Job 19
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Job prit la parole et dit:
1Ijob respondis kaj diris:
2Jusques à quand affligerez-vous mon âme, Et m’écraserez-vous de vos discours?
2Ĝis kiam vi afliktados mian animon Kaj turmentados min per paroloj?
3Voilà dix fois que vous m’outragez; N’avez-vous pas honte de m’étourdir ainsi?
3Jen jam dek fojojn vi malhonoras min; Vi ne hontas premi min.
4Si réellement j’ai péché, Seul j’en suis responsable.
4Se mi efektive eraris, Mia eraro restos ĉe mi.
5Pensez-vous me traiter avec hauteur? Pensez-vous démontrer que je suis coupable?
5Se efektive vi volas montri vin pli grandaj ol mi, Kaj vi riproĉas al mi hontindaĵon,
6Sachez alors que c’est Dieu qui me poursuit, Et qui m’enveloppe de son filet.
6Tiam sciu, ke Dio faris al mi maljustaĵon, Kaj ĉirkaŭis min per Sia reto.
7Voici, je crie à la violence, et nul ne répond; J’implore justice, et point de justice!
7Jen mi krias pri maljusteco, sed mi ne ricevas respondon; Mi vokas, sed mi ne ricevas juĝon.
8Il m’a fermé toute issue, et je ne puis passer; Il a répandu des ténèbres sur mes sentiers.
8Mian vojon Li baris, ke mi ne povas transiri, Kaj sur mian irejon Li metis mallumon.
9Il m’a dépouillé de ma gloire, Il a enlevé la couronne de ma tête.
9Mian honoron Li detiris de mi, Kaj deprenis la kronon de mia kapo.
10Il m’a brisé de toutes parts, et je m’en vais; Il a arraché mon espérance comme un arbre.
10Li disbatis min ĉirkaŭe tiel, ke mi pereas; Mian esperon Li elŝiris kiel arbon.
11Il s’est enflammé de colère contre moi, Il m’a traité comme l’un de ses ennemis.
11Ekflamis kontraŭ mi Lia kolero, Kaj Li rigardas min kiel Lian malamikon.
12Ses troupes se sont de concert mises en marche, Elles se sont frayées leur chemin jusqu’à moi, Elles ont campé autour de ma tente.
12Kune venis Liaj taĉmentoj, kaj ebenigis kontraŭ mi sian vojon Kaj stariĝis sieĝe ĉirkaŭ mia tendo.
13Il a éloigné de moi mes frères, Et mes amis se sont détournés de moi;
13Miajn fratojn Li malproksimigis de mi, Kaj miaj konatoj forfremdiĝis de mi.
14Je suis abandonné de mes proches, Je suis oublié de mes intimes.
14Miaj parencoj fortiriĝis, Kaj miaj konantoj forgesis min.
15Je suis un étranger pour mes serviteurs et mes servantes, Je ne suis plus à leurs yeux qu’un inconnu.
15La loĝantoj de mia domo kaj miaj servistinoj rigardas min kiel fremdulon; En iliaj okuloj mi fariĝis aligentulo.
16J’appelle mon serviteur, et il ne répond pas; Je le supplie de ma bouche, et c’est en vain.
16Mian sklavon mi vokas, kaj li ne respondas; Per mia buŝo mi devas petegi lin.
17Mon humeur est à charge à ma femme, Et ma plainte aux fils de mes entrailles.
17Mia spiro fariĝis abomenata por mia edzino, Kaj mia petado por la filoj de mia ventro.
18Je suis méprisé même par des enfants; Si je me lève, je reçois leurs insultes.
18Eĉ la malgrandaj infanoj malestimas min; Kiam mi leviĝas, ili parolas kontraŭ mi.
19Ceux que j’avais pour confidents m’ont en horreur, Ceux que j’aimais se sont tournés contre moi.
19Abomenas min ĉiuj miaj intimuloj; Kaj tiuj, kiujn mi amis, turnis sin kontraŭ mi.
20Mes os sont attachés à ma peau et à ma chair; Il ne me reste que la peau des dents.
20Kun mia haŭto kaj kun mia karno kunkreskis miaj ostoj, Mi restis nur kun haŭto sur miaj dentoj.
21Ayez pitié, ayez pitié de moi, vous, mes amis! Car la main de Dieu m’a frappé.
21Kompatu min, kompatu min, miaj amikoj; Ĉar la mano de Dio frapis min.
22Pourquoi me poursuivre comme Dieu me poursuit? Pourquoi vous montrer insatiables de ma chair?
22Kial vi persekutas min, kiel Dio, Kaj ne povas satiĝi de mia karno?
23Oh! Je voudrais que mes paroles fussent écrites, Qu’elles fussent écrites dans un livre;
23Ho, se miaj vortoj estus enskribitaj, Ho, se ili estus gravuritaj en libro,
24Je voudrais qu’avec un burin de fer et avec du plomb Elles fussent pour toujours gravées dans le roc…
24Per fera skribilo kun plumbo, Gravuritaj por eterne sur roko!
25Mais je sais que mon rédempteur est vivant, Et qu’il se lèvera le dernier sur la terre.
25Sed mi scias, ke mia Liberigonto vivas, Kaj fine Li leviĝos super la polvo.
26Quand ma peau sera détruite, il se lèvera; Quand je n’aurai plus de chair, je verrai Dieu.
26Kaj post kiam mia haŭto estos tiel detruita Kaj mi estos senkorpa, mi vidos Dion;
27Je le verrai, et il me sera favorable; Mes yeux le verront, et non ceux d’un autre; Mon âme languit d’attente au-dedans de moi.
27Lin vidos mi, kaj miaj okuloj vidos, ne fremdaj; Pri tio sopiregas mia interno en mia brusto.
28Vous direz alors: Pourquoi le poursuivions-nous? Car la justice de ma cause sera reconnue.
28Se vi diros: Kiel ni lin persekutu, Kaj ni trovu kontraŭ li la radikon de la afero,
29Craignez pour vous le glaive: Les châtiments par le glaive sont terribles! Et sachez qu’il y a un jugement.
29Tiam timu glavon; Ĉar furioza estas la glavo kontraŭ malbonagoj, Por ke vi sciu, ke ekzistas juĝo.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.