Job 14
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
King James Version with Apocrypha
1De mens, geboren uit een vrouw, Leeft korte tijd en vol ellende;
1Man that is born of a woman is of few days, and full of trouble.
2Hij ontluikt en verwelkt als een bloem, Vliedt heen als een schaduw, en houdt geen stand:
2He cometh forth like a flower, and is cut down: he fleeth also as a shadow, and continueth not.
3En op zo een vestigt Gij uw oog, En daagt Gij voor uw gericht!
3And dost thou open thine eyes upon such an one, and bringest me into judgment with thee?
4Kan een reine uit een onreine komen? Niet een!
4Who can bring a clean thing out of an unclean? not one.
5Maarwanneer dus zijn dagen zijn vastgesteld, Het getal zijner maanden door U is bepaald, Gij hem zijn grens hebt gesteld, die hij niet overschrijdt:
5Seeing his days are determined, the number of his months are with thee, thou hast appointed his bounds that he cannot pass;
6Wend dan uw blik van Hem af, en laat hem met rust, Tot hij zijn dagtaak als een huurling volbracht heeft!
6Turn from him, that he may rest, till he shall accomplish, as an hireling, his day.
7Ja, voor een boom is er hoop, als hij wordt omgehakt: Hij loopt weer uit, en zijn loten houden niet op.
7For there is hope of a tree, if it be cut down, that it will sprout again, and that the tender branch thereof will not cease.
8Al is ook zijn wortel in de bodem verouderd, Afgestorven zijn tronk in het stof:
8Though the root thereof wax old in the earth, and the stock thereof die in the ground;
9Hij bot weer uit, zodra hij het water maar ruikt, Schiet takken als een jonge plant.
9Yet through the scent of water it will bud, and bring forth boughs like a plant.
10Maar sterft een mens, ontzield blijft hij liggen Geeft hij de geest, hij is er niet meer.
10But man dieth, and wasteth away: yea, man giveth up the ghost, and where is he?
11Zoals water wegvloeit uit de zee, De rivier leegloopt en uitdroogt:
11As the waters fail from the sea, and the flood decayeth and drieth up:
12Zo legt de mens zich neer, en staat niet meer op En wordt niet wakker uit zijn slaap. 14:12b Zolang de hemel bestaat, ontwaken zij niet!
12So man lieth down, and riseth not: till the heavens be no more, they shall not awake, nor be raised out of their sleep.
13Ach, als Gij mij in het dodenrijk mocht verschuilen, Mij verbergen, tot uw toorn is bedaard, Mij een tijdstip bepalen, en dan aan mij denken,
13O that thou wouldest hide me in the grave, that thou wouldest keep me secret, until thy wrath be past, that thou wouldest appoint me a set time, and remember me!
14Den mens na zijn dood deedt herleven: Dan zou ik al de dagen van mijn harde dienst blijven wachten, Tot mijn aflossing komt!
14If a man die, shall he live again ? all the days of my appointed time will I wait, till my change come.
15Hoe zou ik dan antwoorden, als Gij riept Als Gij het werk uwer handen verlangend kwaamt zoeken!
15Thou shalt call, and I will answer thee: thou wilt have a desire to the work of thine hands.
16Terwijl Gij thans mijn schreden telt, Zoudt Gij niet langer op mijn zonden meer loeren,
16For now thou numberest my steps: dost thou not watch over my sin?
17Maar in een buidel mijn overtreding verzegelen, En mijn fouten bedekken!
17My transgression is sealed up in a bag, and thou sewest up mine iniquity.
18Maar zoals een berg ineenstort, Een rots van haar plaats wordt gerukt,
18And surely the mountain falling cometh to nought, and the rock is removed out of his place.
19Het water de stenen uitholt, Een stortregen de aardbodem wegspoelt: Zo slaat Gij de hoop der mensen de bodem in,
19The waters wear the stones: thou washest away the things which grow out of the dust of the earth; and thou destroyest the hope of man.
20Gij slaat hem neer, hij gaat heen voor altijd; Gij verbleekt zijn gelaat, en zendt hem weg.
20Thou prevailest for ever against him, and he passeth: thou changest his countenance, and sendest him away.
21Zijn zonen mogen worden geëerd: hij ziet het niet; Tot schande komen: hij bemerkt het niet.
21His sons come to honour, and he knoweth it not; and they are brought low, but he perceiveth it not of them.
22Slechts over zijn eigen lichaam voelt hij smart, Blijft over zijn eigen ziel in droefheid gedompeld!
22But his flesh upon him shall have pain, and his soul within him shall mourn.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.