Job 16
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1Job antwoordde, en sprak:
1A odpovídaje Job, řekl:
2Zulke beweringen heb ik nu al meer dan genoeg gehoord; Gij zijt allemaal onuitstaanbare troosters!
2Slyšel jsem již podobných věcí mnoho; všickni vy nepříjemní jste těšitelé.
3Komt er dan nooit een eind aan die bluf, Wat prikkelt u toch, om te praten?
3Bude-liž kdy konec slovům povětrným? Aneb co tě popouzí, že tak mluvíš?
4Ik zou juist eender als gij kunnen spreken, Waart gij in mijn plaats; Mooie woorden tegen u kunnen zeggen, Het hoofd over u kunnen schudden;
4Zdaliž bych já tak mluviti mohl, jako vy, kdybyste byli na místě mém? Shromažďoval-li bych proti vám slova, aneb potřásal na vás hlavou svou?
5U met de mond kunnen troosten, En met de lippen beklagen.
5Nýbrž posiloval bych vás ústy svými, a otvírání rtů mých krotilo by bolest.
6Als ik spreek, wordt mijn leed er niet door verminderd; Maar wat komt er van mij, als ik zwijg?
6Buď že mluvím, neumenšuje se bolesti mé, buď že tak nechám, neodchází ode mne.
7De kwaadwillige zou mij aanstonds weerloos maken En heel zijn bent greep mij aan;
7Ale ustavičně zemdlívá mne; nebo jsi mne, ó Bože, zbavil všeho shromáždění mého.
8Mijn lasteraar zou tegen mij getuigen, Tegen mij optreden, mij aanklagen;
8A vrásky jsi mi zdělal; což mám za svědka, ano patrná na mně hubenost má na tváři mé to osvědčuje.
9Zijn toorn verscheurt en bestookt mij, Hij knerst de tanden tegen mij! Mijn tegenstanders zouden mij met hun ogen doorboren,
9Prchlivost jeho zachvátila mne, a vzal mne v nenávist, škřipě na mne zuby svými; jako nepřítel můj zaostřil oči své na mne.
10Hun monden tegen mij opensperren, Smadelijk mij op de wangen slaan, Als één man tegen mij optrekken!
10Rozedřeli na mne ústa svá, potupně mne poličkujíce, proti mně se shromáždivše.
11Want God levert mij aan deugnieten over, En werpt mij in de handen der bozen;
11Vydal mne Bůh silný nešlechetníku, a v ruce bezbožných uvedl mne.
12Ik leefde in vrede: Hij heeft me gebroken, Bij de nek gegrepen en neergesmakt; Hij heeft mij tot zijn doelwit gemaakt,
12Pokoje jsem užíval, však potřel mne, a uchopiv mne za šíji mou, roztříštil mne, a vystavil mne sobě za cíl.
13Zijn pijlen snorren om mij heen; Meedogenloos doorboort Hij mijn nieren, En stort mijn gal over de bodem uit.
13Obklíčili mne střelci jeho, rozťal ledví má beze vší lítosti, a vylil na zem žluč mou.
14Hij schiet mij de ene bres na de andere, Als een krijgsheld stormt Hij op mij los;
14Ranil mne ranou na ránu, outok učinil na mne jako silný.
15Ik heb een rouwkleed over mijn huid genaaid, Mijn hoorn in het stof laten zakken;
15Žíni jsem ušil na zjízvenou kůži svou, a zohavil jsem v prachu sílu svou.
16Mijn gelaat is rood van het wenen, En over mijn wimpers ligt de schaduw des doods.
16Tvář má oduřavěla od pláče, a na víčkách mých stín smrti jest.
17Maar omdat er geen geweld aan mijn handen kleeft, Klinkt mijn rein gebed naar omhoog:
17Ne pro nějaké bezpraví v rukou mých; nebo i modlitba má čistá jest.
18Aarde, houd mijn bloed niet bedekt En smoor mijn jammerklacht niet!
18Ó země, nepřikrývej krve mé, a nechť nemá místa volání mé.
19Maar nog leeft mijn Getuige in de hemel, Mijn pleitbezorger in den hoge!
19Aj, nyní jestiť i v nebesích svědek můj, svědek můj, pravím, jest na výsostech.
20Mijn jammeren dringt door tot God, Mijn oog stort tranen voor zijn aanschijn.
20Ó mudráci moji, přátelé moji, k Bohuť slzí oko mé.
21O, mocht er een scheidsrechter zijn tussen den mens en God, Als tussen den mens en zijn naaste!
21Ó by lze bylo muži v hádku s ním se vydati, jako synu člověka s přítelem svým.
22Want luttel zijn de jaren, die mij nog resten, Eer ik de weg bewandel, waarlangs men niet terugkeert.
22Nebo léta mně odečtená přicházejí, a cestou, kterouž se zase nenavrátím, již se beru.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.