Job 20
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Lutherbibel 1912
1Daarop nam Sofar van Naäma het woord en sprak:
1Da antwortete Zophar von Naema und sprach:
2Mijn inzicht dwingt mij tot antwoord, Omdat het in mij stormt,
2Darauf muß ich antworten und kann nicht harren.
3Nu ik een grievend verwijt moet horen, En domme bluf mij antwoord geeft.
3Denn ich muß hören, wie man mich straft und tadelt; aber der Geist meines Verstandes soll für mich antworten.
4Weet ge dan niet, dat van de vroegste tijd af, Sinds de mens op de aarde werd geplaatst,
4Weißt du nicht, daß es allezeit so gegangen ist, seitdem Menschen auf Erden gewesen sind:
5Het gejuich van den boze slechts korte tijd duurt, De vreugde van den goddeloze een ogenblik?
5daß der Ruhm der Gottlosen steht nicht lange und die Freude des Heuchlers währt einen Augenblick?
6Al verheft zijn gestalte zich hemelhoog, En reikt zijn hoofd tot de wolken:
6Wenngleich seine Höhe in den Himmel reicht und sein Haupt an die Wolken rührt,
7Als zijn eigen drek verdwijnt hij voor immer, Die hem zagen, roepen: Waar is hij?
7so wird er doch zuletzt umkommen wie Kot, daß die, welche ihn gesehen haben, werden sagen: Wo ist er?
8Spoorloos vervluchtigt hij als een droom, Wordt weggevaagd als een nachtgezicht;
8Wie ein Traum vergeht, so wird er auch nicht zu finden sein, und wie ein Gesicht in der Nacht verschwindet.
9Het oog, dat hem zag, bespeurt hem niet langer, De plaats, waar hij woonde, aanschouwt hem niet meer.
9Welch Auge ihn gesehen hat, wird ihn nicht mehr sehen; und seine Stätte wird ihn nicht mehr schauen.
10Zijn zonen bedelen bij armen, Zijn kinderen geven zijn rijkdom af;
10Seine Kinder werden betteln gehen, und seine Hände müssen seine Habe wieder hergeben.
11En al is zijn gebeente vol jeugdige kracht, Het legt zich neer bij hem in het graf.
11Seine Gebeine werden seine heimlichen Sünden wohl bezahlen, und sie werden sich mit ihm in die Erde legen.
12Hoe zoet het slechte in zijn mond mag smaken, Hoe hij het onder zijn tong ook verbergt,
12Wenn ihm die Bosheit in seinem Munde wohl schmeckt, daß er sie birgt unter seiner Zunge,
13Hoe hij het smekt en niet doorslikt, En het tegen zijn gehemelte houdt:
13daß er sie hegt und nicht losläßt und sie zurückhält in seinem Gaumen,
14Toch verschaalt zijn spijs in zijn ingewanden, Wordt in zijn binnenste adderengif;
14so wird seine Speise inwendig im Leibe sich verwandeln in Otterngalle.
15Hij slokt schatten in, maar braakt ze uit, God drijft ze weer uit zijn buik.
15Die Güter, die er verschlungen hat, muß er wieder ausspeien, und Gott wird sie aus seinem Bauch stoßen.
16Adderengif moet hij drinken, Een slangentong zal hem doden;
16Er wird der Ottern Gift saugen, und die Zunge der Schlange wird ihn töten.
17Hij zal geen beken van olie genieten, Geen stromen van honing en boter.
17Er wird nicht sehen die Ströme noch die Wasserbäche, die mit Honig und Butter fließen.
18Zijn winst geeft hij terug, en slokt ze niet door, Verheugt zich niet in de vrucht van zijn handel;
18Er wird arbeiten, und des nicht genießen; und seine Güter werden andern, daß er deren nicht froh wird.
19Want hij heeft de armen verdrukt en verlaten, Hun huis geroofd, niet gebouwd.
19Denn er hat unterdrückt und verlassen den Armen; er hat Häuser an sich gerissen, die er nicht erbaut hat.
20Omdat hij voor zijn buik geen verzadiging vond, Niets aan zijn eetlust ontsnapte,
20Denn sein Wanst konnte nicht voll werden; so wird er mit seinem köstlichen Gut nicht entrinnen.
21En niets aan zijn vraatzucht ontging: Daarom houdt zijn voorspoed geen stand!
21Nichts blieb übrig vor seinem Fressen; darum wird sein gutes Leben keinen Bestand haben.
22Op het toppunt van zijn geluk wordt het hem bang, Wordt hij door al de slagen van rampspoed getroffen;
22Wenn er gleich die Fülle und genug hat, wird ihm doch angst werden; aller Hand Mühsal wird über ihn kommen.
23Terwijl hij zijn buik vult, laat God zijn ziedende toorn op hem los, Laat schichten regenen op zijn ingewanden.
23Es wird ihm der Wanst einmal voll werden, wenn er wird den Grimm seines Zorns über ihn senden und über ihn wird regnen lassen seine Speise.
24Als hij vlucht voor de ijzeren wapenrusting, Doorboort hem de koperen boog,
24Er wird fliehen vor dem eisernen Harnisch, und der eherne Bogen wird ihn verjagen.
25Puilt de schicht uit zijn rug, De bliksemende pijl uit zijn gal. Dan overvalt hem de doodschrik,
25Ein bloßes Schwert wird durch ihn ausgehen; und des Schwertes Blitz, der ihm bitter sein wird, wird mit Schrecken über ihn fahren.
26De diepste duisternis houdt hem omvangen; Een vuur verslindt hem, dat niet is ontstoken, Vreet weg wat nog leeft in zijn tent.
26Es ist keine Finsternis da, die ihn verdecken möchte. Es wird ihn ein Feuer verzehren, das nicht angeblasen ist; und wer übrig ist in seiner Hütte, dem wird's übel gehen.
27De hemelen openbaren zijn schuld, En de aarde staat tegen hem op;
27Der Himmel wird seine Missetat eröffnen, und die Erde wird sich gegen ihn setzen.
28Een stortvloed spoelt zijn woning weg, Een vloedgolf op de dag van zijn toorn!
28Das Getreide in seinem Hause wird weggeführt werden, zerstreut am Tage seines Zorns.
29Dit is het lot van den boze, door God hem bedeeld, Het erfdeel, dat de Godheid hem toewijst!
29Das ist der Lohn eines gottlosen Menschen bei Gott und das Erbe, das ihm zugesprochen wird von Gott.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.