Job 10
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Clementine Vulgate, 1598
1Ik walg nu toch van het leven, En laat dus de vrije loop aan mijn klagen; Ik spreek in de bitterheid van mijn ziel,
1[Tædet animam meam vitæ meæ; dimittam adversum me eloquium meum: loquar in amaritudine animæ meæ.
2En zeg tot God: Behandel mij niet als een schuldige; Laat mij weten, waarom Gij tegen mij strijdt!
2Dicam Deo: Noli me condemnare; indica mihi cur me ita judices.
3Brengt het U voordeel, dat Gij verdrukt, Dat Gij het werk uwer handen verwerpt, Maar de plannen der bozen begunstigt?
3Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adjuves?
4Hebt Gij ogen van vlees, Ziet Gij, zoals mensen dat doen;
4Numquid oculi carnei tibi sunt? aut sicut videt homo, et tu videbis?
5Zijn uw dagen als die van een sterveling, Uw jaren als de levensduur van een mens:
5Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,
6Dat Gij op zoek zijt naar mijn schuld, En naar mijn zonden blijft vorsen,
6ut quæras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris,
7Ofschoon Gij weet, dat ik niet schuldig ben, En niemand mij uit uw hand kan redden?
7et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere?
8Uw eigen handen hebben mij gevormd en gewrocht, En nu zoudt Gij me weer gaan vernielen?
8Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu: et sic repente præcipitas me?
9Bedenk toch, dat Gij mij als leem hebt gekneed: En Gij voert mij terug naar het stof?
9Memento, quæso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me.
10Hebt Gij me niet als melk laten vloeien, En als kaas laten stremmen;
10Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti?
11Mij niet bekleed met huid en met vlees, Met beenderen en spieren samengeweven?
11Pelle et carnibus vestisti me; ossibus et nervis compegisti me.
12In uw goedheid hebt Gij mij het leven geschonken Uw zorg heeft mijn adem bewaakt,
12Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.
13Maar dit was uw heimelijke toeleg daarbij, Ik weet, dat Gij dit hadt besloten:
13Licet hæc celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris.
14Als ik zondigde, mij in het oog te houden, En mij mijn misdaad niet te vergeven;
14Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris?
15Was ik schuldig: Wee mij! En was ik onschuldig, Toch zou ik mijn hoofd niet mogen verheffen, Zat van smaad en gedrenkt met ellende!
15Et si impius fuero, væ mihi est; et si justus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.
16Hief ik het op, Gij zoudt jacht op mij maken, als een luipaard, Mij telkens uw wondere macht laten voelen,
16Et propter superbiam quasi leænam capies me, reversusque mirabiliter me crucias.
17Uw vijandschap jegens mij weer vernieuwen; Gij zoudt uw toorn op mij nog verdubbelen, Gij riept troepen en legers tegen mij op!
17Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et pœnæ militant in me.
18Waarom hebt Gij mij dan uit de schoot laten komen, Gaf ik de geest niet, eer een oog mij aanschouwde?
18Quare de vulva eduxisti me? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.
19Dan was ik nu, als had ik nimmer bestaan, En was van de schoot naar het graf gedragen.
19Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.
20Ach, mijn levensdagen zijn maar gering, Laat mij met rust, dat ik een weinig vreugde beleef,
20Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,
21Eer ik heenga, vanwaar ik niet terugkom, Naar het land van duisternis en schaduw des doods;
21antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine:
22Naar het sombere land, waar wanorde heerst, De dag als een stikdonkere nacht!
22terram miseriæ et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.