Job 3
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1Daarna opende Job zijn mond, om zijn geboorte dag te verwensen
1Potom otevřev Job ústa svá, zlořečil dni svému.
2En Job hief aan en sprak:
2Nebo mluvě Job, řekl:
3De dag verga, waarop ik geboren werd; De nacht, die sprak: Er is een knaapje ontvangen!
3Ó by byl zahynul ten den, v němž jsem se naroditi měl, i noc, v níž bylo řečeno: Počat jest pacholík.
4Die dag: hij worde duisternis, God in den hoge zij er niet om bekommerd; Geen lichtglans moge hem bestralen,
4Ten den ó by byl obrácen v temnost, aby ho byl nevyhledával Bůh shůry, a nebyl osvícen světlem.
5Maar duisternis en schaduw des doods hem bedekken; Mogen wolken zich boven hem samenpakken, En zonsverduistering hem verschrikken!
5Ó by jej byly zachvátily tmy a stín smrti, a aby jej byla přikvačila mračna, a předěsila horkost denní.
6Die nacht: het donker rove hem weg, Hij telle niet mee onder de dagen van het jaar, En trede niet op in het getal van de maanden. Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
6Ó by noc tu mrákota byla opanovala, aby nebyla připojena ke dnům roku, a v počet měsíců nepřišla.
7Ja, troosteloos blijve die nacht, Geen juichtoon dringe tot hem door;
7Ó by noc ta byla osaměla, a zpěvu aby nebylo v ní.
8Laat de dagbeheksers hem vervloeken, Gereed, om Liwjatan tegen hem op te hitsen:
8Ó by jí byli zlořečili ti, kteříž proklínají den, hotovi jsouce vzbuditi velryba.
9Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
9Ó by se byly hvězdy zatměly v soumraku jejím, a očekávajíc světla, aby ho nebyla dočekala, ani spatřila záře jitřní.
10Want hij sloot mij de deuren niet dicht van de schoot, Hij verborg niet het leed voor mijn ogen!
10Nebo nezavřela dveří života mého, ani skryla trápení od očí mých.
11Waarom stierf ik niet, toen ik uit de moederschoot kwam, Ging ik niet dood, toen ik haar lichaam verliet;
11Proč jsem neumřel v matce, aneb vyšed z života, proč jsem nezahynul?
12Waarom wachtten twee knieën mij op, Waarom twee borsten, om mij te zogen;
12Proč jsem vzat byl na klín, a proč jsem prsí požíval?
13Dan lag ik nu neer, en had rust; Ik zou slapen, en door niets meer worden gestoord:
13Nebo bych nyní ležel a odpočíval, spal bych a měl bych pokoj,
14Naast koningen en rijksbestuurders, Die zich grafmonumenten hebben gebouwd;
14S králi a radami země, kteříž sobě vzdělávali místa pustá,
15Naast vorsten, badend in goud, En die hun paleizen vulden met zilver.
15Aneb s knížaty, kteříž měli zlato, a domy své naplňovali stříbrem.
16Waarom werd ik niet weggestopt als een misdracht, Als kinderkens, die het licht niet aanschouwen?
16Aneb jako nedochůdče nezřetelné proč jsem nebyl, a jako nemluvňátka, kteráž světla neviděla?
17Daar, waar de bozen hun tieren staken, Waar rust vindt, wiens kracht is bezweken;
17Tamť bezbožní přestávají bouřiti, a tamť odpočívají ti, jenž v práci ustali.
18Waar de gevangenen allemaal vrede genieten, En de stem van de drijvers niet horen;
18Také i vězňové pokoj mají, a neslyší více hlasu násilníka.
19Waar kleinen en groten gelijk zijn, De slaven van hun meesters bevrijd.
19Malý i veliký tam jsou rovni sobě, a služebník jest prost pána svého.
20Waarom het licht aan een rampzalige geschonken, Aan zielsbedroefden het leven:
20Proč Bůh dává světlo zbědovanému a život těm, kteříž jsou ducha truchlivého?
21Aan hen, die de dood verbeiden, die niet komt, Die met groter vlijt naar hem dan naar schatten graven;
21Kteříž očekávají smrti, a není jí, ačkoli jí hledají pilněji než skrytých pokladů?
22Die met blijdschap zouden juichen, En jubelen, wanneer zij het graf zouden vinden?
22Kteříž by se veselili s plésáním a radovali, když by nalezli hrob?
23Aan den man, wiens pad in de duisternis ligt, Wien God elke uitweg heeft afgesneden!
23Èlověku, jehož cesta skryta jest, a jehož Bůh přistřel?
24Want als mijn brood komt mijn zuchten, En als water stort zich mijn jammerklacht uit;
24Nebo před pokrmem mým vzdychání mé přichází, a rozchází se jako voda řvání mé.
25Wanneer ik bang voor iets ben, overvalt het mij, Mij treft, wat ik ducht!
25To zajisté, čehož jsem se lekal, stalo se mi, a čehož jsem se obával, přišlo na mne.
26Neen, geen rust voor mij, geen heil en geen vrede, Maar altijd weer tobben!
26Neměl jsem pokoje, aniž jsem se ubezpečil, ani odpočíval, až i přišlo pokušení toto.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.