Job 39
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Clementine Vulgate, 1598
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
1[Numquid nosti tempus partus ibicum in petris, vel parturientes cervas observasti?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
2Dinumerasti menses conceptus earum, et scisti tempus partus earum?
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
3Incurvantur ad fœtum, et pariunt, et rugitus emittunt.
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
4Separantur filii earum, et pergunt ad pastum: egrediuntur, et non revertuntur ad eas.
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
5Quis dimisit onagrum liberum, et vincula ejus quis solvit?
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
6cui dedi in solitudine domum, et tabernacula ejus in terra salsuginis.
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
7Contemnit multitudinem civitatis: clamorem exactoris non audit.
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
8Circumspicit montes pascuæ suæ, et virentia quæque perquirit.
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
9Numquid volet rhinoceros servire tibi, aut morabitur ad præsepe tuum?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
10Numquid alligabis rhinocerota ad arandum loro tuo, aut confringet glebas vallium post te?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
11Numquid fiduciam habebis in magna fortitudine ejus, et derelinques ei labores tuos?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
12Numquid credes illi quod sementem reddat tibi, et aream tuam congreget?
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
13Penna struthionis similis est pennis herodii et accipitris.
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
14Quando derelinquit ova sua in terra, tu forsitan in pulvere calefacies ea?
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
15Obliviscitur quod pes conculcet ea, aut bestia agri conterat.
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
16Duratur ad filios suos, quasi non sint sui: frustra laboravit, nullo timore cogente.
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
17Privavit enim eam Deus sapientia, nec dedit illi intelligentiam.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
18Cum tempus fuerit, in altum alas erigit: deridet equum et ascensorem ejus.
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
19Numquid præbebis equo fortitudinem, aut circumdabis collo ejus hinnitum?
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
20Numquid suscitabis eum quasi locustas? gloria narium ejus terror.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
21Terram ungula fodit; exultat audacter: in occursum pergit armatis.
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
22Contemnit pavorem, nec cedit gladio.
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
23Super ipsum sonabit pharetra; vibrabit hasta et clypeus:
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
24fervens et fremens sorbet terram, nec reputat tubæ sonare clangorem.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
25Ubi audierit buccinam, dicit: Vah ! procul odoratur bellum: exhortationem ducum, et ululatum exercitus.
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
26Numquid per sapientiam tuam plumescit accipiter, expandens alas suas ad austrum?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
27Numquid ad præceptum tuum elevabitur aquila, et in arduis ponet nidum suum?
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
28In petris manet, et in præruptis silicibus commoratur, atque inaccessis rupibus.
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
29Inde contemplatur escam, et de longe oculi ejus prospiciunt.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
30Pulli ejus lambent sanguinem: et ubicumque cadaver fuerit, statim adest.]
no verse 31 in this text
31Et adjecit Dominus, et locutus est ad Job:
no verse 32 in this text
32[Numquid qui contendit cum Deo, tam facile conquiescit? utique qui arguit Deum, debet respondere ei.]
no verse 33 in this text
33Respondens autem Job Domino, dixit:
no verse 34 in this text
34[Qui leviter locutus sum, respondere quid possum? manum meam ponam super os meum.
no verse 35 in this text
35Unum locutus sum, quod utinam non dixissem: et alterum, quibus ultra non addam.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.