Job 10
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
King James Version with Apocrypha
1Ik walg nu toch van het leven, En laat dus de vrije loop aan mijn klagen; Ik spreek in de bitterheid van mijn ziel,
1My soul is weary of my life; I will leave my complaint upon myself; I will speak in the bitterness of my soul.
2En zeg tot God: Behandel mij niet als een schuldige; Laat mij weten, waarom Gij tegen mij strijdt!
2I will say unto God, Do not condemn me; shew me wherefore thou contendest with me.
3Brengt het U voordeel, dat Gij verdrukt, Dat Gij het werk uwer handen verwerpt, Maar de plannen der bozen begunstigt?
3Is it good unto thee that thou shouldest oppress, that thou shouldest despise the work of thine hands, and shine upon the counsel of the wicked?
4Hebt Gij ogen van vlees, Ziet Gij, zoals mensen dat doen;
4Hast thou eyes of flesh? or seest thou as man seeth?
5Zijn uw dagen als die van een sterveling, Uw jaren als de levensduur van een mens:
5Are thy days as the days of man? are thy years as man’s days,
6Dat Gij op zoek zijt naar mijn schuld, En naar mijn zonden blijft vorsen,
6That thou enquirest after mine iniquity, and searchest after my sin?
7Ofschoon Gij weet, dat ik niet schuldig ben, En niemand mij uit uw hand kan redden?
7Thou knowest that I am not wicked; and there is none that can deliver out of thine hand.
8Uw eigen handen hebben mij gevormd en gewrocht, En nu zoudt Gij me weer gaan vernielen?
8Thine hands have made me and fashioned me together round about; yet thou dost destroy me.
9Bedenk toch, dat Gij mij als leem hebt gekneed: En Gij voert mij terug naar het stof?
9Remember, I beseech thee, that thou hast made me as the clay; and wilt thou bring me into dust again?
10Hebt Gij me niet als melk laten vloeien, En als kaas laten stremmen;
10Hast thou not poured me out as milk, and curdled me like cheese?
11Mij niet bekleed met huid en met vlees, Met beenderen en spieren samengeweven?
11Thou hast clothed me with skin and flesh, and hast fenced me with bones and sinews.
12In uw goedheid hebt Gij mij het leven geschonken Uw zorg heeft mijn adem bewaakt,
12Thou hast granted me life and favour, and thy visitation hath preserved my spirit.
13Maar dit was uw heimelijke toeleg daarbij, Ik weet, dat Gij dit hadt besloten:
13And these things hast thou hid in thine heart: I know that this is with thee.
14Als ik zondigde, mij in het oog te houden, En mij mijn misdaad niet te vergeven;
14If I sin, then thou markest me, and thou wilt not acquit me from mine iniquity.
15Was ik schuldig: Wee mij! En was ik onschuldig, Toch zou ik mijn hoofd niet mogen verheffen, Zat van smaad en gedrenkt met ellende!
15If I be wicked, woe unto me; and if I be righteous, yet will I not lift up my head. I am full of confusion; therefore see thou mine affliction;
16Hief ik het op, Gij zoudt jacht op mij maken, als een luipaard, Mij telkens uw wondere macht laten voelen,
16For it increaseth. Thou huntest me as a fierce lion: and again thou shewest thyself marvellous upon me.
17Uw vijandschap jegens mij weer vernieuwen; Gij zoudt uw toorn op mij nog verdubbelen, Gij riept troepen en legers tegen mij op!
17Thou renewest thy witnesses against me, and increasest thine indignation upon me; changes and war are against me.
18Waarom hebt Gij mij dan uit de schoot laten komen, Gaf ik de geest niet, eer een oog mij aanschouwde?
18Wherefore then hast thou brought me forth out of the womb? Oh that I had given up the ghost, and no eye had seen me!
19Dan was ik nu, als had ik nimmer bestaan, En was van de schoot naar het graf gedragen.
19I should have been as though I had not been; I should have been carried from the womb to the grave.
20Ach, mijn levensdagen zijn maar gering, Laat mij met rust, dat ik een weinig vreugde beleef,
20Are not my days few? cease then, and let me alone, that I may take comfort a little,
21Eer ik heenga, vanwaar ik niet terugkom, Naar het land van duisternis en schaduw des doods;
21Before I go whence I shall not return, even to the land of darkness and the shadow of death;
22Naar het sombere land, waar wanorde heerst, De dag als een stikdonkere nacht!
22A land of darkness, as darkness itself; and of the shadow of death, without any order, and where the light is as darkness.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.