Job 14
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Louis Segond 1910
1De mens, geboren uit een vrouw, Leeft korte tijd en vol ellende;
1L’homme né de la femme! Sa vie est courte, sans cesse agitée.
2Hij ontluikt en verwelkt als een bloem, Vliedt heen als een schaduw, en houdt geen stand:
2Il naît, il est coupé comme une fleur; Il fuit et disparaît comme une ombre.
3En op zo een vestigt Gij uw oog, En daagt Gij voor uw gericht!
3Et c’est sur lui que tu as l’œil ouvert! Et tu me fais aller en justice avec toi!
4Kan een reine uit een onreine komen? Niet een!
4Comment d’un être souillé sortira-t-il un homme pur? Il n’en peut sortir aucun.
5Maarwanneer dus zijn dagen zijn vastgesteld, Het getal zijner maanden door U is bepaald, Gij hem zijn grens hebt gesteld, die hij niet overschrijdt:
5Si ses jours sont fixés, si tu as compté ses mois, Si tu en as marqué le terme qu’il ne saurait franchir,
6Wend dan uw blik van Hem af, en laat hem met rust, Tot hij zijn dagtaak als een huurling volbracht heeft!
6Détourne de lui les regards, et donne-lui du relâche, Pour qu’il ait au moins la joie du mercenaire à la fin de sa journée.
7Ja, voor een boom is er hoop, als hij wordt omgehakt: Hij loopt weer uit, en zijn loten houden niet op.
7Un arbre a de l’espérance: Quand on le coupe, il repousse, Il produit encore des rejetons;
8Al is ook zijn wortel in de bodem verouderd, Afgestorven zijn tronk in het stof:
8Quand sa racine a vieilli dans la terre, Quand son tronc meurt dans la poussière,
9Hij bot weer uit, zodra hij het water maar ruikt, Schiet takken als een jonge plant.
9Il reverdit à l’approche de l’eau, Il pousse des branches comme une jeune plante.
10Maar sterft een mens, ontzield blijft hij liggen Geeft hij de geest, hij is er niet meer.
10Mais l’homme meurt, et il perd sa force; L’homme expire, et où est-il?
11Zoals water wegvloeit uit de zee, De rivier leegloopt en uitdroogt:
11Les eaux des lacs s’évanouissent, Les fleuves tarissent et se dessèchent;
12Zo legt de mens zich neer, en staat niet meer op En wordt niet wakker uit zijn slaap. 14:12b Zolang de hemel bestaat, ontwaken zij niet!
12Ainsi l’homme se couche et ne se relèvera plus, Il ne se réveillera pas tant que les cieux subsisteront, Il ne sortira pas de son sommeil.
13Ach, als Gij mij in het dodenrijk mocht verschuilen, Mij verbergen, tot uw toorn is bedaard, Mij een tijdstip bepalen, en dan aan mij denken,
13Oh! Si tu voulais me cacher dans le séjour des morts, M’y tenir à couvert jusqu’à ce que ta colère fût passée, Et me fixer un terme auquel tu te souviendras de moi!
14Den mens na zijn dood deedt herleven: Dan zou ik al de dagen van mijn harde dienst blijven wachten, Tot mijn aflossing komt!
14Si l’homme une fois mort pouvait revivre, J’aurais de l’espoir tout le temps de mes souffrances, Jusqu’à ce que mon état vînt à changer.
15Hoe zou ik dan antwoorden, als Gij riept Als Gij het werk uwer handen verlangend kwaamt zoeken!
15Tu appellerais alors, et je te répondrais, Tu languirais après l’ouvrage de tes mains.
16Terwijl Gij thans mijn schreden telt, Zoudt Gij niet langer op mijn zonden meer loeren,
16Mais aujourd’hui tu comptes mes pas, Tu as l’œil sur mes péchés;
17Maar in een buidel mijn overtreding verzegelen, En mijn fouten bedekken!
17Mes transgressions sont scellées en un faisceau, Et tu imagines des iniquités à ma charge.
18Maar zoals een berg ineenstort, Een rots van haar plaats wordt gerukt,
18La montagne s’écroule et périt, Le rocher disparaît de sa place,
19Het water de stenen uitholt, Een stortregen de aardbodem wegspoelt: Zo slaat Gij de hoop der mensen de bodem in,
19La pierre est broyée par les eaux, Et la terre emportée par leur courant; Ainsi tu détruis l’espérance de l’homme.
20Gij slaat hem neer, hij gaat heen voor altijd; Gij verbleekt zijn gelaat, en zendt hem weg.
20Tu es sans cesse à l’assaillir, et il s’en va; Tu le défigures, puis tu le renvoies.
21Zijn zonen mogen worden geëerd: hij ziet het niet; Tot schande komen: hij bemerkt het niet.
21Que ses fils soient honorés, il n’en sait rien; Qu’ils soient dans l’abaissement, il l’ignore.
22Slechts over zijn eigen lichaam voelt hij smart, Blijft over zijn eigen ziel in droefheid gedompeld!
22C’est pour lui seul qu’il éprouve de la douleur en son corps, C’est pour lui seul qu’il ressent de la tristesse en son âme.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.