Job 41
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Vangt gij den Krokodil met de angel, Bindt ge hem de tong met koorden vast;
1Ĉu vi povas eltiri levjatanon per fiŝhoko, Aŭ ligi per ŝnuro ĝian langon?
2Steekt ge hem een stok door de neus, Haalt ge een ring door zijn kaken;
2Ĉu vi povas trameti kanon tra ĝia nazo Kaj trapiki ĝian vangon per pikilo?
3Zal hij heel veel tot u smeken, Of lieve woordjes tot u richten?
3Ĉu ĝi multe petegos vin, Aŭ parolos al vi flataĵojn?
4Zal hij een contract met u sluiten, En neemt ge hem voorgoed in uw dienst;
4Ĉu ĝi faros interligon kun vi? Ĉu vi povas preni ĝin kiel porĉiaman sklavon?
5Kunt ge met hem als met een vogeltje spelen, Bindt ge hem voor uw dochtertjes vast;
5Ĉu vi amuziĝos kun ĝi kiel kun birdo? Aŭ ĉu vi ligos ĝin por viaj knabinoj?
6Kunnen uw makkers hem verhandelen, En onder de venters verdelen?
6Ĉu kamaradoj ĝin dishakos, Kaj dividos inter komercistoj?
7Kunt ge zijn huid met spiesen beplanten, Zijn kop met een vissersharpoen?
7Ĉu vi povas plenigi per pikiloj ĝian haŭton Kaj per fiŝistaj hokoj ĝian kapon?
8Probeer eens, de hand op hem te leggen, Maar denk aan de strijd; ge doet het zeker niet weer,
8Metu sur ĝin vian manon; Tiam vi bone memoros la batalon, kaj ĝin ne plu entreprenos.
9Want uw hoop komt vast bedrogen uit! Reeds bij zijn aanblik wordt men neergeslagen
9Vidu, la espero ĉiun trompos; Jam ekvidinte ĝin, li falos.
10Er is niemand vermetel genoeg, hem te wekken. Wie houdt voor hem stand,
10Neniu estas tiel kuraĝa, por inciti ĝin; Kiu do povas stari antaŭ Mi?
11Wie treedt tegen hem op, en blijft ongedeerd: Onder de ganse hemel Is er niet één!
11Kiu antaŭe ion donis al Mi, ke Mi redonu al li? Sub la tuta ĉielo ĉio estas Mia.
12Ik wil niet zwijgen over zijn leden, Maar spreken over zijn nooit geëvenaarde kracht.
12Mi ne silentos pri ĝiaj membroj, Pri ĝia forto kaj bela staturo.
13Wie heeft ooit zijn kleed opgelicht, Is doorgedrongen tussen zijn dubbel kuras?
13Kiu povas levi ĝian veston? Kiu aliros al ĝia paro da makzeloj?
14Wie opent de dubbele deur van zijn muil; Rondom zijn tanden verschrikking!
14Kiu povas malfermi la pordon de ĝia vizaĝo? Teruro ĉirkaŭas ĝiajn dentojn.
15Zijn rug is als rijen van schilden, Die als een muur van steen hem omsluiten
15Ĝiaj fieraj skvamoj estas kiel ŝildoj, Interligitaj per fortika sigelo;
16Het een ligt vlak naast het ander, Geen tocht kan er door;
16Unu kuntuŝiĝas kun la alia tiel, Ke aero ne povas trairi tra ili;
17Ze grijpen aan elkander vast, En sluiten onscheidbaar aaneen.
17Unu alfortikiĝis al la alia, Interkuniĝis kaj ne disiĝas.
18Door zijn niezen danst het licht, Zijn ogen zijn als de wimpers van het morgenrood;
18Ĝia terno briligas lumon, Kaj ĝiaj okuloj estas kiel la palpebroj de la ĉielruĝo.
19Uit zijn muil steken toortsen, En schieten vuurvonken uit;
19El ĝia buŝo eliras torĉoj, Elkuras flamaj fajreroj.
20Er stijgt rook uit zijn neusgaten op, Als uit een dampende en ziedende ketel.
20El ĝiaj nazotruoj eliras fumo, Kiel el bolanta poto aŭ kaldrono.
21Zijn adem zet kolen in vuur, Uit zijn bek stijgen vlammen omhoog;
21Ĝia spiro ekbruligas karbojn, Kaj flamo eliras el ĝia buŝo.
22In zijn nek zetelt kracht, Ontsteltenis danst voor hem uit;
22Sur ĝia kolo loĝas forto, Kaj antaŭ ĝi kuras teruro.
23Zijn vleeskwabben sluiten stevig aaneen, Onbeweeglijk aan hem vastgegoten;
23La partoj de ĝia karno estas firme kunligitaj inter si, Tenas sin fortike sur ĝi, kaj ne ŝanceliĝas.
24Zijn hart is vast als een kei, Hecht als een onderste molensteen:
24Ĝia koro estas malmola kiel ŝtono, Kaj fortika kiel suba muelŝtono.
25Voor zijn majesteit sidderen de baren Trekken de golven der zee zich terug.
25Kiam ĝi sin levas, ektremas fortuloj, Konsterniĝas de teruro.
26Het zwaard, dat hem treft, is er niet tegen bestand, Geen lans, geen speer en geen schicht.
26Glavo, kiu alproksimiĝas al ĝi, ne povas sin teni, Nek lanco, sago, aŭ kiraso.
27Hij rekent het ijzer voor stro, Voor vermolmd hout het koper;
27Feron ĝi rigardas kiel pajlon, Kupron kiel putran lignon.
28Geen pijlen jagen hem op de vlucht, Slingerstenen zijn hem maar kaf;
28Ne forpelos ĝin sago; Ŝtonoj el ŝtonĵetilo fariĝas pajleroj antaŭ ĝi.
29Een werpspies schijnt hem een riet, Hij lacht om het suizen der knots.
29Bastonegon ĝi rigardas kiel pajlon, Kaj ĝi mokas la sonon de lanco.
30Onder zijn buik zitten puntige scherven, Als een dorsslee krabt hij ermee op het slijk;
30Sube ĝi havas akrajn pecetojn; Kiel draŝrulo ĝi kuŝas sur la ŝlimo.
31Hij doet de afgrond koken als een ketel, Verandert de zee in een wierookpan;
31Kiel kaldronon ĝi ondigas la profundon; La maron ĝi kirlas kiel ŝmiraĵon.
32Achter hem aan een lichtend spoor, Als had de afgrond zilveren lokken.
32La vojo post ĝi lumas; La abismo aperas kiel grizaĵo.
33Zijns gelijke is er op aarde niet; Geschapen, om niemand te vrezen;
33Ne ekzistas sur la tero io simila al ĝi; Ĝi estas kreita sentima.
34Op al wat trots is, ziet hij neer, Hij is koning over alle verscheurende beesten!
34Ĝi rigardas malestime ĉion altan; Ĝi estas reĝo super ĉiuj sovaĝaj bestoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.