Job 19
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Lutherbibel 1912
1Job antwoordde, en sprak:
1Hiob antwortete und sprach:
2Hoe lang nog blijft gij mij krenken, En mij onder woorden verpletteren?
2Wie lange plagt ihr doch meine Seele und peinigt mich mit Worten?
3Tien keer beschimpt gij mij reeds, En kwelt gij mij schaamteloos.
3Ihr habt mich nun zehnmal gehöhnt und schämt euch nicht, daß ihr mich also umtreibt.
4Zelfs al had ik mij werkelijk misdragen, Dan raakt het wangedrag mij alleen;
4Irre ich, so irre ich mir.
5Gij mist het recht, een grote mond tegen mij op te zetten, Mijn schande mij te verwijten!
5Wollt ihr wahrlich euch über mich erheben und wollt meine Schmach mir beweisen,
6Erkent toch eindelijk, dat God mij kastijdt, En mij in zijn net heeft verstrikt!
6so merkt doch nun einmal, daß mir Gott Unrecht tut und hat mich mit seinem Jagdstrick umgeben.
7Zie, ik roep: “Geweld!” maar vind geen verhoring, Ik roep om hulp: mij geschiedt geen recht!
7Siehe, ob ich schon schreie über Frevel, so werde ich doch nicht erhört; ich rufe, und ist kein Recht da.
8Hij heeft mijn weg versperd: ik kan niet voorbij, En duisternis op mijn paden gelegd;
8Er hat meinen Weg verzäunt, daß ich nicht kann hinübergehen, und hat Finsternis auf meinen Steig gestellt.
9Mijn eer heeft Hij mij ontroofd, De kroon mij van het hoofd gerukt.
9Er hat meine Ehre mir ausgezogen und die Krone von meinem Haupt genommen.
10Hij heeft mij van alle kant ondermijnd: en daar ga ik heen; Mijn hoop ontworteld als een boom,
10Er hat mich zerbrochen um und um und läßt mich gehen und hat ausgerissen meine Hoffnung wie einen Baum.
11Zijn gramschap tegen mij laten woeden, Mij als zijn vijand behandeld.
11Sein Zorn ist über mich ergrimmt, und er achtet mich für seinen Feind.
12Als één man rukken zijn benden aan, En banen hun weg naar mij heen; Ze legeren zich rond mijn tent, Ze zijn zonder genade!
12Seine Kriegsscharen sind miteinander gekommen und haben ihren Weg gegen mich gebahnt und haben sich um meine Hütte her gelagert.
13Mijn broeders houden zich verre van mij, Mijn bekenden zijn vreemden voor mij;
13Er hat meine Brüder fern von mir getan, und meine Verwandten sind mir fremd geworden.
14Mijn verwanten verdwenen, Mijn gasten zijn mij vergeten.
14Meine Nächsten haben sich entzogen, und meine Freunde haben mein vergessen.
15Mijn slavinnen zien mij aan voor een vreemde, Ik ben een onbekende voor haar;
15Meine Hausgenossen und meine Mägde achten mich für fremd; ich bin unbekannt geworden vor ihren Augen.
16Ik roep mijn slaaf: hij geeft mij geen antwoord, Zelfs al smeek ik er om.
16Ich rief meinen Knecht, und er antwortete mir nicht; ich mußte ihn anflehen mit eigenem Munde.
17Mijn vrouw walgt van mijn adem, En ik stink voor mijn zonen;
17Mein Odem ist zuwider meinem Weibe, und ich bin ein Ekel den Kindern meines Leibes.
18Zelfs de kinderen minachten mij, En brutaliseren mij, als ik optreed.
18Auch die jungen Kinder geben nichts auf mich; wenn ich ihnen widerstehe, so geben sie mir böse Worte.
19Al mijn getrouwen verafschuwen mij, Die ik liefhad, keren zich van mij af;
19Alle meine Getreuen haben einen Greuel an mir; und die ich liebhatte, haben sich auch gegen mich gekehrt.
20Mijn vlees teert weg in mijn huid Met mijn tanden knaag ik mijn beenderen af.
20Mein Gebein hanget an mir an Haut und Fleisch, und ich kann meine Zähne mit der Haut nicht bedecken.
21Erbarming, erbarming: gij tenminste, mijn vrienden, Want de hand van God heeft mij geraakt;
21Erbarmt euch mein, erbarmt euch mein, ihr meine Freunde! denn die Hand Gottes hat mich getroffen.
22Waarom mij als een hert vervolgen, Nooit verzadigd aan mijn vlees!
22Warum verfolgt ihr mich gleich wie Gott und könnt meines Fleisches nicht satt werden?
23O, werden mijn woorden opgeschreven, Opgetekend in een boek,
23Ach daß meine Reden geschrieben würden! ach daß sie in ein Buch gestellt würden!
24Met een stift van ijzer en lood Voor eeuwig op een rots gegrift:
24mit einem eisernen Griffel auf Blei und zum ewigem Gedächtnis in Stein gehauen würden!
25Ik weet, dat mijn Verlosser leeft, En ten leste op de aarde verschijnt;
25Aber ich weiß, daß mein Erlöser lebt; und als der letzte wird er über dem Staube sich erheben.
26Dat ik mij zal oprichten achter mijn huid, En van mijn vlees uit, God zal aanschouwen!
26Und nachdem diese meine Haut zerschlagen ist, werde ich ohne mein Fleisch Gott sehen.
27Ja, ik zal Hem aanschouwen, Mijn ogen zullen Hem zien, maar niet meer als vijand; Mijn nieren smachten in mijn schoot,
27Denselben werde ich mir sehen, und meine Augen werden ihn schauen, und kein Fremder. Darnach sehnen sich meine Nieren in meinem Schoß.
28En wanneer gij dan zegt: Hoe vervolgen we hem, Welk voorwendsel zullen we tegen hem vinden;
28Wenn ihr sprecht: Wie wollen wir ihn verfolgen und eine Sache gegen ihn finden!
29Ducht dan het zwaard voor uzelf, Want dan zal de Gramschap de bozen verdelgen! Om te weten, of er gerechtigheid is!
29so fürchtet euch vor dem Schwert; denn das Schwert ist der Zorn über die Missetaten, auf daß ihr wißt, daß ein Gericht sei.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.