Job 21
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1Job antwoordde, en sprak:
1A odpovídaje Job, řekl:
2Luistert aandachtig naar wat ik ga zeggen; En dat uw troost zich daartoe bepale!
2Poslouchejte pilně řeči mé, a bude mi to za potěšení od vás.
3Laat mij uitspreken op mijn beurt, Wanneer ik klaar ben, kunt ge spotten!
3Postrpte mne, abych i já mluvil, a když odmluvím, posmívejž se.
4Heb ik me soms over mensen beklaagd, Of heb ik geen grond, om mismoedig te zijn?
4Zdaliž já před člověkem naříkám? A poněvadž jest proč, jakž nemá býti ssoužen duch můj?
5Ziet mij aan, en staat verstomd, En legt uw hand op de mond!
5Pohleďte na mne, a užasněte se, a položte prst na ústa.
6Wanneer ik er aan denk, sta ik verbijsterd, En huivert mijn vlees:
6Ano já sám, když rozvažuji své bídy, tedy se děsím, a spopadá tělo mé hrůza.
7“Waarom blijven de bozen in leven Worden zij oud en groeien in kracht?”
7Proč bezbožní živi jsou, k věku starému přicházejí, též i bohatnou?
8Hun kroost gedijt voor hun aanschijn, Hun geslacht houdt stand voor hun ogen;
8Símě jejich stálé jest před oblíčejem jejich s nimi, a rodina jejich před očima jejich.
9Hun huizen zijn veilig en zonder vrees, Gods roede valt er niet op neer.
9Domové jejich bezpečni jsou před strachem, aniž metla Boží na nich.
10Hun stier bespringt en bevrucht, Hun koeien kalven en hebben geen misdracht;
10Býk jejich připouštín bývá, ale ne na prázdno; kráva jejich rodí, a nepotracuje plodu.
11Als een kudde laten ze hun jongens naar buiten, En hun kinderen springen rond.
11Vypouštějí jako stádo maličké své, a synové jejich poskakují.
12Ze zingen bij pauken en citer, Vermaken zich bij de tonen der fluit;
12Povyšují hlasu při bubnu a harfě, a veselí se k zvuku muziky.
13Ze slijten hun dagen in weelde, En dalen in vrede ten grave.
13Tráví v štěstí dny své, a v okamžení do hrobu sstupují.
14Toch zeggen ze tot God: Blijf verre van ons, We willen uw wegen niet kennen!
14Kteříž říkají Bohu silnému: Odejdi od nás, nebo známosti cest tvých neoblibujeme.
15Wat is de Almachtige, dat we Hem zouden dienen; Wat baat het ons, te smeken tot Hem?
15Kdo jest Všemohoucí, abychom sloužili jemu? A jaký toho zisk, že bychom se modlili jemu?
16Ligt hun geluk niet in hun eigen hand, Bemoeit Hij Zich wel met de plannen der bozen?
16Ale pohleď, že není v moci jejich štěstí jejich, pročež rada bezbožných vzdálena jest ode mne.
17Hoe dikwijls gaat de lamp der bozen wel uit, En stort er rampspoed op hen neer? Hoe dikwijls vernielt Hij de slechten in zijn toorn, Grijpen de weeën hen aan in zijn gramschap;
17Èasto-liž svíce bezbožných hasne? Přichází-liž na ně bída jejich? Poděluje-liž je bolestmi Bůh v hněvě svém?
18Worden zij als stro voor de wind, Als kaf, opgejaagd door de storm?
18Bývají-liž jako plevy před větrem, a jako drtiny, kteréž zachvacuje vicher?
19Gij zegt: God wreekt zijn misdaad op zijn kinderen, En zal hem zo zijn wraak laten voelen!
19Odkládá-liž Bůh synům bezbožníka nepravost jeho? Odplacuje-liž jemu tak, aby to znáti mohl,
20Maar zijn eigen ogen moesten zijn rampspoed aanschouwen, Zelf moest hij de toorn van den Almachtige drinken!
20A aby viděly oči jeho neštěstí jeho, a prchlivost Všemohoucího že by pil?
21Want wat bekommert hij zich om zijn gezin na zijn dood, Wanneer het getal zijner maanden ten einde is?
21O dům pak jeho po něm jaká jest péče jeho, když počet měsíců jeho bude umenšen?
22Zou men soms God de les willen lezen, Hij, die de hemelingen richt?
22Zdali Boha silného kdo učiti bude umění, kterýž sám vysokosti soudí?
23En de een gaat dood, geheel voldaan, Volkomen gelukkig en rustig,
23Tento umírá v síle dokonalosti své, všelijak bezpečný a pokojný.
24Zijn lenden vol vet, Het merg in zijn beenderen nog fris.
24Prsy jeho plné jsou mléka, a mozk kostí jeho svlažován bývá.
25De ander sterft met een verbitterd gemoed, Zonder ooit het geluk te hebben gesmaakt!
25Jiný pak umírá v hořkosti ducha, kterýž nikdy nejídal s potěšením.
26Tezamen liggen ze neer in het stof, Door de wormen bedekt!
26Jednostejně v prachu lehnou, a červy se rozlezou.
27Zeker, ik ken uw gedachten, En de bedenkingen, die gij tegen mij aanvoert;
27Aj, známť myšlení vaše, a chytrosti, kteréž proti mně neprávě vymýšlíte.
28Gij zegt: “Waar is het huis van den tyran, Waar de tent, waar de bozen in wonen?”
28Nebo pravíte: Kde jest dům urozeného? A kde stánek příbytků bezbožných?
29Hebt gij de reizigers dan nooit ondervraagd, Of aanvaardt gij hun getuigenis niet:
29Což jste se netázali jdoucích cestou? Zkušení-liž aspoň jejich nepovolíte,
30“De boze blijft gespaard op de dag van verderf, En ontsnapt op de dag van de gramschap!”
30Že v den neštěstí ochranu mívá bezbožný, v den, pravím, rozhněvání přistřín bývá?
31Wie houdt hem zijn wandel voor ogen, Wie zet hem betaald wat hij deed?
31Kdo jemu oznámí zjevně cestu jeho? Aneb za to, co činil, kdo jemu odplatí?
32Hij wordt ten grave gedragen, En een tombe houdt er de wacht.
32A však i on k hrobu vyprovozen bude, a tam zůstane.
33Zacht ligt hij neer Op de kluiten in het dal; Heel de wereld trekt achter hem aan, Talloos velen lopen uit voor zijn stoet.
33Sladnou jemu hrudy údolí, nadto za sebou všecky lidi táhne, těch pak, kteříž ho předešli, není počtu.
34Wat is uw vertroosting dus schraal, Uw antwoord anders dan leugens!
34Hle, jak vy mne marně troštujete, nebo v odpovědech vašich nezůstává než faleš.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.