Job 23
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Louis Segond 1910
1Job antwoordde, en sprak:
1Job prit la parole et dit:
2Al weer heet mijn klagen verzet: Maar zijn hand dwingt mij tot zuchten!
2Maintenant encore ma plainte est une révolte, Mais la souffrance étouffe mes soupirs.
3Ach, dat ik Hem vinden kon, En voor zijn troon kon verschijnen!
3Oh! Si je savais où le trouver, Si je pouvais arriver jusqu’à son trône,
4Dan zette ik Hem mijn zaak uiteen, En vulde mijn mond met bewijzen;
4Je plaiderais ma cause devant lui, Je remplirais ma bouche d’arguments,
5Dan kende ik de woorden, waarmee Hij mij antwoordt, Vernam ik, wat Hij mij zegt.
5Je connaîtrais ce qu’il peut avoir à répondre, Je verrais ce qu’il peut avoir à me dire.
6Zou Hij zijn macht in het geding moeten brengen? Neen, als Hij slechts naar mij hoorde!
6Emploierait-il toute sa force à me combattre? Ne daignerait-il pas au moins m’écouter?
7Dan zou Hij bemerken dat er bij Hem een onschuldige pleit, En ik was voorgoed van mijn Rechter bevrijd!
7Ce serait un homme droit qui plaiderait avec lui, Et je serais pour toujours absous par mon juge.
8Maar ga ik naar het oosten, Hij is er niet, Of naar het westen, ik bespeur Hem niet;
8Mais, si je vais à l’orient, il n’y est pas; Si je vais à l’occident, je ne le trouve pas;
9Ik zoek Hem ten noorden, ik vind Hem niet, Wend mij naar het zuiden, ik zie Hem niet.
9Est-il occupé au nord, je ne puis le voir; Se cache-t-il au midi, je ne puis le découvrir.
10Het is, omdat Hij mijn wandel kent Omdat ik als goud te voorschijn zou treden, als Hij mij toetst:
10Il sait néanmoins quelle voie j’ai suivie; Et, s’il m’éprouvait, je sortirais pur comme l’or.
11Want mijn voet bleef steeds in zijn spoor, Ik hield zijn pad, en verliet het nooit!
11Mon pied s’est attaché à ses pas; J’ai gardé sa voie, et je ne m’en suis point détourné.
12Van het bevel zijner lippen week ik niet af, Het woord van zijn mond heb ik in mijn boezem bewaard:
12Je n’ai pas abandonné les commandements de ses lèvres; J’ai fait plier ma volonté aux paroles de sa bouche.
13Maar wil Hij iets, wie kan Hem beletten, Begeert Hij iets, Hij voert het uit!
13Mais sa résolution est arrêtée; qui s’y opposera? Ce que son âme désire, il l’exécute.
14Ja, Hij volbrengt, wat Hij over mij heeft besloten, Met al het andere, wat Hij heeft beschikt:
14Il accomplira donc ses desseins à mon égard, Et il en concevra bien d’autres encore.
15En daarom ben ik voor Hem zo bang, Sidder ik, als ik aan Hem denk.
15Voilà pourquoi sa présence m’épouvante; Quand j’y pense, j’ai peur de lui.
16Het is God, die mijn hart murw heeft geslagen, De Almachtige, die mij verschrikt;
16Dieu a brisé mon courage, Le Tout-Puissant m’a rempli d’effroi.
17Neen, niet door de duisternis ben ik ontsteld Niet door het donker, dat mijn gelaat bedekt!
17Car ce ne sont pas les ténèbres qui m’anéantissent, Ce n’est pas l’obscurité dont je suis couvert.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.