Job 21
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Louis Segond 1910
1Job antwoordde, en sprak:
1Job prit la parole et dit:
2Luistert aandachtig naar wat ik ga zeggen; En dat uw troost zich daartoe bepale!
2Écoutez, écoutez mes paroles, Donnez-moi seulement cette consolation.
3Laat mij uitspreken op mijn beurt, Wanneer ik klaar ben, kunt ge spotten!
3Laissez-moi parler, je vous prie; Et, quand j’aurai parlé, tu pourras te moquer.
4Heb ik me soms over mensen beklaagd, Of heb ik geen grond, om mismoedig te zijn?
4Est-ce contre un homme que se dirige ma plainte? Et pourquoi mon âme ne serait-elle pas impatiente?
5Ziet mij aan, en staat verstomd, En legt uw hand op de mond!
5Regardez-moi, soyez étonnés, Et mettez la main sur la bouche.
6Wanneer ik er aan denk, sta ik verbijsterd, En huivert mijn vlees:
6Quand j’y pense, cela m’épouvante, Et un tremblement saisit mon corps.
7“Waarom blijven de bozen in leven Worden zij oud en groeien in kracht?”
7Pourquoi les méchants vivent-ils? Pourquoi les voit-on vieillir et accroître leur force?
8Hun kroost gedijt voor hun aanschijn, Hun geslacht houdt stand voor hun ogen;
8Leur postérité s’affermit avec eux et en leur présence, Leurs rejetons prospèrent sous leurs yeux.
9Hun huizen zijn veilig en zonder vrees, Gods roede valt er niet op neer.
9Dans leurs maisons règne la paix, sans mélange de crainte; La verge de Dieu ne vient pas les frapper.
10Hun stier bespringt en bevrucht, Hun koeien kalven en hebben geen misdracht;
10Leurs taureaux sont vigoureux et féconds, Leurs génisses conçoivent et n’avortent point.
11Als een kudde laten ze hun jongens naar buiten, En hun kinderen springen rond.
11Ils laissent courir leurs enfants comme des brebis, Et les enfants prennent leurs ébats.
12Ze zingen bij pauken en citer, Vermaken zich bij de tonen der fluit;
12Ils chantent au son du tambourin et de la harpe, Ils se réjouissent au son du chalumeau.
13Ze slijten hun dagen in weelde, En dalen in vrede ten grave.
13Ils passent leurs jours dans le bonheur, Et ils descendent en un instant au séjour des morts.
14Toch zeggen ze tot God: Blijf verre van ons, We willen uw wegen niet kennen!
14Ils disaient pourtant à Dieu: Retire-toi de nous; Nous ne voulons pas connaître tes voies.
15Wat is de Almachtige, dat we Hem zouden dienen; Wat baat het ons, te smeken tot Hem?
15Qu’est-ce que le Tout-Puissant, pour que nous le servions? Que gagnerons-nous à lui adresser nos prières?
16Ligt hun geluk niet in hun eigen hand, Bemoeit Hij Zich wel met de plannen der bozen?
16Quoi donc! Ne sont-ils pas en possession du bonheur? Loin de moi le conseil des méchants!
17Hoe dikwijls gaat de lamp der bozen wel uit, En stort er rampspoed op hen neer? Hoe dikwijls vernielt Hij de slechten in zijn toorn, Grijpen de weeën hen aan in zijn gramschap;
17Mais arrive-t-il souvent que leur lampe s’éteigne, Que la misère fonde sur eux, Que Dieu leur distribue leur part dans sa colère,
18Worden zij als stro voor de wind, Als kaf, opgejaagd door de storm?
18Qu’ils soient comme la paille emportée par le vent, Comme la balle enlevée par le tourbillon?
19Gij zegt: God wreekt zijn misdaad op zijn kinderen, En zal hem zo zijn wraak laten voelen!
19Est-ce pour les fils que Dieu réserve le châtiment du père? Mais c’est lui que Dieu devrait punir, pour qu’il le sente;
20Maar zijn eigen ogen moesten zijn rampspoed aanschouwen, Zelf moest hij de toorn van den Almachtige drinken!
20C’est lui qui devrait contempler sa propre ruine, C’est lui qui devrait boire la colère du Tout-Puissant.
21Want wat bekommert hij zich om zijn gezin na zijn dood, Wanneer het getal zijner maanden ten einde is?
21Car, que lui importe sa maison après lui, Quand le nombre de ses mois est achevé?
22Zou men soms God de les willen lezen, Hij, die de hemelingen richt?
22Est-ce à Dieu qu’on donnera de la science, A lui qui gouverne les esprits célestes?
23En de een gaat dood, geheel voldaan, Volkomen gelukkig en rustig,
23L’un meurt au sein du bien-être, De la paix et du bonheur,
24Zijn lenden vol vet, Het merg in zijn beenderen nog fris.
24Les flancs chargés de graisse Et la mœlle des os remplie de sève;
25De ander sterft met een verbitterd gemoed, Zonder ooit het geluk te hebben gesmaakt!
25L’autre meurt, l’amertume dans l’âme, Sans avoir joui d’aucun bien.
26Tezamen liggen ze neer in het stof, Door de wormen bedekt!
26Et tous deux se couchent dans la poussière, Tous deux deviennent la pâture des vers.
27Zeker, ik ken uw gedachten, En de bedenkingen, die gij tegen mij aanvoert;
27Je sais bien quelles sont vos pensées, Quels jugements iniques vous portez sur moi.
28Gij zegt: “Waar is het huis van den tyran, Waar de tent, waar de bozen in wonen?”
28Vous dites: Où est la maison de l’homme puissant? Où est la tente qu’habitaient les impies?
29Hebt gij de reizigers dan nooit ondervraagd, Of aanvaardt gij hun getuigenis niet:
29Mais quoi! N’avez-vous point interrogé les voyageurs, Et voulez-vous méconnaître ce qu’ils prouvent?
30“De boze blijft gespaard op de dag van verderf, En ontsnapt op de dag van de gramschap!”
30Au jour du malheur, le méchant est épargné; Au jour de la colère, il échappe.
31Wie houdt hem zijn wandel voor ogen, Wie zet hem betaald wat hij deed?
31Qui lui reproche en face sa conduite? Qui lui rend ce qu’il a fait?
32Hij wordt ten grave gedragen, En een tombe houdt er de wacht.
32Il est porté dans un sépulcre, Et il veille encore sur sa tombe.
33Zacht ligt hij neer Op de kluiten in het dal; Heel de wereld trekt achter hem aan, Talloos velen lopen uit voor zijn stoet.
33Les mottes de la vallée lui sont légères; Et tous après lui suivront la même voie, Comme une multitude l’a déjà suivie.
34Wat is uw vertroosting dus schraal, Uw antwoord anders dan leugens!
34Pourquoi donc m’offrir de vaines consolations? Ce qui reste de vos réponses n’est que perfidie.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.