Job 39
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
1Knowest thou the time when the wild goats of the rock bring forth? Or canst thou mark when the hinds do calve?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
2Canst thou number the months that they fulfil? Or knowest thou the time when they bring forth?
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
3They bow themselves, they bring forth their young, they cast out their fruit.
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
4Their young ones wax strong, they grow up in the open field; they go forth, and return not again.
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
5Who hath sent out the wild ass free? Or who hath loosed the bands of the wild ass?
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
6Whose house I have made the wilderness, and the salt land his dwelling-place.
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
7He scorneth the tumult of the city, neither heareth he the shoutings of the driver.
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
8The range of the mountains is his pasture, and he searcheth after every green thing.
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
9Will the wild-ox be willing to serve thee? Or will he abide by thy crib?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
10Canst thou bind the wild-ox with his band in the furrow? Or will he harrow the valleys after thee?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
11Wilt thou trust him, because his strength is great? Or wilt thou leave thy labour to him?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
12Wilt thou rely on him, that he will bring home thy seed, and gather the corn of thy threshing-floor?
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
13The wing of the ostrich beateth joyously; but are her pinions and feathers the kindly stork's?
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
14For she leaveth her eggs on the earth, and warmeth them in dust,
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
15And forgetteth that the foot may crush them, or that the wild beast may trample them.
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
16She is hardened against her young ones, as if they were not hers; though her labour be in vain, she is without fear;
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
17Because God hath deprived her of wisdom, neither hath He imparted to her understanding.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
18When the time cometh, she raiseth her wings on high, and scorneth the horse and his rider.
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
19Hast thou given the horse his strength? Hast thou clothed his neck with fierceness?
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
20Hast thou made him to leap as a locust? The glory of his snorting is terrible.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
21He paweth in the valley, and rejoiceth in his strength; he goeth out to meet the clash of arms.
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
22He mocketh at fear, and is not affrighted; neither turneth he back from the sword.
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
23The quiver rattleth upon him, the glittering spear and the javelin.
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
24He swalloweth the ground with storm and rage; neither believeth he that it is the voice of the horn.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
25As oft as he heareth the horn he saith: 'Ha, ha!' and he smelleth the battle afar off, the thunder of the captains, and the shouting.
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
26Doth the hawk soar by thy wisdom, and stretch her wings toward the south?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
27Doth the vulture mount up at thy command, and make her nest on high?
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
28She dwelleth and abideth on the rock, upon the crag of the rock, and the stronghold.
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
29From thence she spieth out the prey; her eyes behold it afar off.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
30Her young ones also suck up blood; and where the slain are, there is she.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.