ik niet, toen ik uit de moederschoot kwam, Ging ik niet dood, toen ik haar lichaam verliet;
11Pourquoi ne suis-je pas mort dans le ventre de ma mère? Pourquoi n’ai-je pas expiré au sortir de ses entrailles?
12Waarom wachtten twee knieën mij op, Waarom twee borsten, om mij te zogen;
12Pourquoi ai-je trouvé des genoux pour me recevoir, Et des mamelles pour m’allaiter?
13Dan lag ik nu neer, en had rust; Ik zou slapen, en door niets meer worden gestoord:
13Je serais couché maintenant, je serais tranquille, Je dormirais, je reposerais,
14Naast koningen en rijksbestuurders, Die zich grafmonumenten hebben gebouwd;
14Avec les rois et les grands de la terre, Qui se bâtirent des mausolées,
15Naast vorsten, badend in goud, En die hun paleizen vulden met zilver.
15Avec les princes qui avaient de l’or, Et qui remplirent d’argent leurs demeures.
16Waarom werd ik niet weggestopt als een misdracht, Als kinderkens, die het licht niet aanschouwen?
16Ou je n’existerais pas, je serais comme un avorton caché, Comme des enfants qui n’ont pas vu la lumière.
17Daar, waar de bozen hun tieren staken, Waar rust vindt, wiens kracht is bezweken;
17Là ne s’agitent plus les méchants, Et là se reposent ceux qui sont fatigués et sans force;
18Waar de gevangenen allemaal vrede genieten, En de stem van de drijvers niet horen;
18Les captifs sont tous en paix, Ils n’entendent pas la voix de l’oppresseur;
19Waar kleinen en groten gelijk zijn, De slaven van hun meesters bevrijd.
19Le petit et le grand sont là, Et l’esclave n’est plus soumis à son maître.
20Waarom het licht aan een rampzalige geschonken, Aan zielsbedroefden het leven:
20Pourquoi donne-t-il la lumière à celui qui souffre, Et la vie à ceux qui ont l’amertume dans l’âme,
21Aan hen, die de dood verbeiden, die niet komt, Die met groter vlijt naar hem dan naar schatten graven;
21Qui espèrent en vain la mort, Et qui la convoitent plus qu’un trésor,
22Die met blijdschap zouden juichen, En jubelen, wanneer zij het graf zouden vinden?
22Qui seraient transportés de joie Et saisis d’allégresse, s’ils trouvaient le tombeau?
23Aan den man, wiens pad in de duisternis ligt, Wien God elke uitweg heeft afgesneden!
23A l’homme qui ne sait où aller, Et que Dieu cerne de toutes parts?
24Want als mijn brood komt mijn zuchten, En als water stort zich mijn jammerklacht uit;
24Mes soupirs sont ma nourriture, Et mes cris se répandent comme l’eau.
25Wanneer ik bang voor iets ben, overvalt het mij, Mij treft, wat ik ducht!
25Ce que je crains, c’est ce qui m’arrive; Ce que je redoute, c’est ce qui m’atteint.
26Neen, geen rust voor mij, geen heil en geen vrede, Maar altijd weer tobben!
26Je n’ai ni tranquillité, ni paix, ni repos, Et le trouble s’est emparé de moi.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.