Job 21
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Job antwoordde, en sprak:
1Então Jó respondeu:
2Luistert aandachtig naar wat ik ga zeggen; En dat uw troost zich daartoe bepale!
2“Ouçam com atenção as minhas palavras. Que isto lhes sirva de consolação.
3Laat mij uitspreken op mijn beurt, Wanneer ik klaar ben, kunt ge spotten!
3Permitam-me, e eu também falarei. Depois que eu tiver falado, continuem a zombar.
4Heb ik me soms over mensen beklaagd, Of heb ik geen grond, om mismoedig te zijn?
4Quanto a mim, acaso é a um homem que faço a minha queixa? Por que eu não ficaria impaciente?
5Ziet mij aan, en staat verstomd, En legt uw hand op de mond!
5Olhem para mim, e fiquem espantados. Ponham a mão sobre a boca.
6Wanneer ik er aan denk, sta ik verbijsterd, En huivert mijn vlees:
6Quando me lembro disso, fico perturbado. O horror toma conta da minha carne.
7“Waarom blijven de bozen in leven Worden zij oud en groeien in kracht?”
7“Por que os ímpios continuam vivos, envelhecem e ainda crescem em poder?
8Hun kroost gedijt voor hun aanschijn, Hun geslacht houdt stand voor hun ogen;
8Seus filhos se estabelecem com eles à sua vista, e os seus descendentes diante dos seus olhos.
9Hun huizen zijn veilig en zonder vrees, Gods roede valt er niet op neer.
9Suas casas estão seguras e livres do medo; e a vara de Deus não está sobre eles.
10Hun stier bespringt en bevrucht, Hun koeien kalven en hebben geen misdracht;
10Seus touros procriam sem falhar. Suas vacas dão cria, e não abortam.
11Als een kudde laten ze hun jongens naar buiten, En hun kinderen springen rond.
11Eles deixam sair os seus pequeninos como um rebanho. Seus filhos dançam.
12Ze zingen bij pauken en citer, Vermaken zich bij de tonen der fluit;
12Eles cantam ao som do tamborim e da harpa, e se alegram ao som da flauta.
13Ze slijten hun dagen in weelde, En dalen in vrede ten grave.
13Eles passam os seus dias em prosperidade. Em um instante descem ao Seol.
14Toch zeggen ze tot God: Blijf verre van ons, We willen uw wegen niet kennen!
14Eles dizem a Deus: ‘Afasta-te de nós, pois não queremos conhecer os teus caminhos.
15Wat is de Almachtige, dat we Hem zouden dienen; Wat baat het ons, te smeken tot Hem?
15Quem é o Todo-Poderoso, para que o sirvamos? Que proveito teríamos, se orássemos a ele?’
16Ligt hun geluk niet in hun eigen hand, Bemoeit Hij Zich wel met de plannen der bozen?
16Eis que a prosperidade deles não está em suas próprias mãos. O conselho dos ímpios está longe de mim.
17Hoe dikwijls gaat de lamp der bozen wel uit, En stort er rampspoed op hen neer? Hoe dikwijls vernielt Hij de slechten in zijn toorn, Grijpen de weeën hen aan in zijn gramschap;
17“Quantas vezes a lâmpada dos ímpios se apaga, ou a calamidade cai sobre eles, ou Deus lhes reparte dores em sua ira?
18Worden zij als stro voor de wind, Als kaf, opgejaagd door de storm?
18Quantas vezes eles são como a palha diante do vento, como o restolho que a tempestade leva embora?
19Gij zegt: God wreekt zijn misdaad op zijn kinderen, En zal hem zo zijn wraak laten voelen!
19Vocês dizem: ‘Deus guarda o castigo da iniquidade para os filhos dele.’ Que Ele retribua a ele mesmo, para que o sinta.
20Maar zijn eigen ogen moesten zijn rampspoed aanschouwen, Zelf moest hij de toorn van den Almachtige drinken!
20Que os seus próprios olhos vejam a sua destruição. Que ele beba da ira do Todo-Poderoso.
21Want wat bekommert hij zich om zijn gezin na zijn dood, Wanneer het getal zijner maanden ten einde is?
21Pois, que se importa ele com a sua casa depois de si, quando o número dos seus meses for cortado?
22Zou men soms God de les willen lezen, Hij, die de hemelingen richt?
22“Acaso alguém ensinará conhecimento a Deus, visto que ele julga os que estão nas alturas?
23En de een gaat dood, geheel voldaan, Volkomen gelukkig en rustig,
23Um morre em seu pleno vigor, estando totalmente tranquilo e em paz.
24Zijn lenden vol vet, Het merg in zijn beenderen nog fris.
24Seus baldes estão cheios de leite. A medula dos seus ossos está umedecida.
25De ander sterft met een verbitterd gemoed, Zonder ooit het geluk te hebben gesmaakt!
25Outro morre em amargura de alma, e nunca prova o que é bom.
26Tezamen liggen ze neer in het stof, Door de wormen bedekt!
26Ambos se deitam no pó, e os vermes os cobrem.
27Zeker, ik ken uw gedachten, En de bedenkingen, die gij tegen mij aanvoert;
27“Eis que eu conheço os pensamentos de vocês, os planos com os quais vocês me fariam injustiça.
28Gij zegt: “Waar is het huis van den tyran, Waar de tent, waar de bozen in wonen?”
28Pois vocês dizem: ‘Onde está a casa do príncipe? Onde está a tenda em que os ímpios habitavam?’
29Hebt gij de reizigers dan nooit ondervraagd, Of aanvaardt gij hun getuigenis niet:
29Vocês não perguntaram aos viajantes? Não conhecem as suas evidências,
30“De boze blijft gespaard op de dag van verderf, En ontsnapt op de dag van de gramschap!”
30de que o homem mau é preservado no dia da calamidade, de que eles são conduzidos a salvo no dia da ira?
31Wie houdt hem zijn wandel voor ogen, Wie zet hem betaald wat hij deed?
31Quem denunciará o seu caminho na sua face? Quem lhe retribuirá pelo que ele fez?
32Hij wordt ten grave gedragen, En een tombe houdt er de wacht.
32Contudo, ele será levado para a sepultura. E manterão vigília sobre o seu túmulo.
33Zacht ligt hij neer Op de kluiten in het dal; Heel de wereld trekt achter hem aan, Talloos velen lopen uit voor zijn stoet.
33Os torrões do vale lhe serão doces. Todos os homens o seguirão, assim como foram inumeráveis os que o precederam.
34Wat is uw vertroosting dus schraal, Uw antwoord anders dan leugens!
34Como, pois, vocês podem me consolar com tolices, visto que nas suas respostas só resta falsidade?”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.