Giobbe 19
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1E GIOBBE rispose, e disse:
1Ijob respondis kaj diris:
2Infino a quando addoglierete voi l'anima mia, E mi triterete con parole?
2Ĝis kiam vi afliktados mian animon Kaj turmentados min per paroloj?
3Già dieci volte voi mi avete fatta onta; Non vi vergognate voi di procedere così stranamente meco?
3Jen jam dek fojojn vi malhonoras min; Vi ne hontas premi min.
4Ma pure, sia così certamente che io abbia fallito, Il mio fallo dimorerà meco.
4Se mi efektive eraris, Mia eraro restos ĉe mi.
5Se pur volete innalzarvi sopra a me, E volete rimproverarmi il mio vituperio,
5Se efektive vi volas montri vin pli grandaj ol mi, Kaj vi riproĉas al mi hontindaĵon,
6Sappiate ora che Iddio mi ha sovvertito, E ch'egli mi ha intorniato della sua rete.
6Tiam sciu, ke Dio faris al mi maljustaĵon, Kaj ĉirkaŭis min per Sia reto.
7Ecco, io grido violenza, e non sono esaudito; Io sclamo, e non mi si fa ragione.
7Jen mi krias pri maljusteco, sed mi ne ricevas respondon; Mi vokas, sed mi ne ricevas juĝon.
8Egli ha abbarrata la mia via sì che io non posso passare; Ed ha poste le tenebre sopra i miei sentieri.
8Mian vojon Li baris, ke mi ne povas transiri, Kaj sur mian irejon Li metis mallumon.
9Egli mi ha spogliato della mia gloria, E mi ha tolta la corona del mio capo.
9Mian honoron Li detiris de mi, Kaj deprenis la kronon de mia kapo.
10Egli mi ha disfatto d'ogn'intorno, sì che io me ne vo via; Ed ha fatta dileguar la mia speranza, come quella di un albero;
10Li disbatis min ĉirkaŭe tiel, ke mi pereas; Mian esperon Li elŝiris kiel arbon.
11Ed ha accesa la sua ira contro a me, E mi ha reputato per uno de ' suoi nemici.
11Ekflamis kontraŭ mi Lia kolero, Kaj Li rigardas min kiel Lian malamikon.
12Le sue schiere son venute tutte insieme, E si hanno spianata la via contro a me, E si sono accampate intorno al mio tabernacolo.
12Kune venis Liaj taĉmentoj, kaj ebenigis kontraŭ mi sian vojon Kaj stariĝis sieĝe ĉirkaŭ mia tendo.
13Egli ha allontanati d'appresso a me i miei fratelli; I miei conoscenti si son del tutto alienati da me.
13Miajn fratojn Li malproksimigis de mi, Kaj miaj konatoj forfremdiĝis de mi.
14I miei prossimi se ne son rimasti, Ed i miei conoscenti mi hanno dimenticato.
14Miaj parencoj fortiriĝis, Kaj miaj konantoj forgesis min.
15I miei famigliari, e le mie serventi, mi tengono per istraniero; Io paio loro un forestiere.
15La loĝantoj de mia domo kaj miaj servistinoj rigardas min kiel fremdulon; En iliaj okuloj mi fariĝis aligentulo.
16Io chiamo il mio servitore, ed egli non risponde, Quantunque io lo preghi di mia bocca.
16Mian sklavon mi vokas, kaj li ne respondas; Per mia buŝo mi devas petegi lin.
17Il mio fiato è divenuto stranio alla mia moglie, Benchè io la supplichi per li figliuoli del mio ventre.
17Mia spiro fariĝis abomenata por mia edzino, Kaj mia petado por la filoj de mia ventro.
18Fino a' piccoli fanciulli mi disdegnano; Se io mi levo, sparlano di me.
18Eĉ la malgrandaj infanoj malestimas min; Kiam mi leviĝas, ili parolas kontraŭ mi.
19Tutti i miei consiglieri segreti mi abbominano; E quelli che io amava si son rivolti contro a me.
19Abomenas min ĉiuj miaj intimuloj; Kaj tiuj, kiujn mi amis, turnis sin kontraŭ mi.
20Le mie ossa sono attaccate alla mia pelle ed alla mia carne; E non mi è rimasto altro di salvo che la pelle d'intorno a' miei denti.
20Kun mia haŭto kaj kun mia karno kunkreskis miaj ostoj, Mi restis nur kun haŭto sur miaj dentoj.
21Abbiate pietà di me, abbiate pietà di me, o voi amici miei; Perciocchè la mano del Signore mi ha toccato.
21Kompatu min, kompatu min, miaj amikoj; Ĉar la mano de Dio frapis min.
22Perchè mi perseguitate voi come Iddio, E non vi saziate della mia carne?
22Kial vi persekutas min, kiel Dio, Kaj ne povas satiĝi de mia karno?
23Oh! fosser pur ora scritti i miei ragionamenti! Oh! fosser pure stampati in un libro!
23Ho, se miaj vortoj estus enskribitaj, Ho, se ili estus gravuritaj en libro,
24Oh! fossero in sempiterno intagliati con uno scarpello di ferro E con del piombo, sopra un sasso!
24Per fera skribilo kun plumbo, Gravuritaj por eterne sur roko!
25Ora, quant'è a me, io so che il mio Redentore vive, E che nell'ultimo giorno egli si leverà sopra la polvere;
25Sed mi scias, ke mia Liberigonto vivas, Kaj fine Li leviĝos super la polvo.
26E quantunque , dopo la mia pelle, questo corpo sia roso, Pur vedrò con la carne mia Iddio;
26Kaj post kiam mia haŭto estos tiel detruita Kaj mi estos senkorpa, mi vidos Dion;
27Il quale io vedrò, gli occhi miei lo vedranno, e non un altro; Le mie reni si consumano in me.
27Lin vidos mi, kaj miaj okuloj vidos, ne fremdaj; Pri tio sopiregas mia interno en mia brusto.
28Anzi dovreste dire: Perchè lo perseguitiamo noi? Poichè la radice della parola si ritrova in me.
28Se vi diros: Kiel ni lin persekutu, Kaj ni trovu kontraŭ li la radikon de la afero,
29Temiate della spada; Perciocchè il supplicio dell'iniquità è la spada; Acciocchè sappiate che vi è un giudicio.
29Tiam timu glavon; Ĉar furioza estas la glavo kontraŭ malbonagoj, Por ke vi sciu, ke ekzistas juĝo.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.