Job 6
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
King James Version with Apocrypha
1Job antwoordde, en sprak:
1But Job answered and said,
2Ach, mocht mijn wrevel worden gewogen, Maar tegelijk met mijn leed op de weegschaal gelegd:
2Oh that my grief were throughly weighed, and my calamity laid in the balances together!
3Want omdat het zwaarder is dan het zand aan de zee, Daarom gingen ook mijn woorden de perken te buiten.
3For now it would be heavier than the sand of the sea: therefore my words are swallowed up.
4Ja, de pijlen van den Almachtige blijven in mij steken, Mijn geest zuigt er het gif van op; De verschrikkingen Gods Stellen zich tegen mij in slagorde op!
4For the arrows of the Almighty are within me, the poison whereof drinketh up my spirit: the terrors of God do set themselves in array against me.
5Balkt soms de woudezel bij het gras Of loeit het rund bij zijn kribbe?
5Doth the wild ass bray when he hath grass? or loweth the ox over his fodder?
6Kan het laffe zonder zout worden gegeten, Of is er smaak aan het wit van een ei?
6Can that which is unsavoury be eaten without salt? or is there any taste in the white of an egg?
7Neen, ik weiger, het aan te raken, Ze zijn voor mij een walgelijke spijs!
7The things that my soul refused to touch are as my sorrowful meat.
8Ach, dat mijn bede werd verhoord, En dat God mijn wens mocht vervullen;
8Oh that I might have my request; and that God would grant me the thing that I long for!
9Dat het God behaagde, mij te verpletteren, Zijn hand zich bewoog, om mij weg te maaien.
9Even that it would please God to destroy me; that he would let loose his hand, and cut me off!
10Dat zou een troost voor mij zijn, En ik danste ondanks mijn leed: “Hij spaart mij niet, Omdat ik den Heilige mijn wens niet verzweeg!”.
10Then should I yet have comfort; yea, I would harden myself in sorrow: let him not spare; for I have not concealed the words of the Holy One.
11Want wat is mijn kracht, dat ik nu nog zou wachten, Wat mijn uitzicht, dat ik langer zou leven?
11What is my strength, that I should hope? and what is mine end, that I should prolong my life?
12Is mijn kracht soms als die van een steen, Is mijn vlees soms van brons?
12Is my strength the strength of stones? or is my flesh of brass?
13Ben ik niet geheel van redding verstoken, Is iedere hulp mij niet ontzegd?
13Is not my help in me? and is wisdom driven quite from me?
14Maar wie zijn vriend barmhartigheid weigert, Verzaakt de vrees voor den Almachtige!
14To him that is afflicted pity should be shewed from his friend; but he forsaketh the fear of the Almighty.
15Toch zijn mijn broeders als een beek onbetrouwbaar, Als een stortbeek, die wegstroomt:
15My brethren have dealt deceitfully as a brook, and as the stream of brooks they pass away;
16Die bedekt zijn met ijs, Of bedolven onder sneeuw;
16Which are blackish by reason of the ice, and wherein the snow is hid:
17Zodra de hitte komt, drogen zij uit, Zodra het warm wordt, zijn ze verdwenen.
17What time they wax warm, they vanish: when it is hot, they are consumed out of their place.
18Ze buigen af van de weg, die ze gaan, En verliezen zich in de woestijn;
18The paths of their way are turned aside; they go to nothing, and perish.
19De karavanen van Tema zien er naar uit, De convooien van Sjeba hebben er hun hoop op gevestigd:
19The troops of Tema looked, the companies of Sheba waited for them.
20Maar ze worden in hun verwachting beschaamd, Staan bij hun aankomst te schande.
20They were confounded because they had hoped; they came thither, and were ashamed.
21Zo zijt gij voor mij nu geworden: Gij aanschouwt mijn ellende, en beangst deinst gij terug!
21For now ye are nothing; ye see my casting down, and are afraid.
22Heb ik gevraagd: Geeft mij iets ten geschenke, Of staat mij van uw vermogen iets af;
22Did I say, Bring unto me? or, Give a reward for me of your substance?
23Of redt mij uit de hand van den vijand, Bevrijdt mij uit de greep der tyrannen?
23Or, Deliver me from the enemy’s hand? or, Redeem me from the hand of the mighty?
24Neen, onderricht mij, en dan zal ik zwijgen; Laat mij inzien, waarin ik heb gedwaald!
24Teach me, and I will hold my tongue: and cause me to understand wherein I have erred.
25Hoe zoet zijn woorden, die oprecht zijn gemeend, Maar hoe grievend de berisping van u!
25How forcible are right words! but what doth your arguing reprove?
26Meent gij, mijn woorden te moeten berispen: Woorden van een wanhopige, die in de wind zijn gesproken?
26Do ye imagine to reprove words, and the speeches of one that is desperate, which are as wind?
27Wilt gij het lot over een onschuldige werpen, En de staf breken over uw vriend?
27Yea, ye overwhelm the fatherless, and ye dig a pit for your friend.
28Welnu dan, wilt mij aanhoren:Ik lieg u toch niet in het gezicht.
28Now therefore be content, look upon me; for it is evident unto you if I lie.
29Bezint u, en laat er geen onrecht geschieden; Bezint u, mijn onschuld zal blijken!
29Return, I pray you, let it not be iniquity; yea, return again, my righteousness is in it.
30Is er soms onrecht op mijn tong, Of kan mijn gehemelte de rampen niet proeven;
30Is there iniquity in my tongue? cannot my taste discern perverse things?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.