Job 19
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Job antwoordde, en sprak:
1Ijob respondis kaj diris:
2Hoe lang nog blijft gij mij krenken, En mij onder woorden verpletteren?
2Ĝis kiam vi afliktados mian animon Kaj turmentados min per paroloj?
3Tien keer beschimpt gij mij reeds, En kwelt gij mij schaamteloos.
3Jen jam dek fojojn vi malhonoras min; Vi ne hontas premi min.
4Zelfs al had ik mij werkelijk misdragen, Dan raakt het wangedrag mij alleen;
4Se mi efektive eraris, Mia eraro restos ĉe mi.
5Gij mist het recht, een grote mond tegen mij op te zetten, Mijn schande mij te verwijten!
5Se efektive vi volas montri vin pli grandaj ol mi, Kaj vi riproĉas al mi hontindaĵon,
6Erkent toch eindelijk, dat God mij kastijdt, En mij in zijn net heeft verstrikt!
6Tiam sciu, ke Dio faris al mi maljustaĵon, Kaj ĉirkaŭis min per Sia reto.
7Zie, ik roep: “Geweld!” maar vind geen verhoring, Ik roep om hulp: mij geschiedt geen recht!
7Jen mi krias pri maljusteco, sed mi ne ricevas respondon; Mi vokas, sed mi ne ricevas juĝon.
8Hij heeft mijn weg versperd: ik kan niet voorbij, En duisternis op mijn paden gelegd;
8Mian vojon Li baris, ke mi ne povas transiri, Kaj sur mian irejon Li metis mallumon.
9Mijn eer heeft Hij mij ontroofd, De kroon mij van het hoofd gerukt.
9Mian honoron Li detiris de mi, Kaj deprenis la kronon de mia kapo.
10Hij heeft mij van alle kant ondermijnd: en daar ga ik heen; Mijn hoop ontworteld als een boom,
10Li disbatis min ĉirkaŭe tiel, ke mi pereas; Mian esperon Li elŝiris kiel arbon.
11Zijn gramschap tegen mij laten woeden, Mij als zijn vijand behandeld.
11Ekflamis kontraŭ mi Lia kolero, Kaj Li rigardas min kiel Lian malamikon.
12Als één man rukken zijn benden aan, En banen hun weg naar mij heen; Ze legeren zich rond mijn tent, Ze zijn zonder genade!
12Kune venis Liaj taĉmentoj, kaj ebenigis kontraŭ mi sian vojon Kaj stariĝis sieĝe ĉirkaŭ mia tendo.
13Mijn broeders houden zich verre van mij, Mijn bekenden zijn vreemden voor mij;
13Miajn fratojn Li malproksimigis de mi, Kaj miaj konatoj forfremdiĝis de mi.
14Mijn verwanten verdwenen, Mijn gasten zijn mij vergeten.
14Miaj parencoj fortiriĝis, Kaj miaj konantoj forgesis min.
15Mijn slavinnen zien mij aan voor een vreemde, Ik ben een onbekende voor haar;
15La loĝantoj de mia domo kaj miaj servistinoj rigardas min kiel fremdulon; En iliaj okuloj mi fariĝis aligentulo.
16Ik roep mijn slaaf: hij geeft mij geen antwoord, Zelfs al smeek ik er om.
16Mian sklavon mi vokas, kaj li ne respondas; Per mia buŝo mi devas petegi lin.
17Mijn vrouw walgt van mijn adem, En ik stink voor mijn zonen;
17Mia spiro fariĝis abomenata por mia edzino, Kaj mia petado por la filoj de mia ventro.
18Zelfs de kinderen minachten mij, En brutaliseren mij, als ik optreed.
18Eĉ la malgrandaj infanoj malestimas min; Kiam mi leviĝas, ili parolas kontraŭ mi.
19Al mijn getrouwen verafschuwen mij, Die ik liefhad, keren zich van mij af;
19Abomenas min ĉiuj miaj intimuloj; Kaj tiuj, kiujn mi amis, turnis sin kontraŭ mi.
20Mijn vlees teert weg in mijn huid Met mijn tanden knaag ik mijn beenderen af.
20Kun mia haŭto kaj kun mia karno kunkreskis miaj ostoj, Mi restis nur kun haŭto sur miaj dentoj.
21Erbarming, erbarming: gij tenminste, mijn vrienden, Want de hand van God heeft mij geraakt;
21Kompatu min, kompatu min, miaj amikoj; Ĉar la mano de Dio frapis min.
22Waarom mij als een hert vervolgen, Nooit verzadigd aan mijn vlees!
22Kial vi persekutas min, kiel Dio, Kaj ne povas satiĝi de mia karno?
23O, werden mijn woorden opgeschreven, Opgetekend in een boek,
23Ho, se miaj vortoj estus enskribitaj, Ho, se ili estus gravuritaj en libro,
24Met een stift van ijzer en lood Voor eeuwig op een rots gegrift:
24Per fera skribilo kun plumbo, Gravuritaj por eterne sur roko!
25Ik weet, dat mijn Verlosser leeft, En ten leste op de aarde verschijnt;
25Sed mi scias, ke mia Liberigonto vivas, Kaj fine Li leviĝos super la polvo.
26Dat ik mij zal oprichten achter mijn huid, En van mijn vlees uit, God zal aanschouwen!
26Kaj post kiam mia haŭto estos tiel detruita Kaj mi estos senkorpa, mi vidos Dion;
27Ja, ik zal Hem aanschouwen, Mijn ogen zullen Hem zien, maar niet meer als vijand; Mijn nieren smachten in mijn schoot,
27Lin vidos mi, kaj miaj okuloj vidos, ne fremdaj; Pri tio sopiregas mia interno en mia brusto.
28En wanneer gij dan zegt: Hoe vervolgen we hem, Welk voorwendsel zullen we tegen hem vinden;
28Se vi diros: Kiel ni lin persekutu, Kaj ni trovu kontraŭ li la radikon de la afero,
29Ducht dan het zwaard voor uzelf, Want dan zal de Gramschap de bozen verdelgen! Om te weten, of er gerechtigheid is!
29Tiam timu glavon; Ĉar furioza estas la glavo kontraŭ malbonagoj, Por ke vi sciu, ke ekzistas juĝo.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.