Job 39
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Lutherbibel 1912
1Kent gij de tijd, waarop de gemzen springen, Neemt gij het jongen der hinden waar;
1Weißt du die Zeit, wann die Gemsen auf den Felsen gebären? oder hast du gemerkt, wann die Hinden schwanger gehen?
2Telt gij de maanden van haar dracht, Bepaalt gij de dag, dat zij werpen?
2Hast du gezählt ihre Monden, wann sie voll werden? oder weißt du die Zeit, wann sie gebären?
3Ze krommen zich, drijven haar jongen uit, En haar weeën zijn heen;
3Sie beugen sich, lassen los ihre Jungen und werden los ihre Wehen.
4Haar jongen worden sterk, groeien op in de steppe, Lopen weg, en keren niet tot haar terug!
4Ihre Jungen werden feist und groß im Freien und gehen aus und kommen nicht wieder zu ihnen.
5Wie heeft den woudezel in vrijheid gelaten, Wie dien wilde de boeien geslaakt,
5Wer hat den Wildesel so frei lassen gehen, wer hat die Bande des Flüchtigen gelöst,
6Hem, wien Ik de woestijn tot woning gaf, De zilte steppe tot verblijf;
6dem ich die Einöde zum Hause gegeben habe und die Wüste zur Wohnung?
7Die spot met het lawaai van de stad, Die zich niet stoort aan het razen der drijvers;
7Er verlacht das Getümmel der Stadt; das Pochen des Treibers hört er nicht.
8Die de bergen als zijn weide doorsnuffelt, En naar al wat groen is, neust.
8Er schaut nach den Bergen, da seine Weide ist, und sucht, wo es grün ist.
9Wil de woudos ù dienen, Aan ùw krib overnachten;
9Meinst du das Einhorn werde dir dienen und werde bleiben an deiner Krippe?
10Slaat gij een touw om zijn nek, Egt hij de voren achter ú?
10Kannst du ihm dein Seil anknüpfen, die Furchen zu machen, daß es hinter dir brache in Tälern?
11Vertrouwt ge op hem om zijn geweldige kracht, Laat ge aan hem uw arbeid over;
11Magst du dich auf das Tier verlassen, daß es so stark ist, und wirst es dir lassen arbeiten?
12Rekent ge op hem, om uw oogst te gaan halen, En uw graan op uw dorsvloer te brengen?
12Magst du ihm trauen, daß es deinen Samen dir wiederbringe und in deine Scheune sammle?
13Vrolijk klapwiekt de struis, De moeder van kostbare veren en pennen,
13Der Fittich des Straußes hebt sich fröhlich. Dem frommen Storch gleicht er an Flügeln und Federn.
14Maar die haar eieren stopt in de grond, En ze uitbroeien laat op het zand.
14Doch läßt er seine Eier auf der Erde und läßt sie die heiße Erde ausbrüten.
15Ze vergeet, dat een voet ze vertrappen kan, Dat de wilde beesten ze kunnen verpletteren;
15Er vergißt, daß sie möchten zertreten werden und ein wildes Tier sie zerbreche.
16Ze is hard voor haar jongen, alsof het de hare niet zijn, Het deert haar niet, al is haar moeite vergeefs:
16Er wird so hart gegen seine Jungen, als wären sie nicht sein, achtet's nicht, daß er umsonst arbeitet.
17Want God heeft haar de wijsheid onthouden, Geen verstand haar geschonken.
17Denn Gott hat ihm die Weisheit genommen und hat ihm keinen Verstand zugeteilt.
18Toch rent ze weg, zodra de boogschutters komen, En spot met het paard en zijn ruiter!
18Zu der Zeit, da er hoch auffährt, verlacht er beide, Roß und Mann.
19Geeft gij het paard zijn heldenmoed, Hebt gij zijn nek met kracht bekleed;
19Kannst du dem Roß Kräfte geben oder seinen Hals zieren mit seiner Mähne?
20Laat gij als een sprinkhaan het springen, Laat gij het hinniken, geweldig en fier?
20Läßt du es aufspringen wie die Heuschrecken? Schrecklich ist sein prächtiges Schnauben.
21Het draaft door het dal, het juicht in zijn kracht, En stormt op de wapenen aan;
21Es stampft auf den Boden und ist freudig mit Kraft und zieht aus, den Geharnischten entgegen.
22Het spot met angst, wordt nimmer vervaard, En deinst niet terug voor het zwaard.
22Es spottet der Furcht und erschrickt nicht und flieht vor dem Schwert nicht,
23Boven op zijn rug rammelt de koker met pijlen, Bliksemt de lans en de speer;
23wenngleich über ihm klingt der Köcher und glänzen beide, Spieß und Lanze.
24Ongeduldig, onstuimig verslindt het de bodem, Niet meer te temmen, als de bazuinen weerschallen.
24Es zittert und tobt und scharrt in die Erde und läßt sich nicht halten bei der Drommete Hall.
25Bij iedere trompetstoot roept het: Hoera! Van verre reeds snuift het de strijd, De donderende stem van de leiders, Het schreeuwen der krijgers!
25So oft die Drommete klingt, spricht es: Hui! und wittert den Streit von ferne, das Schreien der Fürsten und Jauchzen.
26Stijgt de sperwer op door uw beleid, En slaat hij zijn vleugels uit naar het zuiden?
26Fliegt der Habicht durch deinen Verstand und breitet seine Flügel gegen Mittag?
27Neemt op uw bevel de gier zijn vlucht, En bouwt hij zijn nest in de hoogte?
27Fliegt der Adler auf deinen Befehl so hoch, daß er sein Nest in der Höhe macht?
28Hij woont en nestelt op rotsen, Op steile en ontoegankelijke klippen;
28In den Felsen wohnt er und bleibt auf den Zacken der Felsen und auf Berghöhen.
29Van daar beloert hij zijn prooi, Uit de verte spieden zijn ogen.
29Von dort schaut er nach der Speise, und seine Augen sehen ferne.
30Zijn jongen slurpen bloed, Waar lijken liggen, hij is er terstond!
30Seine Jungen saufen Blut, und wo Erschlagene liegen, da ist er.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.