Job 41
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Nul n’est assez hardi pour l’exciter; Qui donc me résisterait en face?
1Ĉu vi povas eltiri levjatanon per fiŝhoko, Aŭ ligi per ŝnuro ĝian langon?
2De qui suis-je le débiteur? Je le paierai. Sous le ciel tout m’appartient.
2Ĉu vi povas trameti kanon tra ĝia nazo Kaj trapiki ĝian vangon per pikilo?
3Je veux encore parler de ses membres, Et de sa force, et de la beauté de sa structure.
3Ĉu ĝi multe petegos vin, Aŭ parolos al vi flataĵojn?
4Qui soulèvera son vêtement? Qui pénétrera entre ses mâchoires?
4Ĉu ĝi faros interligon kun vi? Ĉu vi povas preni ĝin kiel porĉiaman sklavon?
5Qui ouvrira les portes de sa gueule? Autour de ses dents habite la terreur.
5Ĉu vi amuziĝos kun ĝi kiel kun birdo? Aŭ ĉu vi ligos ĝin por viaj knabinoj?
6Ses magnifiques et puissants boucliers Sont unis ensemble comme par un sceau;
6Ĉu kamaradoj ĝin dishakos, Kaj dividos inter komercistoj?
7Ils se serrent l’un contre l’autre, Et l’air ne passerait pas entre eux;
7Ĉu vi povas plenigi per pikiloj ĝian haŭton Kaj per fiŝistaj hokoj ĝian kapon?
8Ce sont des frères qui s’embrassent, Se saisissent, demeurent inséparables.
8Metu sur ĝin vian manon; Tiam vi bone memoros la batalon, kaj ĝin ne plu entreprenos.
9Ses éternuements font briller la lumière; Ses yeux sont comme les paupières de l’aurore.
9Vidu, la espero ĉiun trompos; Jam ekvidinte ĝin, li falos.
10Des flammes jaillissent de sa bouche, Des étincelles de feu s’en échappent.
10Neniu estas tiel kuraĝa, por inciti ĝin; Kiu do povas stari antaŭ Mi?
11Une fumée sort de ses narines, Comme d’un vase qui bout, d’une chaudière ardente.
11Kiu antaŭe ion donis al Mi, ke Mi redonu al li? Sub la tuta ĉielo ĉio estas Mia.
12Son souffle allume les charbons, Sa gueule lance la flamme.
12Mi ne silentos pri ĝiaj membroj, Pri ĝia forto kaj bela staturo.
13La force a son cou pour demeure, Et l’effroi bondit au-devant de lui.
13Kiu povas levi ĝian veston? Kiu aliros al ĝia paro da makzeloj?
14Ses parties charnues tiennent ensemble, Fondues sur lui, inébranlables.
14Kiu povas malfermi la pordon de ĝia vizaĝo? Teruro ĉirkaŭas ĝiajn dentojn.
15Son cœur est dur comme la pierre, Dur comme la meule inférieure.
15Ĝiaj fieraj skvamoj estas kiel ŝildoj, Interligitaj per fortika sigelo;
16Quand il se lève, les plus vaillants ont peur, Et l’épouvante les fait fuir.
16Unu kuntuŝiĝas kun la alia tiel, Ke aero ne povas trairi tra ili;
17C’est en vain qu’on l’attaque avec l’épée; La lance, le javelot, la cuirasse, ne servent à rien.
17Unu alfortikiĝis al la alia, Interkuniĝis kaj ne disiĝas.
18Il regarde le fer comme de la paille, L’airain comme du bois pourri.
18Ĝia terno briligas lumon, Kaj ĝiaj okuloj estas kiel la palpebroj de la ĉielruĝo.
19La flèche ne le met pas en fuite, Les pierres de la fronde sont pour lui du chaume.
19El ĝia buŝo eliras torĉoj, Elkuras flamaj fajreroj.
20Il ne voit dans la massue qu’un brin de paille, Il rit au sifflement des dards.
20El ĝiaj nazotruoj eliras fumo, Kiel el bolanta poto aŭ kaldrono.
21Sous son ventre sont des pointes aiguës: On dirait une herse qu’il étend sur le limon.
21Ĝia spiro ekbruligas karbojn, Kaj flamo eliras el ĝia buŝo.
22Il fait bouillir le fond de la mer comme une chaudière, Il l’agite comme un vase rempli de parfums.
22Sur ĝia kolo loĝas forto, Kaj antaŭ ĝi kuras teruro.
23Il laisse après lui un sentier lumineux; L’abîme prend la chevelure d’un vieillard.
23La partoj de ĝia karno estas firme kunligitaj inter si, Tenas sin fortike sur ĝi, kaj ne ŝanceliĝas.
24Sur la terre nul n’est son maître; Il a été créé pour ne rien craindre.
24Ĝia koro estas malmola kiel ŝtono, Kaj fortika kiel suba muelŝtono.
25Il regarde avec dédain tout ce qui est élevé, Il est le roi des plus fiers animaux.
25Kiam ĝi sin levas, ektremas fortuloj, Konsterniĝas de teruro.
no verse 26 in this text
26Glavo, kiu alproksimiĝas al ĝi, ne povas sin teni, Nek lanco, sago, aŭ kiraso.
no verse 27 in this text
27Feron ĝi rigardas kiel pajlon, Kupron kiel putran lignon.
no verse 28 in this text
28Ne forpelos ĝin sago; Ŝtonoj el ŝtonĵetilo fariĝas pajleroj antaŭ ĝi.
no verse 29 in this text
29Bastonegon ĝi rigardas kiel pajlon, Kaj ĝi mokas la sonon de lanco.
no verse 30 in this text
30Sube ĝi havas akrajn pecetojn; Kiel draŝrulo ĝi kuŝas sur la ŝlimo.
no verse 31 in this text
31Kiel kaldronon ĝi ondigas la profundon; La maron ĝi kirlas kiel ŝmiraĵon.
no verse 32 in this text
32La vojo post ĝi lumas; La abismo aperas kiel grizaĵo.
no verse 33 in this text
33Ne ekzistas sur la tero io simila al ĝi; Ĝi estas kreita sentima.
no verse 34 in this text
34Ĝi rigardas malestime ĉion altan; Ĝi estas reĝo super ĉiuj sovaĝaj bestoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.